“พี่อาทิตย์!” ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาเรียกพี่อาทิตย์ในตอนเช้าวันใหม่
“ทำไมฝันร้ายแบบนี้นะ” ฉันบ่นกับตัวเองออกมา
พอยกมือขึ้นลูบหน้าก็พบว่าใบหน้าเคล้าไปด้วยน้ำตา
“เป็นแบบนี้อีกแล้วนะ” ตลอดเวลาหกสิบกว่าปีที่ผ่านมาหลังจากพี่อาทิตย์เสีย ฉันก็นอนฝันเห็นพี่อาทิตย์ทุกคืน
ฝันว่าเขามาหาฉัน ฝันว่าเราอยู่ด้วยกัน แต่เมื่อคืนคงเป็นฝันร้ายที่สุดที่ผ่านมา เพราะเมื่อคืนฉันฝันว่าพี่อาทิตย์ลาฉัน เขาบอกว่าเขาต้องไปจากฉัน
“มันก็แค่ความฝันหน่า”
ฉันพูดกับตัวเองแล้วพาร่างอันเหี่ยวย่นตามวัยของตัวเองไปจัดการกับธุระส่วนตัว
“ไปพักเถอะไป แล้วค่อยออกมารับยายเวลาเดิม” ฉันหันไปพูดกับใบหม่อน เด็กในบ้านที่พี่ภพส่งให้มาดูแลฉันตอนที่แก่ตัวลง
“ค่ะคุณยาย” ใบหม่อนรับคำ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน
ตอนนี้ฉันนั่งเล่นที่สวนกุหลาบที่เรือนหอของฉันกับพี่อาทิตย์เหมือนทุกๆ วัน ฉันชอบออกมานั่งที่นี่นั่งคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมา
