พี่อาทิตย์ พี่อาทิตย์เสียแล้วลูก...
ตุบ!
เมื่อได้ยินสิ่งที่แม่บอกออกมาโทรศัพท์ในมือฉันก็ร่วงลงพื้นทันที คำๆ นี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของฉันไม่ไปไหน ทั้งที่ฉันไม่ต้องการได้ยินมัน
“เอยแกเป็นอะไร?” ข้าวโอ๊ตที่เดินเข้ามาถามขึ้น
“.....” แต่ฉันกลับตอบไม่ได้ ตอบไม่ไหว เหมือนร่างไร้วิญญาณ มีแต่น้ำตาที่ไหลไม่หยุด
“เอย เอย แกโอเคไหม เอย!” ข้าวโอ๊ตทั้งเรียกทั้งเขย่าร่างฉัน จนฉันรู้สึกตัวหันไปมอง
“โอ๊ต ฮืออออ” ฉันโผ่เข้ากอดข้าวโอ๊ตทันที
“แกเป็นอะไรเอย ร้องไห้ทำไม” ข้าวโอ๊ตถามอย่างเป็นห่วง
“พี่อาทิตย์ พี่อาทิตย์ ฮืออ!” ฉันยังคงร้องไห้เหมือนเดิม
“ใจเย็นๆ พี่อาทิตย์เป็นอะไร” โอ๊ตถามออกมา
“พี่อาทิตย์ เสียแล้ว ฮือออ” ฉันกลั้นใจพูดในคำที่ไม่อยากพูดออกไป
“ห๊ะ!?” ข้าวโอ๊ตอุทานออกมาอย่างตกใจ
“พาฉันไปหา ฮึก! ไปหาพี่อาทิตย์ที” ฉันบอกข้าวโอ๊ตอย่างขอร้อง
“อืมๆ เดี๋ยวฉันพาไป” ข้าวโอ๊ตบอกฉัน ฉันเลยลุกไป
