“Iñigo!”
Pansamantala siyang natigilan ngunit agad ding ipinagpatuloy ang paglalakad. Ngumuso ako at napagdesisyunan nang tumakbo.
Oh, Iñigo. Run as fast as you can. Dahil kahit gaano pa ang pagsubok mong lumayo, makakahabol at makakahabol ako.
Nang naabutan ko siya, hinawakan ko ang kanyang braso at marahas siyang hinarap sa akin. Hindi makapaniwalang tiningnan niya ako. I just grinned and winked at him.
“Oh, ‘di ba? Mahahabol at mahahabol kita,” maligayang sabi ko sa kanya.
Gumalaw ang panga niya at marahang inalis ang pagkakahawak ko. “What do you want?”
“I missed you.” I pouted my lips. “Did you miss me, too?”
He hissed and looked away. I giggled.
“Siyanga pala. ‘Yong mga sinabi ko kagabi,” nahihiyang tinagpo ko ang tingin niya. “h-hindi ‘yon totoo. I was just . . . carried way
