Aybars' tan
Kızları eve bıraktık. Zor oldu ama geçici bir süre…
Sonrasında Defne hep benim olacak. Bundan sonraki tek işim çıkarttığı yüzüklerin ömür boyu parmağında olmasını sağlamak.
Göz ucuyla Ozan’a baktım. Kafasını cama yaslamış, dışarıyı izliyor.
“N’oldu lan? Sesin çıkmıyor.”
“Dur abi yaa… sence ne zaman Defne’den haber gelir?” dedi.
Gayet ciddi bir şekilde;
“Yani on dakika önce ayrıldığımızı göz önünde bulundurursak… 23 saat 50 dakika sonra belki arar.”
Bana döndü.
“Ha ha ve ha. Espiri miydi yani?”
Güldüm...
“Oy benim kardeşim… aşık mı olmuş?” dedim özellikle çocuk sever gibi
Çatık kaşlarla omzunun üstünden bakıp,
“Abi biz sevgiliyiz farkındasın dimi? Hani olamayanlar da var…” dedi imayla.
Bir de “hıh” çekip önüne döndü.
İt herifin bide tribi çıktı..
Eve geldiğimiz
