Defne'den...
Aybars ve Ozan bizi eve bırakıp gittiler.
Ozan’ı biraz kalbi kırık gönderdik ama olsun… Melis’imin kıymetini bilir.
Eve çıktığımızda sanki günlerce yolculuk yapmış gibi yorgunduk. Resmen koltukların üzerine yığılmıştık.
Melis dudaklarını büzerek,
“Ayy sevgilim üzüldü ama…” dedi.
Göz devirdim.
“Yaaa senin sevgilini sevsinler! Hemen de ‘sevgilim’ de ‘sevgilim’…” dedim takılarak.
Melis koltuktaki kırlenti kaptığı gibi bana fırlattı.
“Çekemiyorsun!” dedi.
Gülüştük.
Odaya gidecek takatim bile yoktu.
Biraz daha olduğum yerde kaldım.
Sonra ağır adımlarla odama geçtim.
Duş aldım.
Vakit daha erkendi ama kendimi çok yorgun hissediyordum.
Yatağa uzandığımda gözlerimi tavana diktim.
Son iki günde olanları düşündüm…
Ama en çok da Aybars’ı.
Sarılışımız…
Yüzüğü parmağıma
