Defne' den...
Çocukluğumdan beri değişmeyen bir şey vardı: Ne zaman içim çok acısa, ne zaman öfkem boğazıma düğümlense, ateşim yükselirdi. Nadirdi belki ama geldi mi kendini hissettirirdi; Annem hep bu huyunu babamndan aldın derdi.Babam da üzülünce ateşlenirmiş.
Hatta annemi istemeye gittiklerinde dedem “Ben uzağa kız vermem.” deyince babam günlerce ateşler içinde yatmış. Sonra babamın durumunu dedeme haber vermişler. Dedemin gönlü yumuşamış ve “Gelsin, tekrar istesin.” demiş.
Ama bu kez farklıydı…
Sanki başka bir evrene geçmiştim. Başka bir dünyaya gitmiş ve orada yaşamış gibiydim. Gördüğüm yerler tanıdıktı. Ama hayat bambaşkaydı.
Rüya o kadar gerçekti ki, önümde büyüyen ateşi bedenimde hissettim. Üzerime örtülen örtünün ağırlığı bile gerçeğin ta kendisiydi.Hani derler ya, hastanele
