Ozan'dan...
En mutlu anım baltalanınca, “Ben şimdi kime gideyim?” diye düşündüm. Sonra fark ettim ki çevremde normal hayatı olan tek bir insan bile yok.
Akıl alayım desem, akıl verecek kimse kalmamış.
Cihan amcama gitsem, Melis’in üzüldüğünü öğrendiği an kafamın kaç parça olacağını Allah bilir.
Abime gitsem… e onun da benden aşağı kalır tarafı yok, hatta bazen tabloyu birlikte karalıyoruz.
Derken bir aydınlanma:
Ben bu yaşıma kadar resmen ot gibi yaşamışım.
Ne kök salabilmişim ne gölge yapabilmişim, rüzgâr nereye estiyse oraya yatmışım.
Hani derler ya
"Hayatınıza yön veren kadınlara kıymet verin; çünkü çoğu zaman siz nereye gideceğinizi bile bilmezken, onlar yolun başında fener yakmış olur.” diye ..
Belki de bu kadar savrulmamın sebebi, o fenerlerin birer birer sönmesiydi.
İlk
