Ben Ozan Kurt.
Aybars’ın sadece dostu değilim;
çocukluk arkadaşı, sırdaşıyım… gerektiğinde gölgesiyim.
Annem, babamın alkolikliği yüzünden bizi ben daha çok küçükken bırakıp gitti.
Aklımda kalan tek şey; elinde valizi, arkasına bile bakmadan çıkan bir siluet…
Ve ardından kapanan kapının sesi.
Annemin gidişinden sonra babam bir süre toparlanamadı, daha çok içmeye başladı.
Bu süreçte Nergis Teyzem aldı beni yanına.
Aybars abimin annesi… bana da anne oldu.
Beni kendi oğlundan hiç ayırmadı.
Aynı sofrada büyüdük.
Aynı sokakta kavga ettik.
Aynı hayallere tutunduk.
Bu yüzden Aybars benim için sadece arkadaş değil…
Ben onu öz abim bildim, o da beni kardeşi.
Mutluluğumla sevindi, düştüğümde kaldırdı.
Ben de onun her anında yanında olmaya yemin ettim.
İTÜ İşletme mezunuyum.
Ama rak
