ช่วยถอดเสื้อออกได้ไหมคะ ??

ทุกคนย่อมจะต้องแฟนเก่า และแฟนเก่าส่วนใหญ่ต่างก็จบกันไม่ค่อยดี น้อยมากๆที่จะสามารถเป็นเพื่อนกับแฟนเก่าได้... ตัวเธอเองก็เช่นกัน "ดูยังไงก็สวยจนสามารถเป็นดาราได้เลยเนอะ นี่อยากจะสมัครเป็นมัมหมีของน้องเอมเลย "จริงมาก ต้องสวยอะไรขนาดนั้นอ่ะแก" นั่นคือเรื่องปกติ ปกติมากๆในชีวิตของเอม เธอคือผู้หญิงที่สวยจนได้รับการคัดเลือกให้เป็นดาวคณะ เป็นผู้หญิงที่เกิดมาพร้อมกับใบหน้าฟ้าประทาน สวย เป็นความสวยที่เซ็กซี่และเย้ายวนใจไปพร้อมๆกัน "แกมาสาย" "ขอโทษที พอดีรถติดน่ะ" นี่คือเพื่อนเพียงคนเดียวของเอม ชื่อมะปราง มะปรางเป็นสาวหวานที่ตรงข้ามกับเอมในทุกๆด้านเลย คนหนึ่งน่ารักอีกคนดูสวยเฉี่ยวและเซ็กซี่ เราคบกันมาตั้งแต่มอต้น แน่นอนว่าสนิทกันแบบสุดๆไปเลย "วันนี้มีเรียนไม่กี่คลาส เห็นรุ่นพี่บอกว่าตอนเย็นจะมีการเลี้ยงเพื่อทำกิจกรรมเกี่ยวกับพี่รหัส ต้องตามหาพี่รหัสให้เจออะไรสักอย่างนี่แหละ" เอมนั่งลงก่อนจะหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน "ไร้สาระโคตรๆ โดดได้ไหม เย็นนี้มีธุระด่วนด้วย" "อย่าหาทำ นี่คือกิจกรรมของคณะ เมื่อคราวรับน้องแกก็อ้างว่าไม่สบายทีหนึ่งแล้ว หากรอบนี้แกหายไปอีกรับรอง โดนด่าแน่นอน" เอมถอนหายใจ เธอไม่ใช่คนเฟรนลี่ที่ชอบเข้าสังคม ตรงกันข้ามเลยเธอเป็นคนที่ชื่นชอบการอยู่คนเดียวมาก เป็นคนที่มีโลกส่วนตัวค่อนข้างสูง นั่นอาจจะเป็นเหตุผลว่าทำไมเอมถึงได้มีมะปรางเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียว "เออๆ ไปก็ไป" มะปรางยกยิ้มจางๆ เอมมันเป็นคนที่พิเศษมากกว่าคนอื่นเลยล่ะ อาจจะดูว่าภายนอกมันเป็นคนที่มีลุคแรงๆแต่เปล่าเลย เอมคือคนที่ใจดีและขี้อายสุดๆ ที่มันไม่อยากไปร่วมกิจกรรมหรือว่าทำอะไรกับใครไม่ใช่เพราะว่ามันไม่เป็นมิตร แต่เพราะว่ามันขี้อาย "เอม แกไม่ใช่ยัยแว่นคนเก่าแล้วนะเว้ย ตอนนี้แกคือเอมม่าที่โซฮอทสุดๆไปเลย มีอะไรให้ต้องกังวลกัน ไปเถอะน่า ไปรู้จักพี่น้องร่วมคณะกันเถอะ" นั่นสินะ...เธอไม่ใช่ยัยแว่นขี้อายคนเก่าที่ถูกทิ้งเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกแล้ว เรื่องราวมันก็ผ่านมานานหลายปีแล้วแต่ในใจแม่งยังไม่ลืมไปสักที เมื่อตอนที่เอมอยู่มอสาม เนื่องจากเธอเป็นคนที่เรียนเก่งนั่นทำให้เอมถูกคัดเลือกให้เป็นหนึ่งในประธานนักเรียนเพื่อทำงานร่วมกับพี่ๆมอปลาย ในตอนนั้นเธอเป็นเด็กที่มุ่งมั่นอยู่กับการเรียน มุ่งมั่นและทุ่มเทมาก จุดเปลี่ยนในชีวิตของเองก็คือการพบเจอกับพี่ไรอัน... เขาเป็นหนึ่งในประธานนักเรียนเช่นกัน เขาอยู่มอห้าในขณะที่เธออยู่มอสาม เข้าใจคำว่ารักครั้งแรกใช่ไหม แบบว่าเธอดันไปแอบรักพี่ไรอัน ในขณะที่เขาฮอทสุดๆในหมู่สาวๆที่โรงเรียน เธอกลับเป็นยัยแว่นสุดเฉิ่ม... และก่อนวันปิดภาคเรียนมอสามเทอมสุดท้าย เอมตัดสินใจสารภาพรักกับเขา เธอรวบรวมความกล้าเพราะพ่อบอกว่าเอมจะต้องย้ายไปเรียนที่อื่น "หนูชอบพี่ไรอันนะคะ" เกินกว่าความคาดคิดคือเขา...ตอบกลับมาว่ารู้สึกเช่นเดียวกัน เราคบหากันและในความโชคดีคือพ่อที่ต้องย้ายที่ทำงานไปต่างจังหวัดกลับกลายเป็นไม่ต้องย้ายที่ทำงานแล้ว เอมได้เรียนโรงเรียนเดิมต่อ เธอขึ้นมอสี่ในขณะที่พี่ไรอันอยู่มอหก เขาคือแฟนคนแรกของเธอ ความรักที่ไร้เดียงสาของเอม โลกที่เป็นสีชมพู ไม่ว่ามองไปทางไหนก็ดุจะมีความสุขไปเสียทุกอย่าง... มัน...ควรจะเป็นเช่นนั้นถ้าเธอไม่ถูกเขาบอกเลิกเสียก่อน พี่ไรอันบอกเลิกเธอหลังจากที่เราคบหากันหนึ่งปี เป็นการบอกเลิกที่ไม่อธิบายถึงเหตุผลใดๆของการตัดความสัมพันธ์ในครั้งนี้เลย มันเป็นคำถามที่ค้างคาใจอยู่เรื่อยมา ว่าตกลงแล้ว เขาเลิกกับเธอเพราะอะไรกันแน่ ในตอนที่เข้ามหาวิทยาลัย มะปรางก็เลยพาเธอไปจัดการเปลี่ยนแปลงตัวเองครั้งยิ่งใหญ่ เนื่องจากพ่อไปทำงานที่สาขาต่างจังหวัด ทำให้เอมต้องมาอยู่ที่คอนโดคนเดียว มันก็สะดวกสบายมากเลยเพราะว่าเธอได้เป็นตัวของตัวเอง เอมใช้เงินเก็บส่วนหนึ่งไปกับการทำเลสิค แน่นอนว่าเธอไม่ต้องทนใส่แว่นอีกแล้ว นั่นมันดีมากทีเดียว นี่คือชีวิตใหม่ เธอเองก็ควรจะมีความมั่นใจให้มากๆ "น้องเอม กับน้องมะปรางใช่ไหมครับ พี่อินไทม์นะครับ เรียกพี่อินเฉยๆก็ได้ พอดีมีเรื่องรบกวนเกี่ยวกับกิจกรรมในวันนี้อยู่นิดหน่อยน่ะครับ พี่อยากให้น้องเอมช่วยเป็นนางแบบในการถ่ายรูปโปรโมทคณะเราหน่อย ถ่ายคู่กับเดือนเลยครับ อันที่จริงงานนี้ต้องถ่ายตอนรับน้อง แต่ว่าตอนรับน้องพี่ไม่เห็นน้องเอมเลย" "หนูไม่ค่อยถนัดเรื่องการถ่ายแบบเลยค่ะพี่อิน" "น้องเอมแค่ยิ้มก็พอแล้วครับ แค่ยิ้มก็พอ" เอมหันไปมองมะปรางเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ว่ามะปรางกลับไม่มองมาที่เธอเลย เพราะสายตาของมะปรางดันไปจับจ้องอยู่ที่พี่อิน... เดี๋ยวนะมะปราง!!! "ค่ะ หนูมีเรียนอีกคลาสหนึ่ง เดี๋ยวเรียนเสร็จหนูไปหาพี่ที่ชมรมนะคะ" พี่อินส่งยิ้มให้เอมและมะปราง "ขอบคุณนะครับ แล้วเจอกันนะน้องเอม น้องมะปรางด้วย" มะปรางโบกมือลาพี่อินอย่างลืมตัว นั่นทำให้เอมหรี่ตามองมะปรางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "นี่แกอย่าบอกนะว่า แกชอบพี่อิน" มะปรางหัวเราะ "ไม่ใช่แค่ชอบเว้ยเอม แต่ว่าเรากำลังจะคบกัน" อ่า...ดูเหมือนว่าเธอจะพลาดอะไรไปสินะ ไม่ได้มาในวันรับน้องเพื่อนถึงกับมีแฟนแซงหน้าเธอไปเลยงั้นเหรอ? "นี่แกจะหนีเราไปมีแฟนเหรอ ไม่เอาไม่ยอม" "ก็หยุดวาดรูปอะไรของแกสักทีสิ ไม่เข้าใจว่าแกชอบวาดภาพขนาดนั้นแล้วจะมาเรียนวิศวะเพื่อ" เอมถอนหายใจ "...ก็พ่อให้เรียนนี่ แกก็รู้ว่าเรามีสิทธิ์เลือกเรียนเองที่ไหนกันล่ะ" เอมนั้นชอบวาดภาพ... นั่นคือความลับสุดยอดของเอมเลย เธอหลงใหลในการวาดภาพใบหน้าของผู้คน และที่เอมปกปิดทุกคนอยู่นั่นก็คือการหลงใหลการวาดเรือนร่าง เรื่องนี้แม้แต่มะปรางก็ไม่รู้เพราะว่าเธอไม่อยากให้เพื่อนเข้าใจว่าเธอคือคนโรคจิตนี่นา...มันเป็นเรื่องของความชอบและมันก็ละเอียดอ่อนมากๆด้วย "เอาเถอะๆ รีบไปเข้าคลาสได้แล้ว จะได้รีบไปหาพี่อินกัน!" "อือ" มะปรางจูงมือของเอมไปด้วยท่าทางดีใจ ตรงข้ามกับเอมที่เธอไม่รู้สึกดีใจสักนิด เธอชอบวาดรูปจากใบหน้าของคนอื่น แต่ไม่ชอบเลยที่ตัวเองต้องมาเป็นแบบในการถ่ายภาพ.. "ยิ้มหน่อยครับน้องเอม ดีครับ สวยครับ ขอยิ้มแบบเห็นฟันได้ไหมครับ" เอมยิ้ม เธอมั่นใจว่างานถ่ายแบบชิ้นนี้คงจะไม่ค่อยดีเท่าที่ควรเพราะว่ารอยยิ้มของเธอมันคงจะเป็นปัญหาใหญ่เลยล่ะ "สวยครับ ทีนี้ลองเปลี่ยนท่านะครับ" คนที่มาถ่ายแบบคู่กับเธอวันนี้คือเจเจ เป็นเดือนคณะที่น่ารักมาก ผิวกายที่ขาวซีดราวกับไม่เคยพบเจอแดดมาก่อน และไหล่กว้างนั้นกำลังโอบกอดเธออยู่... นิ้วมือที่เรียวยาวของเขากำลังจับแขนของเธอเอาไว้ พร้อมกับใบหน้าที่แสนเป็นมิตร เอมมองหน้าของเจเจอย่างเผลอไผล เธอสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อตรงแขน ถ้าได้เขามาเป็นนายแบบให้เธอวาดรูป เธอคงจะมีรูปวาดเรือนร่างอันงดงามของผู้ชายสักทีสินะ แต่หากเธอเอ่ยปากร้องขอให้เขามาเป็นแบบวาดรูป... "เจเจนายช่วยเป็นแบบวาดรูปให้เราหน่อยได้รึเปล่า?" "แบบไหนงั้นเหรอเอม" "แบบโป๊เปลือยถอดหมดน่ะ เราหลงใหลไปกับกล้ามแขนของนายมากเลย" ใช่...เขาคงจะด่าเธอกลับมาว่าเธอเป็นยัยโรคจิตแน่ๆ อย่าได้คิดเชียวนะเอม อย่าคิดอีกเชียว!!!