Hindi ko alam kung paano siya nagkaroon ng oras para paghandaan ang lahat.
Pero pagpasok ko sa kwarto niya—hindi ko na siya matanong.
Napatigil lang ako.
Gabi. Kandila. Jazz. At si Leo.
Ang buong silid ay naiiba. Wala na ang malamig, minimalist na aesthetic na madalas kong inaasahan sa kanya. Ang mga ilaw ay pinatay, pinalitan ng dose-dosenang kandilang maingat na nakapuwesto sa paligid—sa windowsill, sa side table, sa shelves. Kumikislap ang liwanag sa silk na mga kurtina, sa sahig na kahoy, sa puting linen sheets ng kama na ngayon ay may layer ng deep crimson na satin.
May faint na amoy ng sandalwood sa hangin. May mabagal na tugtugin sa speaker—isang instrumental jazz piece na parang sumasabay sa t***k ng puso ko.
Si Leo ay nakatayo sa tapat ng kama, suot lang ay itim na slacks at
