Hindi ko alam kung bakit ako sumama.
After everything.
After ng lahat ng sakit, ng gulo, ng tanong na hindi niya masagot nang diretso—nandito ako. Nakasakay sa passenger seat ng SUV niya, habang tahimik kaming dumadaan sa paakyat na daan papuntang Tagaytay.
Makulimlim ang langit. Parang may nakaambang bagyo.
Pero ang bagyong kinatatakutan ko, nasa tabi ko ngayon—at siya rin ang pinipili kong samahan.
Walang imik si Leo habang nagda-drive. Hawak niya ang manibela, pero parang mas hawak niya ang buong katahimikan ng sasakyan.
Ako naman… hindi makatingin sa kanya ng diretso.
Nasa pagitan kami ng tanong at takot. Walang kasiguraduhan. Pero may isang bagay akong tiyak—
Hindi ko siya maiwan.
Pagdating namin sa resthouse, bumungad agad ang katahimikan.
Malawak ang property. Modern-style
