Cihan’ın canı öyle yanıyordu ki, sanki göğsünün içine bir kor düşmüş, nefes aldığı her saniye biraz daha büyüyüp içini kavuruyordu. Omuzları titriyordu istem dışı çaresizce. Bir insanın acıyla ne kadar küçülebileceğini bilmezdi ama şimdi bacaklarının bağı çözülüyor, ayakta durmak bile işkence gibi geliyordu.
Her nefes alışında göğsü daralıyor, kaburgalarının birer birer kırıldığını hisseder gibi oluyordu. İçinde bir şey parçalanıyor, bir şey çığlık çığlığa kopuyor ama dışarıdan bakıldığında sadece başını eğmiş, elini saçlarının arasına bastırmış bir adam görülüyordu. Kimse onun içindeki o yangının ne kadar büyüdüğünü bilemezdi.
Yanıyordu.
Sanki biri onu ateşe atmış, derisini, etini, ruhunu aynı anda yakıyordu. Bir anlığına dizlerinin üzerine çöküp kendini orada bırakmak istedi belki acı
