Banyo kapısını kapatır kapatmaz nefesi kesildi Şirin’in. Sırtını kapıya dayarken avuçlarıyla yüzünü kapattı.
“Allah’ım, ben ne yaptım?”
Gözleri şaşkınlıktan büyürken kapadı hemen.
Aklına Cihan’ın kolunun kendi belinin altında durduğu o an geldi. Resmen üst bedeni çıplaktı, her yerini görmüştü. “Yok yok,” dedi ellerini yüzünün önünde sallarken. Her yerini görmese de bir kısmını görmüştü.
“Dikkat et Şirin,” diye fısıldadı kendine. “Niye bu kadar yakın uyudun? Niye kolunu çekmedin? Niye hemen kaçmadın, niye böyle oldun?”
Dudakları aralandığı gibi aynanın karşısına geçti. Gözlerinde tuhaf bir parıltı vardı. Utanmanın içindeki küçük bir mutluluk gözüküyordu göz bebeklerinde.
Cihan’ın yüzü gözlerinin önüne geldi. Hafifçe kırışan kaşları, sakalının sabah gölgesi, uyku arasında onun göğsüne
