Hindi alam ni Nadiah kung bakit pumasok nalang siya sa kwarto ng kanyang ama. Kahit pa sa sinabi ni Susana, wala namang inasahan si Nadiah na isang malaking rebelasyon. Hindi rin naman sila close ng ama. Ilang taon na ngang magkawalay sila sa isa't isa.
Nakatayo lang siya sa pintuan, pakiramdam niya kasi para siyang intruder sa silid na iyon. The room was cold but opulent. Naalala naman niya ang sinabi sa kanya ng ama noon na ang gusto lamang nito ay kung anong mas nakakabuti rito.
He just hadn't cared about giving that best to others. Such a waste. Because when she tried hard enough, Nadiah could almost remember a different man. Iyon taong nakasama niyang naglalakad sa mayabong na damuhan noon.
She turned away, but the corner of her eye, she saw...
Ang paintings niya.
Bigla namang na
