หรั่งเห็นมอเตอร์ไซค์ของเจตน์กลับมา เลยออกจากสตูดิโอไปหามะลิ
“ทำไมกลับมาไวจังคะ ไม่เที่ยวเล่นก่อนหรือคะ”
“หนูจะรีบกลับมาทำข้าวเย็นให้พ่อค่ะ” มะลิเดินซึมขึ้นบันไดไปชั้นสอง
“มะลิเป็นอะไร ทำไมดูซึมๆ” หรั่งมองตามหลังลูกสาวอย่างเป็นห่วง
“คงเหนื่อยน่ะครับ นี่เงินที่เหลือครับ” เจตน์ยื่นเงินคืนให้หรั่ง
“400 กว่าบาทเชียวหรือ ทำไมเหลือเยอะจัง” หรั่งเก็บเงินเข้ากระเป๋าสี่ร้อย ที่เหลือให้เจตน์
“ผมกับมะลิกินแค่ไอศกรีมอย่างเดียวครับ”
“เจตน์จะไปทำอะไรก็ไปเถอะ ผมเอาของขึ้นไปเอง” หรั่งหิ้วถุงกับข้าวตามมะลิขึ้นไปชั้นสอง
หนุ่มใหญ่เข้าไปกอดลูกสาวบุญธรรมจากด้านหลัง
“มะลิเป็นอะไรหรือคะ”
“เปล่าค่ะ”
หรั่งห่วงเหลือเกินว่าที่มะลิเศร้าเพราะความสัมพันธ์เลยเถิดของเขากับลูกสาว ขนาดเขายังตกใจกับความรู้สึกตัวเองที่เปลี่ยนไป มะลิยังเด็กและไร้เดียงสาคงสับสนยิ่งกว่า เหตุการณ์เมื่อคืนถ้าเขายั้งอารมณ์ตัวเองไม่ทัน
