Dahan-dahan akong bumangon, iniinda ang bigat ng aking mga mata dahil sa magdamag na pag-iyak.
Paglabas ko sa kusina, nadatnan ko si Adrian na nakatayo malapit sa lababo, hawak ang isang tasa ng kape. Nakatingin lang siya sa malayo, tila malalim ang iniisip.
Naging awkward ang simula ng aming umaga. Ang lalaking kagabi lang ay kayakap ko nang mahigpit ay tila isang estranghero na naman. Paano ko siya kakausapin matapos kong aminin ang lahat ng hirap at takot na itinago ko sa kanya?
Naramdaman niya ang presensya ko. Lumingon siya at sa isang sandali, nagkatinginan ang aming mga mata. May bakas pa rin ng pagod sa kanyang mukha, pero may iba nang kinang doon isang halo ng kaba at pananabik.
Lumapit siya nang dahan-dahan, tila natatakot na baka bigla akong tumakbo palayo. Huminto siya sa
