Haunted By The Past

Kabanata 10

flashback

Buong araw ko yata iniisip yung i-meet si Adam after ng klase namin. Kasama ko lang siya sa classroom kaya ilang na ilang ako ngayon sa room namin. NAikwento ko rin kay Min yung nangyari kahapon at sbai niya ay ayos lang yon at aksidente lang naman daw pero hindi ako mapakali talaga dahil guilty ako. Kung hindi siguro ako lutang kahapon ay hindi anamn iyon talaga mangayayri. 

"Okay class. bukas ko nalang sasabihin sainyo kung sino ang makakapartner niyo sa lab. Hindi ko pa kasi naayos yung list natin. That would be all, class dismissed." Sbai ng teacher namin at kinabahan na ako ulit dahil tapos na ang klase namin ngayong araw dahil hanggang 3pm lang ang kalse namin kapag sabado.

"Alam kong hindi ka sasabay sakin. So pano? Una na ba ko?" TAnong ni Min atsaka naman niay ako tinawanan ng bahagya. Siguro ay kanina pa niya nararamdaman na kinakabahan ako. KAinis naman kasi oh!

"Teka lang, Min. Kinakabahan talaga ako." Sabi ko sakanya atska ko sya hinawakan sa braso para pigilan muna siyang luambas sa room.

"Ano ka ba! Hindi ka sasaktan non. Basta sabihin mo lang na sorry, diba? tapos bigay mo yung binili mong shirt." Sabi ni Min saakin. NApapangiwi nnalang ako sa sobrang kaba ko. Tumawa si Min atsaka niya nilagay ang kamay niya sa balikat ko.

"Kaya mo yan, okay?" Tumango naman ako sa sinabi niya. Ilang minuto pa ay napagdesisyunan na rin namin ang paglabas ng room. Walang sundo si Min dahil pupunta pa raw siya sa Mall para bumili ng cake para sa mom niya. Dahil doon ay naghiwalay na kami ng daanan. Siya ay papunta na gate at ako naman ay dumiretso na sa parking lot kung saan kikitain ko si Adam. HAbang papalapit ako ay mas nadadagdagan ang kaba sa puso ko. Mas lalo tuloy humihigpit ang hawak ko sa paper bag na dala ko. Bumili kasi ako ng bagong white shirt para palitan yung natapunan kong shirt. 

Natatanaw ko na si Adam na nakaupo sa harp ng sasakyan niya pero hindi niya ako nakikita dahil nakatalikod ito. Gusto ko siya itext na buaks nalang pero nandito na rin naman ako kaya itinuloy ko na kahit abot abot langit ang kaba ko. Nang marating ko ang kinaroroonana niya ay nagkunwari akong naubo.

"A-Adam." tawag ko sa pangalan niya. Lumingon naman siya at hindi ko mapigilan mamangah sakaniya. Mukha siyang anghel kahit na naka-uniform kami ngayon. ANg gwapo niya talaga kaya siguro ang daming abbaeng nagakkandarapa sakaniya. Ang linis niya tignan !

"Finally." He shortly said. Tumango naman ako sakaniya.

"Uhm... Ano...Sorry talaga sa nagyari kahapon hindi ko talaga sinasadya." sabi ko sakaniya. Habang sinasbai ko iyon ay nakatingin ako sa mata niya. Ang ganda pati ng mga mata niya. Grabe, para siyang yung mga lalaking iniimagine ko sa mga nababsa kong libro. Umikot sya sa likuran ko at kinabahan ako dahil hindi ko alam bakit kailangan pa nya umikot doon. 

"Hindi ako tumatanggap ng sorry lang." Sabi niya. Agad ako lumingon sakaniya. 

"A-ano ba ang gusto mo par patawarin ako?" tanong kop naman sakaniya. Ngumisi lang siya atsaka naman unti unting lumapit saakin. Bawat hakbang niya papalapit ay hakbang ko rin paplikod hanggang sa tumama na ako sasasakyan niya. He kept on getting closer on me hanggang sa magkalapit na ang mga mukha namin. HE placed his hands on each sides para hindi ako makaalis. Iniwas ko ang mga mata ko sa tingin niya.

"A-ano ba ginagawa mo?" awkward kong sabi sakaniya. Inilapit niya ang bibig niya sa tenga ko at bumulong saakin.

"I need you to do something for me." Pagkasabi niya non ay lumayo siya bahagya saakin at muling sinalubong ang mga mata ko.

"ha?" pag-uulit ko sa sinabi niya. Tumalikod siya atsaka naglakad ng kaunti. Nakapamulsa ang pareho niyang kamay at hindi ko alam pero anggwapo ng datingan niya doon.

"I need you to cook for me every morning or dinner, do my assignments, do my laundry, and many things." Sabi niya. Nanlakio ang mata ko sa mga narinig ko. Ano ba itong sinasbai niya? Gusto ba niya ng Yaya? Ang yaman yaman niya tapos gusto niya ako maging yaya niya? Naloloka na ba siya?

"Ha? Nang dahil lang sa aksidenteng pagtapon ng juice, iyan gusto mo gawin ko para makabawi sayo?" pag-uulit ko sakaniya. Umapela na ako dahil hindi yata tama ang gusto niyang mangayri.

"Hindi iyon basta shirt lang. HIndi lang iyon, I need you when I said I need you kaya dapat wala ako maririnig sayo na hinding sagot." sabi niya. MAy authority ang bakas ng bsoes niya kaya naman napangisi ako. Ang kapal pala ng mukha nito! Gusto ko man sabihiniyon sakaniya ay hindi pwede dahil may kasalanan ako sakaniya. Pero sobra yon para sa shirt lang!

"Grabe naman yata, yan!" pagkokomento ko. Ngumisi nanaman siya saakin.

"Alam mo ba kung anong shirt yung sinira mo? It costs a lot more than you think and it was my mom's gift to me." pageexplain niya. Agad naman ako napaayos ng tayo sa sinabi niya. "Well, kung ayaw mo naman pwede ko nalang sabihin ang nangyari sa dad ko. And if that happens, you'll be kicked out." 

Wow! Blackmail naman ngayon huh? PEro napaisip ako agad. Kapag na-kick out ako, for sure magagalit nanaman saakin si Dad. Ayaw pa naman ni Dad na nadudungisan ang pangalan niya. Kaya siguro lahat kami nakasunod sa mga sinasabi ni Dad. Maliban kay Jewel na favorite ni Daddy.

"H-hindi naman kailangan umabot doo." nahihiya kong sabi sakaniya atsaka umiwas ng tingin sakaniya.

"Exactly. Kaya simula bukas, gagawin mo na lahat ng inuutos ko!" Sabi niya.

"Gaano katagal ko babayaran?" sunod na tanong ko kaagad sakaniya. Nag-isip siya saglit bago niya ako sagutin.

"Hanggang sa maka-graduate tayo. " he said. INisip ko kaagad kung ilang buwan iyon at nasa halos dalawang buwan pa iyon. Ang tagal naman!

"Bakit ang tagal naman yata?" pag-apela ko sakaniya.

"That's an order. Wala kang magagawa!" sabi niya. NAglakad na siya ulit sa kabila kung nasaan ang pintuan ng sasakyan niya. 

"Teka lang!" pag-awat ko sakaniya. Naiinis siyang humarap saakin.

"Pwede bang walang makakaalam nang gusto mong mangyari?" sabi ko sakaniya. 

"Whatever." He said and started his car. Umurong ako ng bahagya para makaalis siya. Nang makaalis siya ay bigla nalang nanlambot ang tuhod ko dahil kahit appano ay nabawasan na ng kaba ang puso ko. PEro kahit na, ang hirap ng gusto niyang mangayri!

Bumalik na ulit ako sa entrance gate dahil nandoon na ang driver ko. Nagpadiretso na akong umuwi dahil gagawa pa ako ng research. NAgiging busy na rin kasi sa school kahit papaano dahil matatapos na ang school year. Ang bilis lang ng panahon dahil in just 5 months or more, college na kami. 

Pagdating sa bahay ay ganon parin, wala pa si Daddy at Jewel. Tanging mga driver at mga helps namin ang nasa bahay. Dumiretso nalang ako agad sa kwarto ko atsaka naman ako nagpalit kaagad ng damit. Tamang tama Sunday bukas, puwede kong gawin whole day ang research paper namin. BAgo ako umupo sa study area ko ay nahiya muna kao para mag-social media. Pagbuaks ko ng f*******: ko ay nakita kong nagpost si Jewel ng picture niya na nasa bar siya. Fore sur eay mamayang gabi pa ito uuwi at paniguradong lasing nanaman siya. 

Si Dad naman ay ganon din kung umuwi. Minsan past 10pm na sya ndarating dito sa bahay kakatrabaho. Madami kasi siya hinahandle na work at kahit katuwang niya si Kuya ay nahihirapan parin si Dada lalo nasa abroad si Kuya dahil siya naghahandle ng iba naming business sa America. Ilang saglit pa ay napagdesisyuann ko nang mag-aral ulit pero maaga rin ako matutulog dahil wala naman akong pasok bukas. 

5 hours later...

Natapos ko na ang ilang part ng research at nagwa ko na rin ang ilan kong assignment. Atleast bukas ay kaunti nalang ang kailangan kong gawin. NAgutom ako kaya bumaba ako para kumain an rin. Napansin ko na 9pm na rin pala kaya kanina pa ako tinatawag ni Nanay Lorna para kumain pero sabi ko sakaniya kanina ay mamaya nalang dahil baka mawala ang focus ko sa pag aaral. 

Pagbaba ko ay nakita ko si Dad na nandoon na pala aty kumakain na rin ng hapunan. 

"Good Evening, dad." I greeted hima nd smiled at him kahit hindi siya nakatingin sakin. Nakatuon ang mga mata niya sa pagkain niya. Pinagiisipan ko kung tutuoy ba ko kumain or mamaya nalang ako kakain dahil alam ko naman na hindi rin ako makakakain ng maayos kapag kaharap ko si Daddy. At ganoon din si Dad. Baka mawalan siya ng gana. For years, ang dalang namin ni Dad magkasama sa hapagkainan dahil minsan ay busog na siya pero may time na siansabi nya saakin na wala siyang gana kumain at alam ko naman kung bakit. Simula nang mawala si Mommy, mas naging cold saakin si Daddy kaya wala akong magaw akung hindi intindihin siya kahit na gusto siya makausap minsan lalo kapag mag hindi ako maintindihan. 

Akmang babalik na ako sa taas nang biglang lumabas si Nanay Lorna at nakita niya ako sa may hagdanan. 

"Anak, kain ka na rito! Kanina pa kita tinatawag bumaba e." Sabi ni Nanay Lorna at bigla ko naman siya sinensyasan na mamaya nalang ako. Lumapit siya saakin at hinila ako sa hapag. Pinaupo niay ako doon at sinabing ikukuha niya ako ng pagkain. Tinigann ko si Daddy at busy parin siya sa pagkain niya.  Nanatili akong nakayuko sa lamesa hanggang sa dumating ang inihanda ni Nanay Lorna. Kumuha kao kaagad ng pagkain at kumain ako agad para mabilis matapos dahil ayoko talaga na mawalan si Daddy ng gana kumain. Minsan nalang kasi siya dito kumain.

"Dahan-dahan, anak. siguro nagutom ka kaka-aral nanaman. Ikaw talagang bata ka!" Pagkukwento ni Nanay Lorna. Natawa naman ako sa inaakto ni Nanay Lorna. Palagi talaga siyang nag-aalalal saamin kapag late kami kuamkain na. 

"Opo, marami po kasi akong paperworks, Nanay. Kayo po ba kumain na?" Tanong ko rin sakaniya.

"Oo, nak. Kasabay ko sila Tatay Ben mo." Sagot ni Nanay Lorna. Halos lahat ng helps namin atsaka Drivers, Nanay at Tatay ang gusto nilang tawag ko sakanila dahil simula pagkabata ko ay nandito na sila saamin. Buti nalang nga ay nandito si Naanay Lorna dahil di parin kami napapabayaan sa pagkain. Bigla ko tuloy namiss si Mommy.

"Masarap ba anak ang inulot ko?" tanong ni Nanay Lorna sakin ahbang hinahagod ang likod ko. 

Tumango ako bago sumagot sakaniya. "Sobrang sarap po. Parang luto po ni mommy!" Masaya kong pagkukwento nang bigla kong marealize na nasa harap ko nga lang pala si Daddy. Bigla niyang ibinagsak sa plato niya nag kubyertos niya kaya nagulat ako. Bumalik naman muna sa kusina si Nanay Lorna para mapag iwanan kami ni Daddy saglit.

"Sorry, Dad." Sabi ko sakaniya. 

Tumayo na si Daddy atsaka naglakad papuntanghagdan. Dahil nga nakatalikod ako sa hagdanan ay hindi ko napansin na huminto si daddy sa likuran ko at nagsalita.

"Huwag na huwag mo mabanggit ang Mommy mo sa harapan ko dahil baka hindi ko mapigilang saktan kita." Matigas na sabi ni daddy. Buti nalang ay nakatalikod ako sakaniya dahil automatic na uminit ang gilid ng mata ko  at nang-hilid ang luha ko.Umakyat na ng tuluyan si Daddy sa kwarto niya panigurado. Itinuloy ko na ang pagkain ko  at nagdesisyon ako pumunta agad sa pool area namin dahil parang nasu-suffocate ako. Naiyak ako lalo. Panibagong araw, panibagongguhit sa puso ko yung mga naririrnig ko kay Dad. Simula nang mawala si Mommy, walang araw na hindi pinipiga at tila aprang kinukutsilyo ang puso ko. 

Naupo ako sa dock chair doon atsaka at sumandal. Nakita ko kung gaano kapuno ang langit ng bituin. Totoo kaya na kapag nawawala ang isang tao, dumadagdag siya as a stars? If its true, wheerever you are, Mom, i mis you. Hinayaan kong tumulo ang luha ko sa gilid ng mga mata ko. Everythign would be so differen t kung nandito lang siguro mommy ko. Baka sakaling hindi ganito kalungkot. Baka hindi ko kailangan maramdaman na loser ako. 

Ilang saglit ko pinakalma ang sarili ko bago ako bumalik sa kwarto ko. I decided to call it a night pero narinig ko ang phone ko na sunod sunod ang notif sounds. Chinceck ko iyon at nakita ko ang unknown number na may 20 messages pero iisa lang naman ang laman ng mga iyon.

"make breakfast tomorrow. Salvatore Residences. Room 612"

Napairap naman ako sa hangin nang mabasa ko iyon ., Hindi man siya magpakialla ay alam ko na kung sino iyon. Ano ba yan akala ko wala kaong gagawin pero bakit naman bigla siyang magtetext ng ganon at saan niya nakuha numebr ko? Nagreply naman ako ng okays akanya. Ayoko sana magreply kaya lang baka di ako makatulog sa pag spam ng message niya. Nag alarm nalang ako ng 6am para makaalis ako ng 7am bukas. 

Akmang matutulog na ako nang narinig kong may pinto ng sasakyan ang tumunog kaya sumilip ako sa bintana ko. Nakita ko si Jewel. Mukhang hinatid siya ng akal ako ay kaibigan niya ngunit lalaki ito. Nagulat ako nang biglang maghalikan ang dalawa. Buti anlang ay walang tao pero kung hindi lagot siya kay Daddy!

Bumalik na kao sa higaan ko at nang marinig  kong nakaalis na ang sasakyan ay hindi ko na pinansin pa si Jewel at natulog na. HIndi naman iyon ang unang beses na nahuli ko si Jewel na giunagawa  niya yon kung kani-kaninong lalaki. Buti anlang at hindi nalalaman iyon ni Daddy. Pero kahit siguro malaman ay wala lang iyon kay daddy. 

*