NANG sumunod na araw na nakita ni Agatha si Jaco. Alas-kuwatro ng madaling-araw ay tinatawagan na siya ng binata. Iyon pala ay nasa labas na ito ng pinto. Nagkukumahog tuloy siyang nagsuklay, naghilamos, at nagmumog bago pinagbuksan ang binata. Ngiting-ngiti si Jaco at masiglang-masigla kahit na hindi pa sumisikat ang araw.
Nagulat at nanlaki ang mga mata ni Agatha nang bigla na lang siya nitong dambahin ng yakap. Nag-aatubili noong una ngunit gumanti rin siya ng yakap.
“I missed you!” anito habang kumakalas sa kanya. “Kumusta?”
Naitirik ni Agatha ang mga mata habang pinatutuloy si Jaco sa loob ng bahay. Ang binata na ang nagsara ng pinto. “Kahapon ka lang namin hindi nakita.”
Hindi niya maaaring isipin na siya lang ang nami-miss nito. Siyempre ang mga bata talaga ang na-miss ng binat
