Ertesi gün ailecek sevdiğimiz göl kenarına pikniğe gitmiştik.
Alaz, göl kıyısında çimenlere uzanmış, parmaklarını suya batırıp halkalar oluşturuyordu. Hafif bir melodi kulağına çalındığında başını kaldırıp merakla ne olduğuna baktığında, karşısında havada süzülen minik, kanatlı varlıkları dans ederken görmüştü. Parlak giysileri ışıl ışıl parlıyor, her hareketlerinde renkli tozlar ahenkle etraflarına saçılıyordu.
Tam o anda Aysar ve Tuana ellerinde sepetlerle yanlarına geldiler.
—Çocuklar, biz de geldik! Dedi Tuana neşeyle.
—Siz olmadan olmazdı zaten, dedi Mihrap gülerek.
Aysar, Alaz’ın yere uzanmış halini görünce meraklandı.
—Ne yapıyorsun bakalım, küçük bey?
Alaz başını kaldırıp amcasına sevimli bir gülücük attı.
—Perilerle oynuyorum!
Aysar ve Tuana, birbirlerine şaşkın bir bakış
