“อึก…หม่อมฉัน…จุก…เพคะ” อิงอี้หรานน้ำตาคลอ ริมฝีปากสีลูกพีชเผยอออก ใบหน้างดงามบิดเบี้ยวทว่ากลับยิ่งขับให้น่าหลงใหลยิ่งขึ้น ในสายตาคนมองนางน่ารังแกมากกว่า น่าถนอมเสียอีก
“ข้ารู้อี้หราน แต่เจ้าต้องอดทน” สุรเสียงนุ่มทุ้มน่าฟัง ทว่าความหมายในประโยคกลับตรงกันข้าม ร่างบอบบางเปล่าเปลือยทำได้เพียงกล้ำกลืนคำอ้อนวอนลงคอ ทำหน้าที่เบี้ยหมากในกระดานการเมืองอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง
อิงอี้หรานสั่นระริกไปทั้งตัว จังหวะขยับโยกเนิบช้าหากแต่หนักหน่วง นางนั่งอยู่บนหลังม้าโยกที่ถูกแกะสลักโดย ช่างไม้ มันประณีต งดงาม ทว่ากลับมีกลไกบางอย่างขับเคลื่อนแท่งหยกซึ่งมีลักษณะคล้ายลำลึงค์ มันใหญ่และยาวราวกับจะทะลุร่างของผู้ควบขี่
“แรงขึ้นอีกหนึ่งระดับ” ดวงตาสีรัตติกาลสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น จ้องมองแท่งหยกที่ผลุบเข้าผลุบออกกลีบผกาสีสด ยิ่งแท่งหยกนั้นเข้าไปได้ลึกมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งออกคำสั่งกับนางกำนัลที่กำลังใช้เท้าเหยี
