Breathe
Weena's POV
PARANG tinakasan ako ng kulay dahil sa titig niya sa 'kin dahil kulang na lang ay lamunin niya 'ko ng buhay.
"Why are you here?" seryosong niyang tanong sa 'kin.
"Ah. . . Eh, napadaan lang naman ako at paalis na rin," sagot ko at parang mabubulol pa 'ko dahil sa sobrang kaba na nararamdaman ko. Kung makatitig naman ang robot na ito'y daig pa'ng laser beam ang mga mata niya.
"You know this is a dead end. Hindi puwedeng pagala-gala ang kagaya mo rito," aniya. Nakakatakot ang kaniyang itsura at malayong-malayo 'yon sa ipinakita niya sa 'kin noon sa mansyon.
"Ah, pasensiya na may nakita kasi akong pusa at gusto kong kunin kaso nakatakbo nang mabilis kaya't hindi ko na nakita. Sige, aalis na 'ko," pagsisinungaling ko na ikinataas ng kilay niya ngu
