บอกลาโลกสดใส
1178 Words
“เร็ว ๆ ๆ”
“ไม่ ๆ ๆ ๆ” คะน้าส่ายหน้าปฏิเสธ นี่เธอกำลังเจอเรื่องบ้าอะไรอยู่เนี่ย
“ขับชนมันเลยสิ” เอกพงศ์ตะเบ็งเสียงดังลั่น คริสย่างสามขุมมาเรื่อย ๆ ยิ่งทำให้เขาสติแตก “ถ้าช้าไม่ว่าจะเป็นเธอฉันภรรยาของฉันเราจะไม่รอดกันสักคน แต่ถ้าจะขับชนมันอย่างน้อยเราก็มีโอกาสรอด”
“เขาแค่เอาปืนมาขู่ เขาไม่กล้ายิงหรอก” คะน้าเอ่ยอย่างกล้าๆกลัว ๆ ถ้าชนแล้วโดนจับเธอคงจะโดนพี่สาวบ่นหูดับเป็นแน่ พี่สาวเธอยิ่งเป็นคนปากจัดถ้าได้ด่าสามวันก็ไม่จบ
ปัง!
“กรี๊ด!”
กระสุนหนึ่งนัดพุ่งเข้ามา เอกพงศ์กับภรรยาหลบอย่างรู้งาน ส่วนคะน้ายังอ้าปากเหวอมองการกระทำชายที่เดินตรงมาอย่างตกใจ
“ไอ้บ้าแกทำรถพี่ฉัน”
บรืน!! คะน้าเหยียบคันเร่งอย่างแรง แล้วขับพุ่งทะยานเข้าชนทันที ไวเท่าความคิด คริสหลบแล้วลั่นกระสั่นใส่รถ
“อ้ากกก!!” กระสุนพุ่งเข้าที่ต้นขาเอกพงศ์ทำให้เขาเขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด มือหนากุมต้นขาเอาไว้มองคะน้าที่ขับรถด้วยความเร็วสูง
“ต้องหนีให้พ้นนะ ถ้าไม่พ้นเราจะตายกันหมด”
“ฉันรู้แล้ว ไม่ต้องพูดย้ำตลอดก็ได้ ตอนนี้ฉันจะพาคุณไปส่งโรงพยาบาล”
“ไปโรงพยาบาลไม่ได้ ไอ้คริสกับไอ้คริสเตียนมันตามล่าพวกฉันแน่ ช่วยพวกฉันแล้วก็ช่วยให้สุดด้วยนะครับ ฉันต้องการไปที่สระบุรีลูกชายฉันมีกิจการอยู่ที่นั่น”
“แต่คุณบาดเจ็บ”
“ฉันทนได้ รีบไปเถอะ ไปถึงฉันจ่ายไม่อั้น เงินที่ฉันจะให้เธอสามารถซื้อรถคันใหม่ได้สบาย” คะน้าเม้มปากแน่นยังไงก็จะโดนด่าอยู่แล้ว ครั้งนี้เธอต้องไปให้สุด เผื่อชายคนนี้จะรักษาคำพูดคุณแล้วให้เงินอย่างที่พูดกับเธอ
“ได้เลย”
คริสมองตามรถกระบะสีขาวด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเดินไปปิดประตูอุโมงค์ แล้วเข้าไปในอาณาเขตของตระกูลแสงสุริยะ
“นายไม่ตามไปเหรอ?”
“ตาม พวกมึงเอารถออก”
“ครับนาย” คริสแสยะยิ้มพร้อมกับมองรถหรูของตนเองที่ลูกน้องขับมาจอด เขารีบขึ้นไปบนรถพร้อมกับดูกระสุนปืนของตนเอง เขาจะตามไปฆ่าพวกมันให้หมดทั้งคนที่ช่วย และคนที่ทำร้ายครอบครัวของเขา
“กรี๊ดด!! แกทำลายครอบครัวฉันไอ้คนระยำ” โมนาใช้มืออีกข้างทุบตรงอกของคริสเตียนแรง ๆ อย่างโมโหระคนเคียดเเค้น
“คนในครอบครัวเธอก็ทำร้ายครอบครัวฉัน เธอคิดเหรอว่าฉันจะใจดีปล่อยระยำอย่างพ่อเธอและครอบครัวเธอให้รอด”
“แต่พ่อฉันไม่เคยทำร้ายครอบครัวของแก พวกแกใส่ร้ายครอบครัวฉัน”
“ฉันไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับเธอให้มันมากความหรอก ที่ฉันทำเพราะฉันมีหลักฐานว่าพ่อเธอทำ” คริสเตียนเค้นเสียงข่มอารมณ์เดือดดาลเอาไว้แล้วกำผมของโมนาแน่น หญิงสาวมองหน้าเขาอย่างตระหนก เมื่อได้เห็นการกระทำอันแสนป่าเถื่อนนั้น
“เอาหลักฐานมาโชว์สิ” โมนาข่มความกลัวเอ่ยขึ้น เธออยากรู้ว่าเขามีปัญหาอะไรหรือใครเป็นคนส่งข้อมูลให้เขา เขาจึงได้มาปรักปรำครอบครัวของเธออยู่แบบนี้ โมนาเชื่อยังเต็มหัวใจว่าบิดาของเธอไม่ได้เป็นคนสั่งลูกน้องไปทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้นแน่ๆ
“หึ! งั้นก็ดูให้เต็มตา” เขากำผมของโมนาแน่นกว่าเดิม แล้วเปิดโทรศัพท์ที่เป็นคลิปภาพให้เธอดู
“ฮ่า ๆ กูนิ่โคตรจะสะใจเลยว่ะ” ประชาหัวเราะร่วนอย่างพอใจ พร้อมกับกระดกไวน์เข้าปาก
“ฝีมือของใครวะ กูเพิ่งจะได้ข่าว”
“ฝีมือของไอ้เอกพงศ์น่ะสิวะ” เอกภพเอ่ย
“ขัดแข้งขัดขามันแบบนี้จะดีไหมวะ ตอนนี้มันไม่ใช่ขัดแข้งขัดขาธรรมดาแล้วนะ เล่นถึงขนาดลอบฆ่ามันถ้ามันรู้นะมันไม่เก็บพวกเราเอาไว้แน่” ประยุทธ์เอ่ยแทรก
“ถ้าไม่มีใครบอก มันก็ไม่มีทางรู้หรอก ในห้องนี้ก็มีแต่คนเกลียดตระกูลนี้กันทั้งนั้น” ประวิทย์เอ่ยขึ้น
“นั่นสินะ”
“อย่าตระหนกในสิ่งที่ยังมาไม่ถึง”
“แล้วไอ้เอกพงศ์มันไปไหน ทำไมวันนี้มันถึงไม่มาอยู่ที่นี่ด้วย”
“ไม่รู้สิชวนแล้วนะ มาไม่มาก็ช่างแม่งเหอะเพราะว่ามันได้จัดการเรื่องที่ทำให้เราแค้นใจมานาน ถึงไอ้วิคเตอร์มันจะไม่ตาย แต่เมียเขามันก็เจ็บหนัก มันขึ้นชื่อว่ารักเมียมากเมียเป็นแบบนี้มันก็ยิ่งไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร การที่เราจะล้มธุรกิจของมันก็ทำได้ง่าย”
“หึ แล้วรู้ได้ยังไงว่าเมียมันเป็นหนัก”
“ก็มีคนรายงานเอาเป็นว่ารู้แล้วกัน คนที่หูตากว้างไกลไม่ได้มีแค่มันคนเดียวนะเว้ย มึงก็รู้นี่ว่าน้องชายของกูมันเก่งกาจแค่ไหน ไอ้เอกพงษ์มันก็ใช่ย่อย ชื่อเสียงและความยิ่งใหญ่ก็ไม่ต่างจากไอ้วิคเตอร์หรอก ไอ้บ้านั่นเครือญาติมันก็แค่เยอะลูกของมันอีกสองคนที่ช่วยเป็นมือเป็นตีนให้มัน ถ้าไม่มีคนพวกนี้มันจะมีอะไรมันก็ไม่ต่างจากมาเฟียแก่คนนึงเท่านั้นแหละ”
“มันยังไม่แก่นะเว้ย กูก็เห็นมันแบบนี้มาตั้งแต่สมัยมันเป็นหนุ่ม มีเปลี่ยนแปลงบ้างก็นิด ๆ หน่อย ๆ แต่ลูกมันอย่างร้าย” ประวิทย์เอ่ยท้วง
“ยังไงก็ช่างเถอะกูไม่สนใจอยู่แล้ว ใช่ไหมสาว ๆ”
“มะ...ไม่จริง” โมนาส่ายหน้า เธอไม่เชื่อในสิ่งที่ผู้เป็นอาเอ่ยกับคนที่ร่วมวงสนทนา เอกภพเป็นอาของเธอ ทำไมถึงเอ่ยว่าบิดาของเธอเป็นคนทำ ทั้งๆที่เรื่องจริงมันไม่ใช่ เรื่องนี้มันต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่ ๆ “มันต้องมีเบื้องหลังเรื่องนี้”
“หึ” คริสเตียนแสยะยิ้มมองหน้าโมนาอย่างเย้ยหยัน “ทำเรื่องระยำแต่ไม่ยอมรับ”
“คำพูดพวกนั้นมันไม่มีความจริงเลยสักนิด”
“กรี๊ด!” คริสเตียนเหวี่ยงร่างเธอไปกระแทกกับผนังอุโมงค์แรง ๆ จนเธอเจ็บไปทั้งร่าง โมนาพยายามห้ามน้ำตาที่กำลังไหลรินออกมาประจานความอ่อนแอของตนเอง แต่ดูเหมือนว่าความเข้มแข็งที่เธอพยายามสร้าง มันจะไม่เป็นผลน้ำตาเม็ดใส ๆ ไหลรินอาบแก้มสวยอย่างไม่อาจห้ามได้
“มาถึงขั้นนี้ยังบอกว่าไม่จริง หึหึ ฉันไม่น่าพล่ามเลย ฆ่าเธอกับครอบครัวก็จบแล้ว” คริสเตียนเข้าไปลากโมนาออกมาแล้วเอามัจจุราชมันวาวจ่อหัวเธอ
“ฮึก!”
“บอกลาโลกแสนสดใสของเธอได้เลย!”
- Writer
- chap_listContents
- likeADD