Hiçbir karanlık sonsuza kadar devam etmez. Ne gece sabah olmayı unutur, nede güneş doğmayı unutur..
Birde yürekte kalanlar vardır.. Ne unutabilirsin, nede yokluğuna alışabilirsin..
Gökhan Dağlı o gün orada bir parçasını bırakmıştı.. Belki de hayatın da ilk kez korkmuştu.. Üzerine saçılan mermilerden.. Atladığı yüksek tepelerden.. Ölümden bile korkmamıştı.. Ama son bir kez arkasını dönüp bakmaya korkmuştu.. Gecenin karanlığında bir kez daha sessizce gitmişti. Belki de ilk kez arkasında bir enkaz bırakmak istemedi..
Ama ne kadar kaçarsa kaçsın, insan bazı enkazların içinden geçmeden tam anlamıyla gidebilmeyi başaramaz. Gökhan Dağlı da gidemedi zaten… Yüzü dönüktü uzaklara, ama kalbi hâlâ oradaydı; o puslu tepenin eteğinde, sessizliğin en ağırına gömülmüş bir vedada asılı kaldı.
Ay ışığı
