Section 02 ผีพนัน

1630 Words

หลังเหตุการณ์นั้นผมก็รีบกลับบ้านทันที โชคดีที่สุดเลยที่ได้เธอคนนั้นมาช่วยชีวิตเอาไว้ ไม่งั้นคงโดนยัยนั่นจับตัวไปป่าวประกาศไปทั่วว่าผมไปทำเธอท้องแล้วไม่ยอมรับเป็นพ่อเด็กในท้อง ทั้งที่มันไม่เป็นความจริงเลย ผมยอมรับว่าผมเคยมีอะไรกับเธอจริงแต่มันก็แค่ครั้งเดียวเมื่อเดือนก่อนแถมผมยังจำได้ดีว่าผมป้องกัน มันไม่มีทางเลยที่เธอจะท้องกับผม คนอย่างผม.. ไม่มีทางพลาดอยู่แล้วกับผู้หญิงที่ง่ายขนาดนั้น เธอคือคนที่ผมเจอในผับน่ะ เมื่อรู้สึกว่ามันใช่ เธออ่อยผม และผมก็เล่นด้วย ผมกับเธอเลยได้ไปต่อกัน อีกอย่างมันก็แค่ครั้งเดียว ผมไม่ได้เมาจนไม่รู้ตัวนะว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้างน่ะ จะว่าไป.. ผู้หญิงคนนั้นเมื่อเช้าก็น่ารักดีนะ ผมรู้สึกถูกชะตายังไงไม่รู้แหะ! "เบื่อว่ะ" กลับมาถึงบ้านได้ไม่นานนัก ผมก็รู้สึกเบื่อชอบกล หรือนี่เป็นบทลงโทษของคนที่วันวันไม่เอาการเอางาน แค่ดูหุ้นขึ้นหุ้นลงกับเล่นการพนันมันคงจะเรียกว่าอาชีพไม่ได้ ตัดภาพไปที่ไอ้ปลื้ม.. ตอนนี้มันมีครอบครัว มีเมียแถมเมียมันก็กำลังท้อง ต่างจากผมที่ยังไม่เอาไหนเหมือนเดิม แต่ก็นั่นแหละ เพราะคนอย่างผมมันจริงจังกับใครไม่เป็น ผมไม่อยากจะเอาใครมาอยู่ที่บ้านด้วยนาน ๆ เพราะถ้าหากวันไหนผมเบื่อขึ้นมา มันจะไล่ออกจากบ้านนี้ลำบากเอา ผมนั่งคิดนอนคิด ดูทีวีไปก็ไม่ได้ทำให้หายเบื่อ ผ่านไปหลายชั่วโมงจนพระอาทิตย์ตกดิน ผมจึงเลือกที่จะออกไปบ่อน ไปหาอะไรทำแก้เบื่อ ที่นั่นเรียกได้ว่าเป็นสุดยอดแหล่งมั่วสุ่มเลยแหละ ทั้งเหล้า บุหรี่ ผีพนัน อยู่ในนั้นเต็มไปหมด แต่ผมกลับชอบไปกวนประสาทคนที่นั่นเฉย.. "วันนี้มาเช้าจังเลยนะคะ" พอมาถึงบ่อน ผู้หญิงพวกที่ทำงานแจกไพ่ก็เข้ามาประกบทันที ผมไม่รู้หรอกว่าคนพวกนี้ขายตัวไหม? เพราะผมไม่เคยสนใจที่จะซื้อกิน "อยู่บ้านแล้วมันเบื่อ ๆ น่ะ" "เชิญทางนี้ค่ะ" เธอผายมือแนะนำผมไปยังโต๊ะ ๆ หนึ่ง ผมก็เดินเข้าไปร่วมวงด้วยอย่างว่าง่าย พูดคุยสนทนากับคนพวกนั้นอยู่นานหลายชั่วโมงเลยละ จะพูดยังไงดี แต่วันนี้รู้สึกเหมือนตัวเองดวงซวยฉิบหาย มีแต่เสียกับเสีย! "เพชร.. กลับบ้าน" ผมละสายตาจากไพ่ในมือเพื่อเงยหน้ามองเจ้าของเสียงที่มาเรียกคนในกลุ่มให้กลับบ้าน ก่อนจะตกใจที่ได้เห็นว่าเธอคนนั้นเป็นใคร นั่นมันผู้หญิงที่ผมเจอเมื่อเช้านี่.. ทำไมถึงมาที่นี้ ทำไมถึงอยู่ในสภาพที่ดูอิดโรยนัก แล้วเพชร? เพชรกลับบ้าน? เป็นผัวเมียกันเหรอหรือเป็นแฟนกัน.. น่าเสียดายนะถ้าอย่างนั้นน่ะ ผู้หญิงน่ารักอย่างเธอไม่น่ามาเป็นเมียของผู้ชายแบบคนชื่อเพชรเลย ไม่มีรัศมีความหล่อความดีสักนิด สภาพตอนนี้ก็ยังเมามายเหมือนกับหมา! "กูไม่กลับ!" ไอ้คนชื่อเพชรสะบัดมือเล็ก ๆ ของเธอออกอย่าไม่ใยดี เธอที่ใช้มือจับแขนของมันไว้ตอนแรกถึงกับเสียหลักเกือบจะล้ม ผมอยากจะเข้าไปประคองแล้วยืนด้านข้างอยู่หรอก แต่มันจะดูเป็นการก้าวก่ายเรื่องของคนอื่นมากเกินไป "ต้องกลับ!! ที่แกทำอยู่มันทำให้คนอื่นลำบากใจนะเพชร!" "อีนี่! มึงเสือกไรวะ!!" ว่าแล้วไอ้เพชรมันก็กระชากคอเสื้อของเธอแรง ๆ เหมือนกับคนหัวเสียที่กำลังจะทำร้ายร่างกายผู้หญิง ผู้คนต่างเริ่มซุบซิบนินทากันถึงเรื่องของเขาสองคน ตอนนี้ผมก็ยังไม่แน่ใจว่ามีใครเรียกการ์ดมาหรือยัง "กลับบ้าน" ร่างเล็กที่โดนกระชากคอเสื้อจนตัวแทบลอยพูดออกมาอย่างใจเย็น มือก็พยายามแกะมือของไอ้นั่นออก ใจผมสั่นแบบที่ไม่เคยเป็น อยากจะดึงเธอให้ออกมาจากมือของไอ้นั่นเหลือเกิน! "ไม่กลับเว้ย!! ออกไป!" เพี๊ยะะ! มันสะบัดร่างบางของเธอออกแล้วง้างฝ่ามือตบลงไปยังใบหน้าของเธออย่างแรงจนคนตัวเล็กล้มลงไปนั่งกับพื้น เสียงผู้คนเริ่มโวยวายดังขึ้น และเท้าของผมก็เคลื่อนออกจากจุดเก่าที่ยืนอยู่ก่อนจะไปซัดหน้าไอ้นั่นด้วยอารมณ์โทสะ ผัวะะะ!! "หน้าตัวเมียจังเลยนะ.. ทำร้ายผู้หญิงน่ะ" ผมว่าแล้วทำท่าจะเข้าไปซัดมันอีกรอบ แต่กลับมีชายชุดดำเข้ามาขว้างเอาไว้เสียก่อน ผมหันไปมองคนตัวเล็กที่ค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นยืน ระหว่างที่คนกำลังชุลมุนกันผมก็คว้าข้อมือเล็กของเธอเดินออกมาทันที เดี๋ยวนะ.. นี่ผมเอาตัวเองเข้าไปยุ่งเรื่องของชาวบ้านเหรอ? ทำไมวะ? ผมไม่เคยสนใจว่าใครจะเป็นยังไงเลยด้วยซ้ำ แต่พอเห็นเธอโดนทำร้ายร่างกาย ตัวผมกลับไม่สามารถเมินเฉยได้ "กูไม่กลับ!!" เสียงตะโกนตามหลังดังขึ้น คนที่ผมกำลังดึงให้เดินตามมีชะงัก และไม่นานเธอก็ตะโกนกลับไปด้วยประโยคด่าที่ยาวเหยียด "ก็แล้วแต่! ถือมาว่าตามแล้วก็แค่นั้น ทุกคนในนี้เป็นพยานและฉันขอโทษด้วยที่รบกวนเวลาของพวกคุณ ฉันก็ไม่ได้อยากให้แกกลับหรอก คนเลว ๆ แบบนี้ตายไปได้ก็ดี!!" ผมรีบพาเธอออกมาจากที่นั่นโดยเร็วที่สุด โชคดีที่เราเดินมาถึงหน้าลิฟท์ประตูลิฟท์ก็เปิดออก โดยมีคนเดินออกมาจากลิฟท์สองสามคน "เกลียดที่สุด พวกผีพนัน!" เธอสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของผมเมื่อเราสองคนเข้ามาอยู่ในตัวลิฟท์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างเงียบลงหลังจากนั้น ตัวผมเองก็ไม่กล้าที่จะหันไปมองหน้าเธอเลยปล่อยให้ภายในลิฟท์เงียบจนได้ยินแค่เสียงลมหายใจ ก่อนที่ประตูจะเปิดออกอีกครั้ง "เดี๋ยว! เธอชื่ออะไร" ผมรีบเรียกเธอเอาไว้ในขณะที่เธอก้าวเท้าออกห่างจากผมไปเรื่อย ๆ เมื่อคำถามของผมถูกกลั่นออกไปเธอก็หยุดเดินไปพักหนึ่ง "..." แถมยังเงียบไม่พูดอะไร หรือว่าผมจะถามชื่อของเธอได้ไม่ถูกจังหวะเท่าไหร่กันนะ? "ถ้าไม่สบายใจที่จะบอกก็ไม่เป็นไร..." ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลงเล็กน้อย รอดูคนตัวเล็กด้านหน้าว่าจะทำอย่างไรต่อไป กระทั่ง.. "พีค" เธอหันหน้ากลับมาหาผมแล้วเอ่ยชื่อของเธอออกมา ซึ่งมันทำให้ผมได้เห็นหน้าเธอชัด ๆ อีกครั้ง หัวใจผมเต้นแรงราวกับมีกลองชุดตีรัวอยู่ในอก มันร้อนไปทั้งตัวอย่างที่ไม่เคยเป็น นี่มันความรู้สึกอะไรกัน? แล้วทำไมตัวผมถึงได้กระปรี้กระเปร่าแบบนี้ว่ะ!? ผมจ้องมองไปยังใบหน้าที่พึ่งโดนทำร้ายมาเมื่อครู่ เลือดที่มุมปากของเธอไม่ได้ทำให้เธอดูสวยน้อยลงสักนิด แต่กลับทำให้ดูเซ็กซี่มากกว่าเดิมเสียอย่างนั้น "ให้ฉันไปส่งเธอที่บ้านได้ไหม?" ผมไม่ถามเปล่า ทว่าเท้ากลับเดินเข้าไปหาเธอราวกับว่าร่างกายของเธอมีแรงดึงดูดบางอย่างงั้นแหละ "นายคือคนเมื่อเช้าเหรอ?" "อืมใช่.. ถือว่าฉันไม่ติดหนี้บุญคุณเธอแล้วนะ" "ฉันก็ไม่ได้ถือเป็นบุญคุณอะไร" เธอตอบผมแล้วหันหลังให้ผมอีกครั้ง ท่าทางนิ่งเฉยเย็นชายังไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อเช้าสักนิด "เดี๋ยวก่อน.." เมื่อเห็นว่าเธอหันหลังให้ผม ผมก็รีบวิ่งไปหยุดอยู่ตรงหน้าของเธออีกครั้ง ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องยื้อผู้หญิงคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า "นั่น.. แฟน?" ผมถามความสงสัยภายในใจออกไป แล้วรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ เธอเงียบอยู่นานถึงจะตอบกลับ "เปล่า แค่ลูกพี่ลูกน้อง แม่เขาขอร้องให้ฉันช่วยมาตามก็เลยมาตามแค่นั้นแหละ" ได้ยินคำตอบแบบนั้นผมก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกยังไงไม่รู้ แม้ใบหน้าของผมตอนนี้จะไม่ได้ยิ้มแย้มหรือแสดงท่าทีดีใจอะไร แต่ข้างในกลับอยากหัวเราะดัง ๆ ไม่เคยรู้สึกดีใจขนาดนี้มาก่อนเลยว่ะ! "เธอ.. โอเคนะ?" "..." พีคเธอเงียบ.. ตอนนี้เหมือนสภาพจิตใจของเธอกำลังแย่ มันเป็นโอกาสดีเลยล่ะที่ผมจะยื่นมือเขาไปยุ่งด้วย อาจจะไม่ได้กินเธอเลยในวันนี้ก็ไม่เป็นไร ผมอยากจะค่อยเป็นค่อยไป อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะท้าทายแค่ไหน "ขอโทษนะที่ก้าวก่าย แต่ฉันทำให้เธอรู้สึกดีได้นะ" ผมว่าพลางยิ้มร่าให้กับเธอ ยกมือขึ้นมาหวังจะตบบ่าเล็ก ๆ ของคนตรงหน้าเพื่อเป็นกำลังใจให้ แต่เธอกลับเบี่ยงตัวหนีฝ่ามือของผม แล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งตึงที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนหน้าตัวเองได้แตกกระจายร่วงลงตามพื้น "ไม่ต้อง"

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more