Ereneya’s POV
HINDI ako makapaniwala sa lahat ng nakikita. Pumasok kami sa isang palasyo na kumikinang at parang gawa sa ginto. Hindi ko mapigilan ang mapanganga dahil sa pagkamangha.
“Nagugustuhan mo ba ang nakikita ng iyong mga mata, Ereneya?” tanong ng makisig na lalaking kasama ko.
Nagulat ako ng banggitin nito ang aking pangalan. “Bakit alam mo ang pangalan ko? Sino ka ba talaga?”
Ngumiti lamang ang lalaki at iginiya ako sa napakahabang hapag na kasya yata ang higit sa sampu ka tao. Maraming prutas ang nakahanda sa mesa at katakam-takam ang mga iyon sa aking paningin.
“Nais kong matikman mo ang mga prutas na ito, Ereneya. Siguradong masasarapan ka sa mga ito.”
“Dito ka nakatira sa palasyong ito?”
“Ito ang aking kaharian, Ereneya. Halika, heto...tikman mo itong atis. Sigu
