Chapter 23
1726 Words
“Who’s this?” sagot ni Bela sa tawag nang makitang hindi naka-save ang numbr sa contacts niya.
“We have to talk,” seryosong saad nito. Sa tono pa lang ng boses alam na niya kung sino.
“And why do you think should I agree?” sagot niya.
Rinig niyang tila natawa ito nang pagak sa sagot niya.
“Natatakot ka bang mamatay?” sagot nito.
“Kaya nga tinatanong kita para alam mo ang kahahantungan mo kung sakaling may gawin kang hindi maganda sa ‘kin,” aniya rito.
“Wereally have to talk, it’s important. It’s about Stefano,” seryoosng wika nito. Tumikwas naman ang ilay ni Bela.
“And?”
“I’ll text you the details, hihintayin kita rito,” sambit nito.
“I’m busy,” sagot niya rito.
“b***h! Bakit ba napakatigas ng ulo mo?” singhal nito sa kabilang linya. Natawa naman si Bela at pinatay na ang tawag.
Nagbihis na siya at nang makita ang text nito ay lumabas na.
“Where are you going?” tanong ni Stefano sa kaniya. Mukhang takang-taka pa ito.
“May pupuntahan lang, babalik agad ako,” sagot niya rito.
“I’ll come with you,” anito.
Tiningnan lamang niBela ang asawa niya at napatango.
“Okay,” tipid niyang sagot at umalis na sila. Umalis na nga sila kaagad at papunta sila sa isang remote area. May kalayuan iyon sa bahay niya. Huminto sila sa isang restaurant.
“Dito ka lang, ako na bahala s aloob. Hindi naman siguro gagawa ng kababalaghan ang babaeng iyon,” sambit niya sa asawa. Tumango naman ito.
“I have faith in you,” sagot nito.
Ngumiti lamang nantipid si Bela at inabot ang lab inga sawa saka mahinang hinaplos iyon.
“Huwag kang lalabas, kung may mangyari man, tawagan mo ako kaagad,” aniya rito.
Stefano smiled at her and saluted.
“Pakiramdam ko tuloy ako ang damsel,” anito. Umiling lamang si bela at ngumiti saka lumabas na.
Pumasok na siya sa loob at nakita si Tere sa bandang gilid na parte ng restaurant. Kita niyang tila hindi ito mapakali sa kinauupuan.
“Hindi ka ba nila nasundan?” tanong nito nang makaupo siya.
“Sa tingin mo?” sagot niya rito.
Umirap naman ito at tiningnan siya nang mariin.
“I’m warning you—”
“Hindi pa ako nakakapag-order, baka sabihin ng may-ari nandito lang tayo para magchismisan,” putol niya rito.
Natigilan naman ito at umayos sa kaniyang pagkakaupo.
“Fine,” anito at tinawag ang waiter. Nang makapag-order ay tiningnan siya ulit ni Tere.
“Okay ka na?” mataray nitong tanong. Tumango naman si Bela at nakipagtaisan siya ng tingin dito.
Kita naman niyang tila hindi mapakali ang babae kaya nginitian niya ito.
“Nagmamadali ka kanina, ba’t ngayon hindi ka na makapagsalita?” tanong niya rito.
Tila nagising naman ito sa sinabi niya.
“I’m warning you, Bela Rasgild. Huwag ka ng mangialam pa sa gulo ng pamilya nila Stefano. Hindi mo alam kung gaano kadeliakdo ang lahat. You will risk Stefano’s life at ang buhay ng pamilya mo. Hindi isang pipitsugin organisaayon ang kakalabanin mo kung sakali. Marami sila at taga ibang bansa, kayang-kaya ka nilang talunin in a blink of an eye,” anito.
Nakibit-balikat naman si Bela.
“Kung talagaang totoong mahal mo si Stefano, hindi mo gagawin ‘to. Hindi mo siya pipigilan at lalaong hindi ka mangingialam sa kung ano man ang takbo ng buhay ng pamilya niya at sa organisasyon nila. Boss ka rin ng clan niyo, alam mong marami kayong sinusunod. Kahit iyan lang sana. Maisip mo. Para naman ‘yan kay, Stefano. Ayaw kong alagay siya sa alanganin. Kapag napunta siya sa organisasyong iyon, paniguradong hindi siya bubuhayin,” wika ni Tere.
Tinitihan lamang siya ni Bela.
“Ano ba ang alam mo sa totong laban, Tere? Hanggang bunganga ka lang naman. Kung ano iyong naririnig mo sa taong tingin mo ay may maraming koneksyon at mataas ang antas ay iyon naman ang pinapanigan mo. Wala ka namang paninidigan eh. Human balimbing ka, pabida at sipsip. Huwag mo na akong panaralan at warning-an tungkol sa mangyayari kay, Stefano if ever dahil matagal ko ng pinagplanuhan iyan. Matagal ko ng binigyan ng solusyon. Sa ating dalawa, iakw yata nag kailangn ng warning ko. Tama na sa pagiging pabida, at baka isang araw hindi mo kayanin. Kung sino iyang dinidikitan mo ay siya pang papatay sa ‘yo,” seryoosng sambit ni Bela rito.
Napalunok naman si Tere.
“Hindi moa lam ang nangya—”
“I do, Tere. Alam ko namang hindi ka talaga concerm kay, Stefano. Mas concern mo ang perang mawawala sa inyo kung sakaling hindi siya susunod sa gusto ng papa niya. Tungkol naman sa sinasabi mong huwag akong makialam, mas ikaw ang dapat na huwag makialam. Asawa ko na si Stefano. Tanggapin niyo man o hindi, parte na ako ng pamilyang Monti. Ikaw, hanggang diyan ka na lang sa gilid. Galinan mo na lang ang pagiging balimbing mo,” mahinahong saad ni Bela.
Kita naman niya ang paglaki ng mata nito. Halatang galit na sa kaniya. Akmang sasampalin pa siya nang idiin niya ang bagay sa ilalim ng mesa sa paa nito. Malamig ang dulo nu’n. Sumubo lamang ng pagkain si Bela at nginitian si Tere na halos hindi na makagalaw sa kinauupuan nito.
“W-What are you doing?” kinakabahang tanong nito.
“One wrong move and you’re done,” sagot niya.
“b***h!” anito at galit na galit pa..
Lalo niya pang idiniin ang dulo ng baril sa paa nito at seryosong tinitigan ang babae.
“Tell this to his father, he may f**k ‘em all. Wala akong pakialam. Haharapin ko lahat matulungan ko lang ang asawa ko. Asawa ko, naiintindihan mo ba?” mariin niyang sambit.
Napalunok naman si Tere.
“Naiintindihan mo ba?” ulit niya rito.
Nagmamadaling tumango-tango naman si Tere.
“Good,” ani Bela at nginitian na ito nang matamis.
“Kain ka na, masarap ang pagkain nila.” ani Bela.
Hindi naman makapaniwalang tiningnan siya ni Tere.
“You’re crazy,” anito.
Nginitian lamang siya ni Bela.
“The next time you say something like that again, sisiguradohin kong hindi lang tubig ang lulunukin mo. Bibigyan kitang pmbara sa lalamunan mo,” aniya at uminom ng tubig.
“Sa tingin mo ba natatakot ako sa banta mo?” asik nito.
“Aba! Dapat lang no. Siuro naman alam mong wala akong pinagbantaan na buhay pa hanggang ngayon. Lahat sila inubos na ng uod,” aniya rito.
“You’re a criminal!” galit niotng saad.
“Yes, dekada na rin,” sagot niya rito.
Naikuyom naman ni Tere ang kamao niya. Puno ng poot ang tingin nito sa kaniya.
“Ikaw ang pumatay kay, Azi,” sambit nito.
Natigilan naman si Bela at tiningnan ito nang deritso.
“Alangan namang ikaw ang patayin ko. Siya ang gustong pumatay sa ’kin kaya lumaban lang ako. Matira matibay,” wika niya.
“Wala ka na bang konsensiya ni katiting ha?” matigas nitong tanong sa kaniya.
“Sa mabubuti meron, pero sa mga katuald mo at kalahi mo wala,” sagot niya at pinunasan ang gilid ng kaniyang labi.
“Galit ka na masiyado, saka mo na ilabas iyan. Kung gusto mo akong patayin sana hindi rito ang venue,” aniya rito.
“Talaga ba, Bela?” saad nito at ngumiti sa kaniya.
Alam niyang may laman ang ngiti nito.
“Paano kung sabihin ko sa ‘yong hanggang dito ka na lang? Paano kung hindi ka na makakauwi? Paano kung sa isang kumpas ng kamay ko ay tapos ka na? Kung ako sa ‘yo makikinig ka sa mga sinabi ko. Kung ayaw mo, ay mas gugustuhin ko pang patayin ka na lang,” seryosong saad nito.
Bored na tiningnan naman siya ni Bela na ipinagtaka ni Tere.
“Tawagin mo ‘yon mga pinamamalaki mo. Dahil kapag naunahan kita magsisisi ka. Bibigyan kita ng sampong segundo,” wika ni Bela.
Mabilis na kumumpas naman ang kamay ni Tere. Kaagd na lumapit naman ang waiter.
“Yes, ma’am?” sagot ng lalaki.
Kita naman ni bela ang confusion sa mukha ni Tere. Kumumpas siya ulit subalit walang lumabas.
“Ma’am? Puwede po sa akin niyo sabihin kung may iuutos po kaya,” wika ng waiter sa gilid.
Si Bela na lamang ang sumagot dito.
“Bill out please,” aniya rito. Umalis naman ang waiter at ngumiti sa kanila.
“Nasaan na ang pinagmamalaki mo? Mukhang ikaw yata ang uuwing labas-masok sa pinto kahit walang dalang susi. Magiging invisible ka mamaya, sige ka,” ani Bela.
“What did you do to them?” galit nitong asik sa kaniya.
“Aba! Malay ko kung ano ang nangyari sa kanila. Nakalimutan mo na bang ma-isa akong pumasok dito? Baka na-realize nila na wala ka naman talagang silbi kaya umalis na lang. You know saving some time for themselves,” aniya rito.
“Masama kang tao,” anito.
“Matagal na, pero hindi kasing-itim nang budhi mo,” ani Bela at kumuha ng cash sa purse niya.
“Ako na, save yourself from further embarrassment. Kahit pa ilang ulit mo akong kukumbinsihin tungkol sa asawa ko, sabihan mo na lang ang amo mong hiniya si Hudas sa sobrang katrayduran na hihintayin ko siya kahit saan pa kami magkita. Masugatan lang ang asawa ko ni maliit, sisiguradohin kong kapalit nu’n ang buhay niyang walang silbi,” aniya rito at tumalikod na.
Patakbong hinabol naman siya ni Tere sa labas.
“You’ll regret this,” giit nito.
Nakibit-balikat naman si Bela.
Galit na pumasok naman si Tere sa sasakyan niya na ikinatuwa ni Bela.
“Wait!” tawag niya rito.
Kinuha niya ang baril na may silencer at pinagbabaril ang gulong ng sasakyan nito. Npanagiti pa siya nang makita ang shock sa mata nito.
“What the hell!” galit na wika ni Tere.
Kumway naman si Bela sa kaniya at napangiti. Ilang sandali pa ay huminto ang kotse sa tabi niya. Sa likod ay nakatali ang mga tauhan ni Tere. Kita niyang gulat na gulat pa ito.
Ibinaba ni Stefano ang windshield at ngumiti nang matamis si Bela kay Tere na hindi alam kung ano ang gagawin. Saka pinakyuhan ito at pinaharurot na ng asawa niya ang kotse nila.
- Writer
