Mahal Kita Pero... (R18) (Completed)

12

"U-uncle... teka..." inangat ko ang sarili at gumapang palayo sa kanya. Ganoon na lang ang pagkatulala niya. Mabuti na lang, hindi pa ako gano'n kadarang para makalimutan ang halaga ng isang p********e.

Inabot ko kaagad ang pinaghubaran mula sa kanya. Extended lang ang braso para madaling makatakas kung sakaling hilahin ako ng isang 'to. I'd learn from the past...

Kung tuso niya, kailangan ko na rin yatang maging tuso. Dahil alam na alam ko na walang patutungahan ito kapag pinatulan ko. Ako kasi ang lugi... malulugi, at sa huli ay magiging luhaan.

"Berry..." tawag niya't naupo sa kama.

Buti nga... mabilis ako't tumakbo papasok ng banyo. Ngiwing-ngiwi pa rin. Nahahapdian. Sinugatan ng isang yon ang p********e ko. Parang seryoso nga yata siyang ipapasok ng buo. Nanghihina na nga lang akong naupo sa bowl at doon tumunganga. Magmamadaling araw na rin naman, pwede ko pang tiisin ang ilang oras para makauwi bukas.

"Strawberry, get that over and go out." Katok niya.

Ninerbyos tuloy ako at napatakip ng mukha. Walang lalabas. Walang magpapauto kaya bahala siyang manigas riyan.

"Berry, come on... labas ka na riyan."

Inangat ko ulit ang mukha at tumitig sa nakasarang pintuan. Hindi ako lalabas tulad ng gusto niya... pero paano nga ba kung nanlalaki na ang mga mata ko at napaskil na ng tuluyan sa pumipihit na doorknob.

Itinayo ko nga kaagad ang sarili at inihanda ang sarili. How could he? Re-rape'in niya ba ako? Isusumbong ko siya kay Papa. Alam niya bang pulis ang tatay ko?

"Let's go, Berry. Promise, lumabas ka lang riyan at hahayaan na kitang matulog."

"Sinungaling..." kabadong sabi ko.

Ngumiti siya't binuksan pa lalo ang pintuan. Napakunot ang noo ko ng nakitang naglakad siya palayo. Papunta sa pintuan at binuksan iyon.

"I promise..." ngiti niya't umalis nga!

Marimar, anong droga naman kaya ang nilaklak no'n? Ang galing ah... alam niya kung paano mang-uto ng tao. Alam niya kung paano papaikutin ang ulo ng mga babae niya.

At some point, I'm so proud of myself. Maliban sa napigilan ko siya ay hindi pa ako gano'n kabaliw para mahulog ng tuluyan sa kanya.

Maaga rin akong nagising kinabukasan, kaya maaga rin akong nakapagpaalam. Dinahilan ko na lang ang tawag ni Mama ng parang alangan pa si Lola Esing na paalisin ako.

Kailangan kong umalis... baka kamo may biglang manuklaw na naman at sa panahong yon baka wala na akong magawa. Mahirap na... magagalit si Papa.

Sakto rin na kailangan ko talagang umuwi dahil may lakad kami. Lakad ni Mama na kasama ang buong mag-anak. Halata nga na aburido sina Kuya. Parang ayaw nilang sumama. Dahilan kung bakit masama ang pagkakatitig ni Papa sa mga kapatid ko.

Nakakabored naman talaga kapag nasa isang event na hindi naman nakakaaliw. Antok na antok sina Kuya... halata rin na parang nagsisisi na si Papa kung bakit sumama pa siya. And honestly, I don't even understand an inch of what my Mom and her friends were talking.

Bahala na... basta ito lang din ang naiisip kong mabisang paraan para makaiwas kay Uncle Sebastian. Napapangiwi na lang ako sa tuwing naiisip ang nangyari kaninang umaga. Ramdam ko pa rin ang hapdi... o talagang nanatili dahil sa pag-aalala ko.

"Pa, sige na. Sabihan mo na si Mama..." asar na asar na baling ni Kuya Adam. Aburido na talagang umalis kahit na kakaumpisa pa lang mag-enjoy ni Mama.

Isang masamang titig lamang ang inabot ni Papa sa kanya. Sinamaan ko rin si Kuya na kung makareklamo parang ganoon talaga ka-bored ang pinuntahan namin. E hindi naman, sakto lang at saka nag-eenjoy din naman ako sa mga batang nagtatakbuhan.

"— yes, bunso namin. The second girl in the family."

Napatigil ako sa pag-iisip at tinitigan ang mga kausap ni Mama. Ngumiti ako at tumitig muli sa paligid. Obvious na hindi na mapakali si Kuya, samantalamg cool lang ang dalawa at abala sa hawak na cellphone.

Gusto ko na rin sanang umalis pero alam ko kasi na ito lang ang safe place na pwede kong pagtaguan mula kay Uncle Sebastian. Kapag nandiyan ang pamilya ko ay makakaiwas nga talaga ako.

Saka ayaw ni Papa na mapalapit ako roon... takot itong baka paglaruan lang din ako ng lalaking yon. Oo, tama yata siya roon. Kaya umiiwas ako dahil sa advance thinking na yon.

Alas kwatro ng natapos ang meeting. Parang nakahinga naman si Kuya Adam at mas nauna pang tumayo. Pagal na pagal ang katawan niya na parang may ginawa siyang pisikal. E wala naman kundi ang magreklamo.

Nakakabadtrip tuloy, kabado pa naman ako para bukas. Mamaya niyan susunduin pala talaga kami ng Tito ni Alexis, e di ubos ang lakas ko sa inis?

"O, matutulog ka na kaagad?" Nagtatakang sunod sa akin ni Kuya George. Napansin niya yatang hikab ako ng hikab. Oo antok pa ako, kinulang sa tulog.

"Iidlip lang Kuya George..."

Tumango lang ito sa sagot ko kaya hinayaan niya rin akong makapasok. Antok na antok ako. Ngunit dahil sa isang tawag na unknown number ay bigla akong nagising. Hindi sa excitement kundi takot.

"Ano ba?!" Garapal na sigaw ko sa kabilang linya.

Nakakainis! Nakakainis! Bakit habol ng habol ang isang 'to? Alin ba sa mga sinabi ko ang hindi niya maintindihan?

"Mas ginaganahan ako sa inis mong yan..." halakhak niya.

Mariin ang pagkakalapat ng ngipin ko. Gusto kong sumabog... gusto kong magwala.

Bakit ngayon niya pa ako kinukulit gayong pilit ko ngang iniisip si Nathan? Kaya ako naiinis ay dahil gusto kong maramdaman ulit si Nathan. Hindi ganito, hindi tulad ng nararamdaman ko. Oo nalilito ako sa dalawang bagay... sa nararamdaman kay Nathan at sa sariling libog... oo, ang hirap pigilan ng pagnanasa ko. Minsan... ang sarap na lang bumigay pero pinipilit ko na hindi magustuhan iyon. Kasi mali... maling-mali.

"P-please? Tigilan mo na ako..." garalgal ang boses na ibinaba ko ang tawag at muling bi'nlock ang numerong yon. Tama na kasi... napapagod na ako sa kaiiwas.

Pilit ko tuloy iniiwasan si Alexis, na agad niyang napuna. Nabadtrip pa nga ito at napaiwas na rin sa akin. Pinapanood ko na lang siya sa malayo. Kahit no'ng umuwi... kita ko ngang sinundo siya ulit ng Tito niya. Palinga-linga pa sila sa paligid kaya agad akong nagtago.

Isang Linggo, isang Linggo akong iniwasan ni Alexis. Parang... parang nadudurog naman ako habang iniisip ang pagkakaibigan namin. Nagkagulo lang dahil sa Tito niya, ang sarap na ngang magsumbong. Pero, paano ang pamilya niya?

"Berry..."

Shit! Napatalon ako sa gulat at napalingon sa likod. Nanlalaki na naman tuloy ang mga mata ko at kinabahan ng naramdaman na hinawakan niya ako sa bewang para hindi tuluyan malaglag sa pinapatungang upuan.

"Stop resisting, Strawberry. You're giving me headaches..." asar na sabi niya't isinukbit ako sa balikat.

Hinampas-hampas ko ang likod niya. Pwede akong sumigaw, pero pinili ko ang manahimik. Ayaw ko ng eskandalo. Nasa school pa naman kami. Kahit pa pagabi na... hindi pa rin tama.

"Is she okay po, Uncle?"

Gulat na napasilip ako sa tabi ni Uncle Sebastian. There, nakatayo si Alexis at alangan sa nangyayari. Ngumiti siya ng alanganin at hindi mapakaling napalingon sa paligid. Parang ewan... kakausapin niya na ba ako?

Bati na ba kami?

"Sorry, Berry ha... pero kasi, I do understand now kung bakit iniiwasan mo'ko. Bati na tayo ha?" Malumanay na tanong niya.

Nailunok ko tuloy ang bikig at napapaiyak na napatitig kay Alexis. Ako itong may kasalanan pero siya ang humihingi ng tawad.

Pero teka, anong sinabi niya? Alam niya na kaya kung bakit ako umiiwas?

"s**t! Tito huh, mapapagalitan tayo... pero dahil favorite Uncle kita ay... sige iintindihin ko."

Nalaglag ang panga ko at nahihilong napaupo sa bukas na sasakyan. Salamat naman binitawan na ako ni Uncle Sebastian.

"Berry, sorry ulit. Pero mag-usap na kayo..." alangang ngiti niya. At lumayo.

Nahihilo ako... teka?! What the f**k?! Seryoso ba si Alexis? Teka... nasusuka ako.

"You're unbelievable, Berry. Napilitan tuloy akong gamitin itong pamangkin ko para makuha ka." Aburidong sabi niya.

Wait?! Galit ba siya?! Teka nga!! Bakit galit siya?! Kasi hindi niya ako makuha-kuha?! Nakakabawas ba iyan sa p*********i niya?

TANG.I.INA.

Galit na galit ako, kaya kahit nakakahilo ay napatayo ako roon at sinampal siya. s**t, I've never been played like this before. Tae... sabog na sabog ako sa galit.

Triggered na sa mga pinaggagawa niya. Hindi na nga tama, pero pinipilit niya pa rin.

Napahawak siya sa sariling pisngi. Nakangisi nga lang. Parang hindi naman nasaktan.

"Berry, si Nathan pa rin? Alam mo ba kung ano ang ginagawa ng boyfriend mo roon?!" Natatawang baling niya.

Nanginig ang kamay ko ng marinig ang pangalan ni Nathan.

"I had no plan to tell you this. Kasi pamangkin ko si Nathan, pero para lokohin ka? Loko-loko lang ako Strawberry but I'd never cheated while I was in relationship... sabi mo nga, hindi pa kayo break. Kaya bakit nga ba wala pang isang buwan e may dine-date na siyang iba?"

Nangatog ang tuhod ko sa narinig at nanghihinang napaupo. Ano raw? Teka, nabibingi lang siguro ako. O baka naman niloloko niya lang ako. Hindi pwedeng iba ang tumatakbo sa isipan ko.

"Berry, you're just so proper and prim. And maybe that was the reason why he dated someone... someone who is not you."

Hindi! Niloloko niya lang ako e... hindi ako naniniwala. Pero bakit nanlalabo ang mga paningin ko? Hindi, hindi pa kami break ni Nathan kaya siguro naset up lang siya. Cool off lang di'ba? Di ko sinabing break na kami...

"Berry..."

"Manloloko..." tingala ko at napaiyak. Hindi... nagsisinungaling lang siya. Iyak ako ng iyak kahit na nakakahiyang nakaupo pa ako roon.

"Strawberry..." tawag niya ulit at naupo na rin sa tapat ko.

Basang-basa ang mukha ko. Iyak ng iyak. Ang sakit ng lalamunan ko.

"H-hindi e..." iling ko at napatakip ng mukha.

Wala pang confirmation. Walang ebidensya. Kaya bakit ako umiiyak ng ganito?

"U-uncle?" Narinig ko si Alexis... siya lang ang paniniwalaan ko kaya sa kanya ako magtatanong. Tama... hindi sa Tito niyang mas malibog pa sa hayop.

"H-hindi naman di'ba? Hindi ako lolokohin ni Nathan... Alexis?" Pikit matang baling ko.

Natahimik si Alexis, hindi man lang sinalungat ang tanong ko. Kompirmado!

Bakit naging ganito? Tinitiis ko nga e... pilit kong tinitiis kasi akala ko maaayos ko pa. Akala ko magiging okay na ang lahat sa oras na bumalik si Nathan.

Ako naman iyong nagpadala sa landi... pero bakit ako ang niloko?

"Uncle, pasok na ho natin si Berry..." nag-aalalang sabi ni Alexis.

Naramdaman ko na binuhat akong muli ng Uncle niya. Hindi ako makaimik kundi iyak lang ng iyak. Naninikip ang dibdib ko.

Manloloko... nasa dugo yata.

Napatitig na lang ako kay Uncle Sebastian na parang hindi mapakali at pinaugong ang sasakyan. Magkadugo nga talaga... nasa dugo. Bakit pa ako mabibigla?

Niyakap ko na lang ang bisig at bahagyang pumikit. Iniisip ko pa rin si Nathan... bakit ngayon pa? Kung saan umiiwas na ako... kung saan pinipilit ko ang sariling kalimutan ang kalandian ng Tito niya...

Karma ko na yata... ito na ang resulta ng panloloko ko kay Nathan.

Dapat tanggapin ko na lang... kasalanan ko naman e.

"Stop blaming yourself. It was his choice, Berry."

Nagising ako sa malalim ng pag-iisip. Namamaga yata ang mga mata ko. Mabigat na iyon. Natakot naman ako at napaisip sa mga taong nasa bahay. Pero ang makitang nasa labas kami ng bahay niyang yon... kahit papa'no nabawasan ang kaba ko.

"Uncle, baka naman pwedeng ikaw muna ang bahala sa bestfriend ko. Uuwi na ako e..." asiwang sabi ni Alexis.

Hindi ako makaimik. Nanghihina pa rin ako. Kaya nakaalis si Alexis na hindi ako ang kasama...

"Malaking bagay ang sinayang ni Nathan. Sinayang ka niya. At hindi ko maintindihan kung bakit kailangan niya pang maghanap ng iba kung willing ka namang magpainit. Tanga talaga." Dismayadong komento nito.

Tahimik lamang ako, nakasunod sa kanya. Dapat sa panahon na 'to nagkokomento na ako tungkol sa bahay niya. Pero dahil sawi ako ay wala na akong maisip na iba kundi ang puso ko.

"Upstairs, Berry."

Teka? Napatitig tuloy ako sa kanya.

"Kakalimutan mo si Nathan."

Bwesit! Naset up yata ako?