HIS NEW SECRETARY

Chapter 6

“Martin, kumusta na si sir Eric?” Sinalubong ako ni ma’am Ann sa labas ng office niya.

“H-he’s fine.” Sagot ko. Napahawak ako sa leeg ko. Why am I so bothered? Natural lang na mangyari ‘yon dahil wala siya sa sarili niya. Why am I making a big fuss about it when in fact I shouldn’t mind what happened. Lalaki rin ako, wala ‘yung malisya, ‘di ba?

“Oh? Napano ka naman diyan? Bakit ang tamlay-tamlay mo?” Tanong niya.

“Wala. I’m not feeling well.”

“Don’t tell me contagious ‘yung sakit ni Mr. Montenegro? Nahawa ka sakanya?” Pagaalala niya. Lumapit siya sa’kin at hinawakan niya ang noo ko. “You’re not hot. Wala kang lagnat, sigurado ka bang okay ka lang?” Dagdag niya.

“I’m fine. Maybe I need some rest. May kukunin lang akong document sa taas and then I’ll give it to Mr. Montenegro,” I tapped her shoulder before I enter the elevator.

Habang nasa loob ako ng elevator, hindi ko maiwasang maalala ang nangyari kanina sa bahay ni Sir Eric. Nabuhayan ako nang biglang tumunog ang aking cellphone, tumatawag si Alex.

“Hey,” I answered the call.

“Oh? Ba’t matamlay ka, may nangyari ba?” Tanong niya. Mukhang hindi na siya galit sa akin.

“Nothing. Busy lang sa work. Napatawag ka, kuys?” I stared at the floor indicator. Nasa third floor na ako, malapit na akong dumating sa opisina ni Mr. Montenegro.

“Wala. I just want to tell you na bumalik na sa Baguio si Magnus at si Raphael naman bumalik na rin sa trabaho niya.”

“Talaga? Nakakalungkot naman.”

“’Wag ka ngang malungkot diyan. Alam ko naman na gusto mo na ring umalis si Magnus, nakakasakal na kaya ‘yung pagiging strikto niya sa lahat ng bagay. Alam mo na basta panganay. Tsaka bilin niya sa’kin na sabihin ko raw sa’yo that the next time he’ll come here, dadalhin ka na niya sa Baguio. Whether you like it or not.”

“Po? Bakit naman niya ako dadalhin doon sa Baguio? May trabaho naman ako rito.” Bumukas ang elevator kaya lumabas ako. Nagtungo ako sa opisina at pumasok ako sa loob.

“I don’t know. That man hates your new job for an unknown reason. Minsan talaga hindi ko maintindihan si Magnus.” Umupo ako sa upuan ko at tumingin sa table ni Mr. Montenegro.

“Sino namang nakakaintindi don?” Bulong ko.

“Pero feeling ko talaga daldalhin ka niya sa Baguio. Mangyayari talaga ‘yon kasi isipin mo ito, siya lang ‘yung nagiisang tao sa bahay na kayang suwayin ang mga sinasabi ni mama. He’s scarier than mama. Malaki na kasi siya nung nawala si papa so I guess na apektuhan talaga siya nung nawala ang papa natin. Baka nagbago ‘yung ugali niya dahil don sa nangyari.”

“He took care of us. We can’t blame him, Alex. Alam mo naman na iniisip lang n’ya ‘yung kapakanan ng mga kapatid niya. Hayaan mo na siya, susunod ako sa kung ano mang sasabihin niya. Kung gusto niya akong dalhin sa Baguio, then I’ll go. Para naman ‘yon sa ikabubuti ko eh.” Habang sinasabi ko ‘yon ay hindi maiwasang isipin si sir Migs at si sir Eric. Magpapalit na naman si Mr. Montenegro ng bagong PA at mahihirapan na naman si Ma’am Claire sa paghahanap ng kapalit ko.

“Hindi naman ata pihikan ang boss mo, I’m sure he’ll get a new PA once you leave the company.” Dagdag pa niya. Hindi nga siya pihikan pero demonyo naman. Naawa ako sa papalit sa’kin.

“Pero on second thought, pagiisipan ko pa pala kung aalis ko.” I looked away. Kahit naman nahihirapan ako at stressful ang trabaho ko rito, masaya naman ako at unti-unti kong nagugustuhan ang trabaho. Naisip ko na rin ang mag quit sa trabahong ito, noong first day pa. Pero kasi ‘pag iniisip ko ‘yon, naalala ko ang sinabi ni sir Migs sa’kin na huwag ko raw’ng sukuan si sir Eric kasi mabait daw talaga siya.

“Ikaw bahala, basta ha. I can’t help you with that. Alam mo naman na wala akong say pagdating kay Magnus.” I sighed. “Opo, ako na po ang bahala sakanya. Salamat!” Sabi ko before I ended the call.

“Sino ba naman ang niloloko ko? Maraming kabataan diyan na mas competent pa kesa sa’kin at naghahanap ng trabaho. Maraming applicants noong nag apply ako so I’m pretty sure that they can replace me, immediately. Pero bakit ba ako nalulungkot?” ‘Di ba dapat maging masaya ako dahil may maibibigay na akong rason kay mama kapag umalis ako sa kompanyang ito?

“Si sir Migs!” Sigaw ko nang bigla siyang tumawag sa’kin. Muntik ko na palang makalimutan ‘yung cellphone ko sa kwarto ni sir Eric kanina, buti nalang at binalikan ko.

“Hello, sir?” Nauutal kong sagot sakanya.

“Hello, Martin?” Ang boses ni sir Migs ay napakasarap sa tenga. It’s too sweet, any girl would fall for him.

“Sir Migs, bakit po kayo napatawag?” Tanong ko. Inilagay ko ang kaliwang kamay ko sa’king dibdib. Why is it beating so fast? Hindi naman ako uminom ng kape ngayong araw.

“Kumusta na si Eric? Are you still in his house?”

“Maayoso na po ata si sir Eric. Nasa opisina na po ako ngayon. May mga paper works pa kasing naghihintay sa’kin.” I lied. Actually, I have none as of the moment. Wala akong pending na trabaho dahil natapos ko ‘yon lahat.

“Iniwan mo siya? Are you sure he’s fine?” Naramdaman ko ang pagaalala niya sa kanyang kaibigan. That’s also the reason why I admire him, he’s very kind at mahal niya ang kaibigan niya kahit na kampon ito ng demonyo sa sama ng ugali.

“Opo. Humupa na po ‘yung lagnat niya at mahimbing po ‘yung tulog niya kanina. I’m sure he’s fine. Ipinatawag ko na rin po ang doktor niya to check on him habang tulog siya, that way he can’t say no to his doctor.” Sabi ko. Needless to worry, masamang d**o ‘yon kaya I’m sure hindi siya matatalo ng simpleng lagnat lang.

“Salamat. I appreciate it. Thank you for taking care of my bestfriend, Martin.” Napangiti ako sa sinabi niya.

“Walang anuman po ‘yon. Trabaho ko naman ang alagaan sir Eric eh.”

“Anyway, I’ll be going na. Kailangan ko pang kausapin ‘yung photographer. Good bye, ingat ka.”

“Good bye po. Ingat din po kayo.” Sabi ko bago tinapos ang call.

“Kailan ko kaya ulit siya makikita?” I’m starting to idolize him because of his kindness, his compassion and positivity. Nakakahawa rin ang mga katangian niyang yaon. Naisipan kong tignan ang mga fashion magazines kung saan na-featured si sir Migs.

“Pwede na,” Sambit ko habang tinitignan ang mga topless pose niya sa magazine. “Baka kaya sikat ang magazine nila dahil kay sir Migs? Possibly.” Pero nang basahin ko ang content ng mga articles, I did see that the magazine is great and really informative. It speaks the truth and it gives the real purpose of a magazine. “Not bad.” Bulong ko.

“Uhm, Martin?” Napatayo ako nang marinig ko ang boses mula sa pintuan ng opisina. Nakita ko na nakatayo roon si Robert.

“I’m sorry kung naistorbo kita. May ibibigay lang sana ako kay sir Eric.” Sabi niya.

“Nako, sir Eric isn’t here. He is sick kaya nasa bahay siya ngayon, but you can give it to me. Ako na ang magbibigay sakanya.” Sabi ko. Lumapit siya sa’kin at ibinigay ang flashdrive na dala niya.

“Thanks,” Sabi niya.

“You’re welcome.”

“By the way,” Tumigil siya sa paglalakad at humarap siya ulit sa’kin, “Are you free later, for lunch?” Tanong niya na siya namang ikinagulat ko.

“Well, I think sasabay ako sa kaibigan ko.” Nakita ko ang kalungkutan sa mukha niya nang marinig ang sinabi ko. Maybe he needs companion. “Okay—“

“Alam ko na, how about you come eat with us? It’s good to have more friends.” Sabi ko.

“Sure. That would be great!”

“Sige. Magkita nalang tayo mamaya sa lobby.”

I texted Cathy and informed her that I will bring a friend with me. Masaya naman siyang sumang-ayon sa sinabi ko. Pababa na ako sa lobby nang makasalubong ko si Robert na pumasok din sa elevator. Saktong pababa na rin siya kaya sumama na ako sakanya papunta sa paborito naming restaurant ni Cathy.

“So, gaano kana katagal sa company ni Mr. Montenegro?” Tanong ni Cathy kay Robert. Mabilis silang nagkasundong dalawa kaya ngayon ay komportable na silang nag-uusap. Kasalukuyan kaming kumakain ng lunch.

“Halos tatlong taon na rin.” Sagot niya.

“Talaga? That’s good. Buti at nakatagal ka roon. Sabi kasi ni Martin demonyo—este strikto raw ‘yung boss n’yo. Muntik na nga itong mag quit nung first day eh.” Tinuro-turo pa ako ni Cathy gamit ang kaniyang tinidor.

“Hoy, ano ba ‘yang pinagsasabi mo diyan. Napasobra na ata ‘yang kwento mo ah. Kung ano ano na ang sinasabi mo.” Saway ko sakanya. “Don’t mind her.” Nakangiting sabi ko kay Robert.

“It’s okay, ganon din naman ako nung first day ko eh.”

“I guess it’s normal.” Sabi ni Cathy.

“Normal naman talaga ‘yon. Part ‘yon ng adjustment stage, Cathy. Ang hindi normal ay ‘yung ipinagkakalat mo ang sinasabi ko sa’yo tungkol kay Mr. Montenegro. Paano kung makaabot ito sakanya? Edi mawawalan ako ng trabaho?”

“Robert isn’t anybody, he’s a friend. Eh kapag nagkataon naman, I’m sure mas magiging masaya ka pa. Akala ko ba ayaw mong makasama si Mr. Montenegro? Akala ko ba gusto mo nang mag quit sa job mo? Unless, you’re starting to like your job or you like your boss.”

“Anong like your boss ang sinasabi mo riyan? Stop talking nonsense. Alam mo naman kung bakit ako nanatili sa trabahong ‘yon, ‘di ba?”

“Whatever.” Hindi na siya sumagot ulit. Kilala niya kasi ‘yung si mama at kabisado na niya ang ugali nito.

“Uhm, excuse me. Punta lang ako sa comfort room.” Pagpaalam ni Robert bago siya tumayo at umalis.

“Napano ‘yon?” Bulong ni Cathy.

“Baka naiingayan sa’yo. Ikaw kasi.”

“Oh ba’t ako?” Hindi ko na pinansin at nagpatuloy lang ako sa pagkain.

Bumalik si Robert at ipinagpatuloy ang pagkain. Bumalik silang dalawa sa paguusap tungkol sa kani-kanilang trabaho habang ako ay nakikinig lang habang nag sco-scroll sa news feed ng aking f*******:. Nakita ko doon ang profile ni sir Migs. He has more than one million follower on f*******:.

“s**t! Is this for real?” Bulaslas ko kaya napatingin ang dalawa sa’kin.

“Oh? Anong nakita mo?” Agad na tanong ni Cathy.

“Wala.”

Inihatid ko ang flashdrive sa bahay ni Mr. Montenegro ngunit hindi na ako umakyat pa sa silid niya, I asked one of his housemaids to deliver the box which contains the flashdrive to him. Pagkatapos non ay dumiretso na ako sa bahay.

Naabutan ko si Alex na nanonood ng tv sa sala habang kumakain ng chichirya. “Ba’t ngayon ka lang?” Tanong niya.

“Wow kuya Magnus, is that you?” Pangaasar ko sakanya. Hindi ko siya pinansin at dumiretso ako sa taas at nagbihis. Kumusta na kaya si sir Eric? Sana maayos na ang pakiramdam niya ngayon. Bumaba ako at sinamahan ko si Alex sa sala.

“Madamot ka. Pahingi ng chips,” Sabi ko.

“Kumuha ka ng sa’yo. ‘Wag kang tamad.” Inilayo niya ‘yung chips sa’kin. “Damot mo.” Sinuntok ko siya ng mahina sa braso at kinuha ang pillow na nakalagay sa tiyan niya. “Akin nalang ‘to.” Sabi ko at niyakap ang unan.

“Seryoso? The Notebook? Hindi ka ba nagsasawa sa palabas na ‘yan, kuys?”

“’Wag kang magulo. Kakarating mo lang, Martin. Nauna ako rito kaya kung ayaw mong manood, ipikit mo ang mga mata mo. Ikaw mag adjust, kuya ako rito.” Padabog akong humiga sa sofa at ipinatong ang mga paa ko sakanya.

“Para kang ‘di lalaki.” Bulong ko.

“Bakit, Matin? Babae lang ba ang pwedeng manood ng romantic movies? Ayosin mo nga ang pananaw mo. Hindi na uso ang ganyan ngayon.” Hindi ko siya pinansin. Tumagilid ako at humarap sa backrest ng sofa.

Nakita kong nakatayo si sir Eric at nakatingin sa’kin. Puno ng pawis ang kaniyang mukha at dumadaloy ito pababa sakanyang hubad na katawan. Sinundan ko ng tingin ang maliliit na tubig habang ito ay dumadaosdos sa kanyang makisig na katawan. Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa direksyon ko. Nagaalab ang pagnanasa sakanyang mga mata at hindi ko maikakaila ang unti-unting pagiinit ng aking katawan nang makita ko ang emosyon sa mukha niya.

Hindi ako makagalaw. Na stuck ako sa aking kinatatayuan at napansandal ako sa matigas na bakal sa’king likuran. He pinned me into the wall. He used his left hand to caress my face, down to my throat and to my shirt. Pinunit niya ang damit ko na para bang papel at hinubad niya ang pang ibabang suot ko. Nanginginig ako sa takot at sa galak. Halo-halong emosyon ang nararamdaman ko ngayon.

He moved closer to me. He placed his face near my neck, “Uhm.” Napaungol ako nang maramdaman kong dumampi sa aking balat ang mainit niyang hininga. It smells good, mas mabango pa ito sa hininga ni sir Migs. Napapikit ako nang bigla niyang hinawakan ang u***g ko, “Si..sir, please stop.” Hinahabol ko ang hininga ko. Para akong nalulunod sa takot at sa sarap ng ginagawa niya.

Hinila niya ang mukha ko at iniharap ito sa mukha niya. Kitang-kita ko ang mga pawis na dumadaloy mula sa ulo niya. Dahan-dahan niyang hinila ang mukha ko upang ma angkin ang aking lab, “Sir, please. Sir!”

“Hoy, Martin! Gising!” Biglang nawala si sir Eric at naglaho ang lahat ng bagay sa silid. Pagdilat ko ay nakita ko si Alex na nakayuko at nakaharap sa’kin habang inuuga-uga ako. “Martin, gising. Nananaginip ka.” Sabi niya. Kinusot ko ang aking mga mata at umupo ako.

“Nandito pa pala ako sa sala.” Sabi ko.

“Ano bang napanaginipan mo at bigla-bigla ka nalang umuungol at sumisigaw diyan?” Nagulat ako sa tanong niya.

“Seryoso? Umuungol ako?” Alam kong hindi maipinta ang mukha ko dahil sa narinig ko mula sakanya.

“Mahina. Don’t worry, hindi narinig ni mama. Pero sumigaw ka bigla kaya ginising kita. Hindi naman mainit dito ah bakit pinagpapawisan ka?” Nagaalalang tanong niya.

“Wala kuya. Binangungot lang ako.” Sabi ko. Umiwas ako ng tingin sakanya at ininom ko ang tubig na nakapatong center table.

“Anong napanaginipan mo?”

“Wala. Hinahabol lang ako ng multo.” Tumayo ako. “Babalik na ako sa kwarto ko.” Sabi ko.

“Grabeng multo ‘yan ah. Napapaungol ka talaga sa takot.” Pangaasar niya. Inirapan ko siya bago ako umakyat sa taas.

“s**t. Panaginip lang pala.” Kinuha ko ang cellphone ko at nakita ko ang limang missed calls; tatlo galing kay sir Migs at dalawa naman galing kay sir Eric. “Ano kaya ang sadya nila? It’s already ten in the evening.” Ibinalik ko ang cellphone ko at nahiga ako sa kama.

“Weird. Bakit bigla ko nalang siyang napanaginipan? First time ito. ‘Di kaya dahil doon sa halik niya?” Bulong ko habang nakatingin sa ceiling. Eric Montenegro is not good for my system. Napailing ako.