CHAPTER 1: The Girl He Never Noticed
Mikaella’s POV
“Excuse me… pwede bang makiraan?”
Halos lamunin ng ingay ng hallway ng Kingsford University ang boses ko. Siksikan ang mga estudyante sa magkabilang gilid—may nagtatawanan, may nagse-selfie, may nagkukumpulan pa para lang silipin ang bagong dating na transferee na parang artista sa red carpet.
Humigpit ang hawak ko sa mga libro ko habang maingat akong dumadaan sa gitna ng mga tao.
First day ng second semester.
Para sa karamihan, panibagong simula.
Para sa akin, isa na namang semester ng pagiging invisible.
“Mikaella!”
Napalingon ako nang marinig ang pamilyar na boses.
Papalapit si Chloe Ramirez, ang best friend kong halos kabaligtaran ng personalidad ko. Habang ako ay tahimik at seryoso, siya naman ay palangiti, madaldal, at mahilig makisabay sa lahat ng campus trends.
“Girl! Top one ka na naman last semester!” sigaw niya bago ako niyakap nang mahigpit.
Napailing ako.
“Pwede bang hinaan mo ang boses mo?”
“Naku, hindi pwede! Proud ako sa’yo!”
Napangiti ako nang bahagya.
Isa si Chloe sa iilang taong hindi ako tinitingnan bilang “campus nerd.” Sa kanya, normal lang akong estudyante. Hindi ako walking library. Hindi ako trophy. Hindi rin ako invisible.
Habang naglalakad kami papunta sa College of Psychology building, biglang nagbago ang paligid.
Nagsigawan ang mga babae.
May mga cellphone na agad na nakataas.
May ilang tumakbo papunta sa parking area na parang may paparating na celebrity na hindi puwedeng ma-miss kahit isang segundo.
“OMG! Dumating na siya!”
“Si Zachary!”
“Grabe… ang pogi!”
Napabuntong-hininga si Chloe.
“Patay. Dumating na naman ang hari ng campus.”
Hindi ko na kailangang magtanong kung sino ang tinutukoy niya.
Halos araw-araw ko siyang naririnig.
Zachary Kingsley.
Anak ng billionaire CEO.
Campus heartthrob.
President ng Student Council.
Captain ng basketball team.
At higit sa lahat…
Kilalang playboy.
Huminto ang isang matte black luxury sports car sa harap ng main building.
Pagbukas ng pinto, bumaba ang isang matangkad na lalaki.
Naka-black slacks siya, puting polo na bahagyang nakabukas ang unang dalawang butones, at blazer na nakapatong lang sa balikat. Kumislap ang mamahaling relo sa kanyang pulso habang walang pakialam siyang naglakad, parang pagmamay-ari niya ang buong campus at lahat ng tao roon ay dekorasyon lang sa paligid niya.
Hindi siya ngumiti.
Hindi rin siya kumaway.
Pero sapat na ang simpleng presensya niya para mapatigil ang buong paligid.
“Good morning, Zach!”
“Hi!”
“Can I take a picture with you?”
Isa-isa niyang nilampasan ang mga ito na parang wala silang lahat.
Mayabang.
Iyon ang unang salitang pumasok sa isip ko.
Hindi lang siya gwapo. Hindi lang siya sikat. Hindi lang siya mayaman.
Mayabang siya sa paraang hindi mo kailangang marinig ang boses niya para maramdaman mong mababa ang tingin niya sa lahat ng tao sa paligid niya.
“Girl, hindi ka ba kinikilig?” tanong ni Chloe, halos pabulong pero halatang tuwang-tuwa pa rin.
Umiling ako.
“Wala akong oras sa mga lalaking feeling nila umiikot ang mundo sa kanila.”
Napahalakhak siya.
“Huwag mong sabihin ’yan. Malay mo, destiny ninyo.”
“Tigilan mo nga ako.”
Nagpatuloy kami sa paglalakad.
Hindi ko napansing kasalubong na pala namin ang grupo ni Zachary.
Nang maramdaman kong may bumangga sa balikat ko, agad akong napaatras.
Nabitawan ko ang dala kong mga libro.
Malakas ang tunog ng pagbagsak nila sa marmol na sahig—sunod-sunod, mabigat, nakakagulat. Kumalat ang mga papel, may isang notebook na dumulas pa sa gilid, at ang tunog ng mga pahinang nagkiskisan sa sahig ay parang mas maingay pa kaysa sa lahat ng bulungan sa paligid.
Tumigil ang usapan sa hallway.
Parang biglang humigpit ang hangin.
Yumuko ako agad para pulutin ang mga libro ko, ramdam ko ang init na umaakyat sa leeg ko habang pinipigilan kong hindi mapahiya nang tuluyan.
“I’m sorry,” mahina kong sabi, kahit hindi ko naman alam kung ako ba talaga ang may kasalanan.
Nanginginig ang mga daliri ko habang inaabot ko ang huling libro.
Pero bago ko pa iyon mahawakan, may sapatos na tumapak sa ibabaw nito.
Natigilan ako.
Parang may malamig na dumaan sa dibdib ko.
Unti-unti akong napatingala.
Si Zachary.
Nakatingin siya sa akin na parang wala siyang nakikitang tao—parang isa lang akong sagabal sa daan niya, isang bagay na kailangang alisin para makadaan siya nang maayos.
“Move.”
Isang salita.
Malamig.
Matalim.
At mas nakakainsulto dahil sinabi niya iyon na parang ako pa ang istorbo sa kanya, kahit siya ang nakatapak sa libro ko.
Napakurap ako, hindi agad makapaniwala sa kapal ng mukha niya.
“You’re stepping on my book.”
Tumingin siya sa librong nasa ilalim ng sapatos niya.
Sandaling tumigil ang mundo ko.
Akala ko aatras siya.
Akala ko may kahit kaunting hiya siyang mararamdaman.
Pero imbes na umatras…
Mas lalo pa niyang diniinan ang paa niya.
Narinig ko ang mahinang tunog ng pabalat na nag-c***k sa ilalim ng bigat ng sapatos niya.
Parang may kumalabog sa loob ng dibdib ko.
Hindi lang dahil sa libro.
Kundi dahil sa paraan ng pagtingin niya sa akin—walang pakialam, walang respeto, parang hindi ako karapat-dapat ng kahit simpleng pag-iingat man lang.
Napalunok ako.
Narinig ko ang mahihinang tawanan ng mga estudyanteng nanonood.
May mga bulong na halos hindi ko maintindihan, pero sapat para maramdaman kong lalo akong lumiliit sa gitna ng hallway na iyon.
“Oops,” sabi niya nang walang bahid ng pagsisisi.
“Didn’t see it.”
Hindi ko alam kung alin ang mas masakit—ang nasirang libro o ang paraan ng pagtingin niya sa akin na para bang wala akong halaga.
Parang may mainit na bagay na bumalot sa dibdib ko, halo-halong hiya, galit, at sakit. Gusto kong sabihin sa kanya na hindi ako hangin. Na hindi ako bagay na puwedeng tapakan lang at kalimutan. Na kahit hindi ako kasing ingay ng mga babaeng nakapaligid sa kanya, may pakiramdam din ako. May pride din ako.
Pero nanatili akong tahimik.
Hindi dahil wala akong sasabihin.
Kundi dahil alam kong kapag nagsalita ako ngayon, baka hindi ko na mapigilan ang sarili ko.
Pinulot ko ang libro matapos niyang alisin ang paa niya.
Bahagyang napunit ang pabalat. May gasgas ang gilid. May dumi pa sa cover na hindi ko alam kung mabubura pa ba.
Huminga ako nang malalim.
Hindi ako papatol.
Hindi ngayon.
Hindi kailanman.
Tumayo ako at walang salitang nilampasan siya.
“Boring.”
Narinig kong bulong ng isa sa mga kaibigan niya.
“Akala ko sasagot.”
Hindi ko na sila nilingon.
Mas mahigpit kong niyakap ang mga libro ko sa dibdib ko, parang sa ganoong paraan ko mapipigilan ang panginginig ng mga kamay ko. Mas importante ang klase. Mas importante ang grades. Mas importante ang pangarap ko kaysa makipag-away sa isang spoiled billionaire na sanay na lahat ng tao yumuyuko sa kanya.
Pero habang naglalakad ako palayo, ramdam ko pa rin ang bigat ng tingin niya sa likod ko.
At iyon ang mas nakakainis.
Hindi lang niya sinira ang libro ko.
Sinira niya ang maliit na kapirasong katahimikan na dala ko kanina.
Pero hindi ko alam…
Sa simpleng pagtatagpong iyon, nagsimula na pala ang isang kuwentong magpapabago sa buhay naming dalawa.
Sa kabilang dulo ng hallway, lumingon si Zachary.
Hindi niya alam kung bakit.
Sa dami ng babaeng humahabol sa kanya, bakit ang simpleng nerd na iyon ang hindi mawala sa isip niya?
At iyon ang unang pagkakataon…
…na may isang babaeng hindi man lang nag-abalang habulin ang kanyang atensyon.
