CHAPTER 2: You’re Just a Nerd
1644 Words
Mikaella’s POV
“Girl… okay ka lang ba?”
Napatingin ako kay Chloe habang magkatabi kaming naglalakad papunta sa Psychology Building. Halata sa mukha niya ang pag-aalala matapos ang nangyari sa hallway kanina.
Tumango ako kahit hindi naman totoo.
“I’m fine.”
Hindi ako fine.
Hindi pa rin nawawala sa isip ko ang bigat ng sapatos niya sa libro ko, ang paraan ng pagtawa ng mga tao, at ang init na biglang umakyat sa mukha ko habang pinipilit kong huwag magmukhang apektado. Mas masakit pa yata ang katahimikang pinili kong isuot kaysa sa mismong pang-iinsulto niya.
“Seryoso? Kasi kung ako ang tinapakan ng gano’n, baka nasampal ko na si Zachary Kingsley.”
Napabuntong-hininga ako.
“Hindi worth it.”
Pero sa loob-loob ko, gusto kong aminin na hindi lang sapatos niya ang tumapak sa libro ko. Parang pati pride ko, dinurog niya sa harap ng lahat.
Hindi ko na gustong balikan pa ang eksenang iyon. Mas gusto kong ituon ang isip ko sa unang klase namin. Kailangan kong mag-focus. Kailangan kong maging normal. Kailangan kong kalimutan ang lalaking iyon kahit ilang minuto lang.
Pagpasok namin sa lecture room, halos puno na ang mga upuan. Gaya ng nakasanayan, umupo ako sa pinakaharap. Doon ako komportable—malayo sa ingay, malayo sa mga matang mahilig manghusga, at mas madaling makinig sa professor.
Pero kahit nakaupo na ako, hindi pa rin kumakalma ang dibdib ko.
Makalipas ang ilang minuto, pumasok si Professor Nathan Cortez.
“Good morning, class.”
“Good morning, Professor.”
“Since bagong semester, may announcement ako.”
Tahimik kaming lahat.
“This semester, you’ll be collaborating with students from the College of Business Administration for a university-wide research competition.”
Nagkatinginan ang buong klase.
Business students?
Napakurap ako. Hindi ko alam kung bakit biglang bumigat ang pakiramdam ko. Hindi ako komportable sa ideya pa lang. Iba ang mundo nila—maingay, magara, sanay sa kumpetisyon na parang laro lang. Samantalang ako, gusto ko lang ng tahimik na trabaho at malinaw na resulta.
“Your grades will depend on this project.”
May ilan agad na nagreklamo.
“Professor, bakit po ibang department?”
“That’s exactly the challenge.”
Napalunok ako.
Ayokong makatrabaho ang mga estudyanteng kilalang puro party at social events ang inaatupag. Hindi ko alam kung paano ako makikisabay sa mga taong mukhang laging may sariling mundo at sariling agenda. Ayokong mapahiya. Ayokong mapagtripan. Ayokong mapunta sa sitwasyong kailangan kong ipagtanggol ang sarili ko sa mga taong hindi naman interesado makinig.
“Your partners have already been assigned.”
Nagsimulang magbasa si Professor Nathan ng listahan.
Isa-isang tumayo ang mga estudyanteng tinatawag.
Habang tumatagal, lalo akong kinakabahan. Hindi dahil gusto kong matawag agad, kundi dahil pakiramdam ko may paparating na hindi ko magugustuhan. Parang may mabigat na bagay na dahan-dahang bumabagsak sa dibdib ko.
Hanggang sa…
“Mikaella Reyes…”
Napataas ako ng tingin.
“…paired with…”
Huminto ang professor.
Parang biglang tumahimik ang buong classroom.
“…Mr. Zachary Kingsley.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“What?”
Hindi lang ako ang nagulat. Pati ang buong klase ay napatingin sa akin. May ilang napasinghap, may ilan namang agad napangisi na para bang nanalo sila sa isang larong hindi ko naman sinalihan.
“Wait… seryoso ba?”
“’Yung campus nerd at campus playboy?”
“Good luck na lang.”
Narinig ko ang mahihinang tawanan.
Hindi.
Hindi puwede.
Parang may malamig na kamay na humigpit sa dibdib ko. Pagkatapos ng nangyari kanina? Pagkatapos niyang yurakan ang libro ko na parang wala lang? Bakit siya pa? Bakit ako pa? Parang sinasadya ng tadhana na ipahiya ako nang dalawang beses sa isang araw.
Hindi ko alam kung alin ang mas nakakainsulto—ang pangalan niya o ang reaksyon ng buong klase na para bang obvious na obvious na hindi kami bagay.
⸻
Zachary’s POV
“What a joke.”
Nakasandal ako sa upuan sa Business Building habang umiikot ang ballpen sa pagitan ng mga daliri ko. Hindi ako mapakali, kahit pilit kong pinapakita na wala akong pakialam. May kakaibang inis na kumakapit sa dibdib ko mula pa kanina, at mas lalo lang itong lumalala habang tinititigan ko ang official list sa phone ni Marcus.
“Partner mo raw si Nerd Girl.”
Napangisi si Marcus habang pinapakita sa akin ang screen.
Tinignan ko ang pangalan.
Mikaella Reyes.
So iyon pala ang pangalan niya.
Tahimik. Mukhang laging walang tulog. At mukhang allergic sa kasiyahan.
Hindi ko alam kung bakit, pero mas lalo akong nainis nang makita ang pangalan niya. Hindi dahil sa kanya mismo—o baka dahil sa kanya nga. May kung anong nakakairita sa paraan ng pag-upo niya kanina, sa sobrang ayos niyang tingnan na para bang hindi siya apektado ng kahit ano. Parang hindi niya ako pinansin. Parang wala akong halaga.
At sa totoo lang, mas nakakainis iyon kaysa sa kahit anong insulto.
“Pwede bang ipa-change ’yan?” tanong ko.
Marcus laughed.
“Takot ka?”
Napatingin ako sa kanya nang masama.
“I don’t work with boring people.”
Pero ang totoo, hindi lang boring ang iniisip ko. Ayokong maipit sa isang project kasama ang taong mukhang isang maling tingin lang ay puwede nang maging sermon. Ayokong may kasama akong hindi marunong sumabay sa bilis ko. Ayokong may taong magpaparamdam sa akin na kailangan kong maghinay-hinay.
Biglang dumating ang Student Council adviser.
“Kingsley.”
Tumayo ako.
“I’ve heard what happened this morning.”
Wala akong sinabi.
Hindi ko rin alam kung bakit hindi ko maalis sa isip ko ang eksenang iyon. Ang libro. Ang pagkabigla niya. Ang paraan ng pagtitig niya sa akin na parang ako ang may kasalanan sa lahat. Hindi ko naman sinasadya. Pero hindi ko rin gustong aminin na may bahagyang kirot sa dibdib ko nang makita kong napahiya siya.
“One more incident, and you’ll lose your scholarship privileges and your position as Student Council President.”
Bahagya akong natawa, pero walang saya doon.
“So ngayon, kailangan ko pang maging babysitter ng nerd?”
“Call it whatever you want.”
Tumalikod na ang adviser.
“But you’ll finish this project with her.”
Napailing ako.
Great.
Hindi lang ako napilitang makipagtrabaho sa isang taong ayaw ko pang kilalanin. Kailangan ko pang magpigil. Kailangan ko pang magmukhang maayos. Kailangan ko pang huwag gumawa ng kahit anong ikasisira ng pangalan ko.
At sa unang pagkakataon sa araw na iyon, may bahagyang kaba akong hindi ko gustong aminin.
⸻
Tanghali.
Lumabas ako ng cafeteria habang hawak ang iced coffee. Mainit ang hangin, maingay ang paligid, at mas lalo lang akong naiinis sa sarili ko dahil hindi ko maalis sa isip ko ang pangalan niya.
Pagliko ko sa library corridor…
Nakita ko na naman siya.
Tahimik na nakaupo sa ilalim ng malaking acacia tree.
Nakasuot pa rin ng salamin. May notebook sa kandungan. Busy sa pagsusulat.
Parang wala siyang pakialam sa buong mundo.
At sa totoo lang, iyon ang mas nakakainis.
Hindi ko alam kung bakit, pero kusang napunta roon ang mga paa ko. Hindi ko naman planong lapitan siya. Hindi ko rin alam kung gusto ko ba siyang asarin o gusto ko lang sigurong makita kung ganoon ba talaga siya ka-immune sa lahat ng tao sa paligid niya.
Huminto ako sa harap niya.
Unti-unti siyang napatingala.
Nagtagpo ang mga mata namin.
Malamig ang tingin niya.
Walang paghanga.
Walang kilig.
Walang kahit anong emosyon.
At iyon ang unang beses na may tumingin sa akin nang ganoon.
Hindi siya natakot. Hindi siya napahanga. Hindi rin siya nagpakita ng kahit anong interes. Para bang isa lang akong istorbo sa tahimik niyang mundo.
At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, mas lalo akong nainis.
“May kailangan ka?”
Diretso ang tanong niya.
Napangisi ako, pero hindi iyon umabot sa mga mata ko.
“So ikaw pala ang magiging partner ko.”
Tahimik lang siya.
Hindi siya ngumiti. Hindi siya napaatras. Hindi rin siya nagpakita ng kahit anong kaba. Pero napansin ko ang bahagyang paghigpit ng hawak niya sa notebook. Napansin ko rin ang maliit na pag-igting ng balikat niya. Hindi siya kalmado gaya ng gusto niyang ipakita.
“Kailangan lang nating tapusin ang project.”
“No strings attached?”
“I came here to study. Hindi para makipagkaibigan.”
Napataas ang isang kilay ko.
May lakas ng loob din pala ang nerd na ito.
Lumapit pa ako ng isang hakbang. Hindi ko alam kung bakit ko ginagawa iyon. Siguro dahil gusto kong makita kung hanggang saan siya magpapakatatag. Siguro dahil ayokong ako ang unang umurong.
“Listen carefully.”
Tumayo siya.
Magkalapit na kami ngayon.
Ramdam ko ang bahagyang hangin na humahaplos sa pagitan namin, pero mas ramdam ko ang tensyon. Hindi siya umaatras. Hindi rin siya sumusulong. Nakatayo lang siya roon, matigas ang tindig, pero halatang pinipigilan ang sarili na hindi magpakita ng kahit anong kahinaan.
At sa unang pagkakataon, may kakaibang discomfort akong naramdaman.
Hindi dahil natatakot ako sa kanya.
Kundi dahil hindi ko maintindihan kung bakit hindi siya natitinag.
“Don’t expect me to adjust.”
Hindi siya umurong. Sa halip, diretso niya akong tiningnan.
“Good.”
Bahagya akong natigilan.
“Dahil wala rin akong balak mag-adjust para sa’yo.”
Tahimik.
Isang segundo.
Dalawa.
Tatlo.
Parang biglang naging masikip ang hangin sa pagitan namin. Hindi ko alam kung dahil sa inis ko o dahil sa paraan ng pagsagot niya—kalma, matalim, at mas matapang kaysa sa inaasahan ko.
Napangisi ako, pero ngayon, mas pilit na iyon kaysa kanina.
Interesting.
Habang naglalakad akong palayo, hindi ko namalayang may isang taong lihim na nakatingin sa amin mula sa ikalawang palapag ng library.
Isang babaeng mahigpit ang pagkakahawak sa cellphone niya.
Nagdidilim ang ekspresyon ng kanyang mukha.
“So… siya ang partner mo, Zach?”
Mahina siyang ngumiti.
Ngunit ang mga mata niya ay puno ng selos.
“Let’s see kung hanggang kailan siya tatagal.”
To be continued…
- Writer
