CHAPTER 3: Forced to Work Together
1055 Words
Mikaella’s POV
“Hindi ba kayo puwedeng magpalit ng partner?”
Iyon ang unang tanong ni Chloe habang nakaupo kami sa cafeteria kinabukasan.
Napabuntong-hininga ako at marahang isinandal ang likod ko sa upuan.
“Sinubukan ko nang kausapin si Professor Nathan.”
“And?”
“‘No exceptions.’”
Napasandal siya nang mas lalo sa upuan niya, saka napailing na parang gusto na niyang sumuko para sa akin.
“Good luck.”
Good luck.
Dalawang salitang paulit-ulit kong narinig simula nang ipahayag ang project partnership namin ni Zachary Kingsley.
At pakiramdam ko, kakailanganin ko nga iyon.
⸻
Alas-diyes ng umaga nang makatanggap ako ng email mula kay Professor Nathan.
First project meeting: 11:00 AM
Venue: University Library – Discussion Room B
Maaga akong dumating.
Nasa mesa ko na ang laptop, research books, at planner. Kumpleto na rin ang outline na ginawa ko kagabi. Ayokong masayang ang oras ko dahil lang sa isang taong kilalang late, pabaya, at walang pakialam.
Exactly eleven o’clock…
Hindi pa rin dumarating si Zachary.
11:10.
11:20.
11:35.
Huminga ako nang malalim at pinilit pakalmahin ang sarili ko.
“Late.”
Mahina kong isinulat ang salitang iyon sa notebook ko, parang sa ganoong paraan ay maibabalik ko kahit kaunti ang kontrol sa sitwasyon.
Eksaktong alas-dose nang bumukas ang pinto.
Pumasok si Zachary.
Kasunod sina Marcus at dalawa pa niyang kaibigan, nagtatawanan habang may hawak na kape na para bang hindi sila papasok sa isang academic meeting kundi sa isang party. Lahat sila ay mukhang walang pakialam sa oras, sa rules, at sa kahit anong bagay na hindi sila interesado.
Nang makita niya ako, bahagya siyang napangiti.
“You’re early.”
Napatingin ako sa kanya nang diretso.
“You’re one hour late.”
Nagkibit-balikat siya, saka isinuksok ang isang kamay sa bulsa ng pantalon niya.
“So?”
“So we were supposed to start an hour ago.”
Lumapit siya sa mesa at naupo sa tapat ko. Sa pagitan naming dalawa, naroon ang laptop ko, ang mga papel ko, at ang pasensya kong unti-unti nang nauubos.
“You started without me?”
“I prepared.”
“Same thing.”
Pinikit ko sandali ang mga mata ko at huminga nang dahan-dahan.
Hindi ako dapat magpadala sa inis.
Kinuha ko ang proposal at itinulak iyon sa gitna ng mesa.
“Our topic is social media addiction among university students.”
Hindi man lang niya tiningnan ang papel.
“You do it.”
Napakunot ang noo ko.
“What?”
“You’re the genius.”
Tumayo na siya, parang tapos na agad ang usapan.
“You make the research.”
“I’ll make the presentation.”
Napatingala ako sa kanya, hindi makapaniwala sa kapal ng mukha niya.
“That’s not how teamwork works.”
Napalingon siya sa akin. Sa unang pagkakataon mula nang dumating siya, hindi na siya mukhang bored. May kung anong mapaglaro sa mga mata niya, parang alam niyang mas lalo lang niya akong iniinis at wala siyang balak tumigil.
“Then teach me.”
May mapanghamong ngiti sa labi niya.
At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, mas lalo akong nainis dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin—parang hindi lang ako kausap niya, parang sinusubukan niyang basahin ang bawat reaksyon ko.
Pakiramdam ko, sinasadya niya akong ubusin ang pasensya ko.
At mas masahol pa roon…
Mukhang alam niya iyon.
⸻
Zachary’s POV
Nakakatawa.
Hindi ko inaasahang may taong kayang tumingin sa akin na parang ako ang pinaka-nakakairitang tao sa buong campus.
Lahat ng babae, ngumingiti kapag nakikita ako.
Si Mikaella?
Parang gusto akong ibato palabas ng bintana.
Interesting.
Habang seryoso siyang nagpapaliwanag ng research framework, wala akong ibang ginagawa kundi pagmasdan siya.
Kapag nagsasalita siya tungkol sa pag-aaral, nag-iiba ang aura niya.
Hindi na siya yung tahimik na babae sa hallway na laging nakayuko at parang gustong maglaho sa paligid. Kapag may hawak siyang libro at may sinusulat sa notebook niya, nagiging ibang tao siya—confident, matalim, at sobrang focused na para bang walang puwedeng makagambala sa kanya.
At nakakalimutan niyang ayusin ang salamin niya kapag dumudulas ito sa ilong niya.
Napailing ako.
Bakit ko ba napapansin ang mga ganoong bagay?
Biglang tumunog ang phone ko.
Sophia Calling…
Hindi ko sinagot.
Maya-maya’y may kumatok sa discussion room.
Pagbukas ng pinto…
Nandoon si Sophia Alcantara.
Naka-red fitted dress, high heels, at may hawak na dalawang iced coffee. Parang wala siyang pakialam na may klase, may meeting, at may ibang tao sa loob ng silid. Sa totoo lang, parang sanay siyang pumasok sa kahit anong lugar na para bang kanya iyon.
Lumapit siya sa akin na tila wala siyang pakialam na may kasama ako.
“Hi, baby.”
At bago pa ako makaiwas…
Hinalikan niya ako sa pisngi.
Tahimik ang buong silid.
Napatigil si Mikaella sa pagsusulat.
Hindi siya nagsalita.
Hindi rin siya tumingin sa akin.
Sa halip, dahan-dahan niyang isinara ang laptop niya. Ang tunog ng pag-click noon ay mas malakas pa kaysa sa inaasahan ko, parang may kung anong pinal na bagay na biglang natapos sa pagitan naming dalawa.
Iniligpit niya ang mga gamit niya nang maayos, sobrang maayos—parang sinusubukan niyang huwag mag-iwan ng kahit anong bakas ng pagkagulat o pagkadismaya.
At walang anumang ekspresyon sa mukha, tumayo siya.
“Since mukhang busy ka…”
Mahina ngunit matatag ang boses niya.
“…I’ll continue the research alone.”
Hindi niya hinintay ang sagot ko.
Naglakad siya palabas ng silid nang diretso ang likod at nakataas ang baba, pero ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang niya. Hindi siya nagmamadali. Hindi rin siya nagalit nang malakas. Mas masakit pa roon—parang pinili niyang maging kalmado para hindi ko makita kung gaano siya naapektuhan.
At sa sandaling iyon, mas lalo akong nainis sa sarili ko kaysa kay Sophia.
Dahil hindi ko nagustuhan ang nakita ko sa mukha ni Mikaella bago siya tumalikod.
Hindi iyon galit.
Hindi rin simpleng inis.
May kung anong kumirot sa dibdib ko nang makita kong pinili niyang umalis kaysa manatili sa harap ko habang hawak ni Sophia ang atensyon ko.
Parang may nawala sa silid nang lumabas siya.
At hindi ko nagustuhan iyon.
Sa labas ng discussion room, lihim na napangiti si Sophia.
“One step closer,” bulong niya sa sarili.
Hindi niya alam…
Na ang simpleng eksenang iyon ang magiging simula ng mas malaking gulo sa pagitan nilang tatlo.
- Writer
