Unrevealed

Persephone is a simple girl has lot of secrets. yet she suffered from illness, they said that an Heart disease is the most dangerous part of our body beacuse life expectancy may decrease by about 8-10% of your expected . Persephone a girl whom just want to live peaceful, but now it is just a dream to her that won't come true. She has no more wish than cherish every single time she has on her remaining days left. A tears dropped from her eyes, while reading a story in a book. "Why do a villain always died in the end of the story? Isn't it unfair?" Napatingin ako sa pinto ng kwarto ko dito sa hospital ng bumokas ito at pumasok ang family ko my brother's and sila Mom at Dad "Hi sweetie how's your health?" Malambing na tanung saakin at inilagay ang gamit sa misa na nasa gilid ng higaan ko .. "I'm fine Mom no worries " naka ngeti kong sagot, kita kong napa buntong hininga sila kuya na naka upo sa sofa kahara ng higaan ko. "Are sure baby na ayaw mong doon nlng sa America?" Malunkot na tanong ng pinakamamahal kong kuya Andrew "Oo nga baby sis, doon kanalang " sangayon ni kuya Andriemay longkut at pagkabahala ang kanilang mata na naka tingin saakin.. "Mommy daddy and kuyas naka tadhana na sakin to and besides I want to rest. And i always to stay at your sides okay " pagpapagaan ko ng loob sa kanila pero para maling disesyon yon dahil nagsimula na silang umiyak.. "Mom don't cry ayaw kong umiyak kayo please sige kayo baka mamatay akong malungkot dahil malungkot kayo" nag simula naring lumabas mga luha ko. Ayaw ko kasing pumuntang america dahil walang kasiguradohang maging okay at gumaling ako kasi hindi normal ang sakit ko. Sapag isip isip kong iiwan kona sila ay sumasakit ang puso ko pero ito na talaga tadhana ko . Bigla nalang akong hindi maka hinga at naoa hawak sa dibdib ko na kina tayo nila kuya at kina taranta ni mommy si daddy bigla nag sisigaw "Doc! Doc!! Doc!! " May mga doctor at nurse ng lumapit saakin sila kuya naman ay pinalabas kasama sila mommy ayaw sana nilang lumabas at nag pupumilit na pumasok "Baby please lumaban ka!!!" Sigaw ni kuya andrie na tinotulak ng mga nurse "Sweetie please lumaban ka para kay mommy please baby " masakit mang tignan na umiiyak at nasasaktan ang ina mo at pamilya ang magagawa kolang ay tignan sila.. Lumalabo ang aking mata at hindi kona maintindihan mga sigaw at iyak nila ang naramdaman kolang ay hiniga ako ng isang doctor at mga ilaw. Everything went black . The BOOK she currently finished was a old thing that she brought out of an old antic store near from the hospital. Unfortunately nobody knows that the owner of it bestowed a note. "Who ever seen the worth of the villain will going to recreate my story again." AND THAT'S WOULD PERSEPHONE TO FOUND OUT. "This can't be happening!" "This is the body of Persephone Hell Cristal who becomes a pyscho beacuse of her obsession to her future husband it's mean it's her fiance Ice Claude Claus" "NOOOO!" A new story has begun. A/N:? No pressure everyday updated on this story. Just enjoy reading fellow moots! (Other World) "Bakit Hindi nila ako kayang mahalin" "Gusto ko lang namang tangapin nila ako mahirap ba yon" "Wala kang kwentang anak!" "Lumayo ka nga saaking malandi ka!" "Isa kang kahihiyan sa pamilyang to!" "Yan nalang ang lagi Kong naririnig" "Lagi nila akong sinisisi sa mga bagay na wala naman akong nalalaman" Sana naman maging okey na ang lahat bukas. Sana pagising ko panaginip lang ang lahat ng to. Sana bukas maging masaya naman ako. ??????? 1 [ ???????????? - ?? ] ??????? 1: ???? ???; Dahan-dahan akong napabalik sa aking diwa ng may isang malakas na bagay ang tumama sa likod ko. Bahagya akong napaigtad dahil sa lakas no'n. At alam kong babalatay iyon sa likod ko. What the..... torture na naman ba ito? Nang huli ako maganto ay nung dinakip ako ng mga walanghiyang Gangsters para pahirapan ako dahil ayaw kong sumang-ayon na maka gang nila. Eh sa ayaw ko eh! Bukod sa mahina ang kita—ang panget pa ng manyak nilang boss at syaka may sakit ako sa puso at namatay nko Kung puwede may itsura siya at baka nagpamanyak pa ako sa kaniya. Kaso nga lang ang problema, mukha siyang unggoy na kinama mg sampung bakla. Ang harsh ko magsalita pero sabi nga nila, kung ano pa yung katotohanan, iyon pa ang nakakasakit. Nababaliw nanga siguro ako. Pero teka nga! Patay na ako eh! Tandang-tanda ko pa kung paano ako mahirapan sa pahinga at makita kong pano nagkagulo sa hospital bed ko. Kumukulo ang dugo ko kapag naiisip kong tinorakan ako ng isang klasing chemical na bubutas sa puso kaya ako nagkasakit ng heart disease. Sh-t! Sinasabi na nga ba eh! Hindi dapat ako nagtitiwala ng basta-basta. Gustong-gusto kong patayin ang babaeng 'yon kaso ang problema paano ko 'yon magagawa kung patay na ako diba? Pero teka nga ulit! Bakit ba ako nilalatigo sa likod? Don't tell me na nasa impyerno na ako ngayon at pinaparusahan ako sa dami ng mga nagawa ko. At 'di malabong mangyari 'yon. Pero gano'n na ba talaga ako kasama? Iniiwasan ko na nga ang pumanig sa mga Gang para di ako babagsak sa impyerno. Nagbabagong buhay na nga ako eh. Pero huli na. Muli na naman akong nakaramdam ng paglapat ng malamig at diin na hataw ng latigo. Mahina pa kong napamura dahil sa sakit— Sakit?! Nasasaktan ako? Gano'n ba kapag tinotorture ka sa impyerno? Parang totoo dahil ramdam na ramdam mo? Muli kong pinakiramdaman ang muling paglapat sa akin ng bagay na 'yon. Doon bumalatay sa mukha ko ang tunay na sakit dahil sa pagkakataon na ito, mas masakit pa iyon kaysa kanina. Walang pakundangan kong minulat ang dalawa kong mata pero agad rin akong napapikit dahil sa liwanag. Medyo in-adjust ko pa ang paningin. Nang masanay sa liwanag ay agad kong naaninag ang sahig dahil nakayuko ako. Merong bakas ng dugo ang nandoon. Ngayon ko lang rin naramdaman na sa akin galing iyon base na rin sa mainit na likidong tumutulo sa gilid ng labi ko. Parang totoo. At akala ko kapag nasa impyerno ka puro kadiliman lang ang makikita mo. Pero bakit may liwanag? Imposible kayang nasa langit ako? Baka pinagbigyan ako! Woah! Ang saya naman. Pero agad din nawala ang saya sa mukha ko ng maramdaman ko na naman ang paglatigo sa aking likod. Sh-t! Magkakapasa ako dahil d'yan eh! Paano na ang makinis at maputi kong likod? At bakit pati babae nilalatigo? Akala ko sa lalaki lang ginagawa iyon. Lalo akong napayuko sa muling pagtama ng latigo kasunod no'n ang isang tinig. "Princess Persephone Hell Cristal is already punished!" Sigaw ng malaking boses. Princess Persephone Hell Cristal ano? Basta iyon daw. Pangalan ko yun ah. Pero teka bakit may Prinsesa sa impyerno. 'Wag nilang sabihin n may positiln din dito. So paano ba maging Queen of Hell kung gano'n? Haaay, mas mabuting makatayo na nga. Mukhang natigil na rin naman ang paglalatigo sa likod ko. Tatayo na sana ako ng hindi ako makakilos. At ngayon naramdaman ko na nakatali pala ang magkabilaan kong pulsuhan na para bang sinisiguradong di talaga ako makakawala. Pero tanga lang nila sa parte na kaya ko naman pakawalan ng sarili ko. Ako pa ba. Hindi naman sa pagmamayabang pero sadyang mayabang talaga ako—pero iyon na nga, tinreyn ako ni Kuya para d'yan 'noh. Ba naman suki ako ng kidnap eh. Kaya palagi akong nakatali no'n. At do'n na nga naisipin ni Kuya na turuan ako kung paano makawala mula sa pagkakatali. Napabalik ako sa reyalidad ng may dalawang tao na kung sino man ang nagtanggal mula sa pagkakatali ko. Hinintay ko makawala ang mga kamay ko. At ng matapos sila ay di pa rin ako nag-aangat ng tingin. Napapaisip kasi ako, tapos na kaya akong parusahan ni Satanas? Pero kung gano'n nga, mabuti naman. Ang sakit kaya sa likod! Try ko sayo para feel mo. "Akala ko talaga di niya makakayanan lagpasan 'yon." "Oo nga, kita kong nawalan na siya ng malay kanina at akala ko patay na siya eh." "Nakakahanga ang lakas ng pangangatawan niya. Ang mga nakakatanggap ng limangpung latigo ay matagal bago magising. Akala ko pa naman gano'n siya kahina." "Tsk! Desperada pa rin 'yan. Pustahan tayo hahabol pa rin 'yan kay Prince Ice. Doon naman siya magaling. Ang lumandi." "Tama, palibhasa makati." Umugong ang ingay. Sari't-saring boses ang naririnig ko mula sa paligid. 'Di ko alam kung sino ang pinag-uusapan nila pero ramdam ko ang masasama nilang tingin sa akin. Kahit nakayuko ako, alam kong diretos silang sa direksyon ko nakatingin. Malakas kaya ang pandama ko. Dahil sa kuryosidad ay dahan-dahan kong iniangat ang ulo ko at bumungad sa akin ang mga nagkukumpulang estudyante na nakatayo sa harapan ko. Paano ko nalaman na estudyante? Simple lang. Nakasuot sila ng uniform 'noh. Oh diba ang talino ko. Pero bakit nga ba sila nakatingin sa akin? Haaay bahala nga sila sa buhay nila. May kaniya-kaniya tayong buhay kaya di ko sila pakikialamanan hangga't di nila ako pinapakailamanan. Dahan-dahan akong tumayo pero agad rin napaupo dahil sa sakit ng likod ko. Nakarinig pa ako ng pagtawanan galing sa mga estudyante siguro dahil sa nangyari sa akin. Embes na tulungan ako, tinawana pa talaga nila ako! Pero wala naman akong pakialam. Saka as if naman kailangan ko ng tulong nila. Ngayon lang ako di makatayo dahil syempre ang sakit ng katawan ko 'noh. Ikaw ba naman latiguhin! 'Di ko sila pinansin at muling yumuko bago marahang napabuga ng hangin ng ilang beses. Nasaan ba ako? Mukha namang di impyerno ang lugar na 'to. Muli kong inangat ang tingin ko pero sa pagkakataing ito, seryoso lang ag tingin ko. Nakita ko pa ang iba na natigilan sa pagtawa at dali-daling nagsialisan. Tsk! Problema nila? Pero wapakels. Bahala silang mamroblema. Pake ko ba? Nasa inidoro. Dukutin mo.