THIS STORY IS WORK OF FICTION, EVENTS, PLACE AND CHARACTER ARE MADE BY YOUR AUTHOR'S MIND. MANY TYPHO AND WRONG GRAMMATICAL ERRORS AHEAD. PLEASE CORRECT ME IF I'M WRONG !!! The world made in modernization day by day year by year and we dont know what will happen in the meantime .nag tataasang mga gusali, mga mamahaling sasakyan , mga taong nag tratrabaho at hindi natin alam ang mangyayari. Akhera's Pov: Mataas ang sikat ng araw, at hito ako nag lalakad sa idsa, habang nka tingin sa cellphone ko, pero naka tigil ako dahil green pa yong ilaw ng traffic light nasa unahan ako at marami kaming naka stop lang sa gilig at nag hihintay mag sign na pwedi ng tumawid, Maaingay ang palig mga taong nag sasalita at mga sasakyang dumadaan. ''hmm?" 'Asan kana baby ko hinahanap kana ni mama' chat ng kapatid ko ( ⁠ꈍ⁠ᴗ⁠ꈍ⁠) 'papapunta na, malapit nako ' reply ko 'basta mag ingat ka lilsis dapat pag uwi mo wala kang sugat o galong manlang' alam kong si kuya Aries yon dahil sapagka overreacting nya 'Oo na' last reply ko Ng nag sign na pwedi ng tumawid ay tumawid na kami. 'Princess nasan kanaba hah?!' 'sowy na kuya traffic kasi e ' 'eh Baby dika naman naka sakay e pano naging traffic?' maya maya niyang reply 'at syaka wla kanamng pera? Dahil sa katangahan mo nalimotan mo tong wallet mo' dugtong nya ' traffic ako sa daan maraming tao dito ' dahilan ko. ' saan ka susundoin kanalang namin?' 'WAGG na kuya! Malapit namana ako ' 'cge na nga. ingat ka sa pag uwi' 'Oo' Habang ibaba kona yong cellphone ko may nakabanga akong mama. Na may kausap sa cellphone nya . "Tumingin kanga kong saan ka dadaan!!!" Inis nyang sabi. Nahihiya naman akong napa kamot saking ulo at humingi ng tawad "Sorry po" Tapus kong humingi ng tawad ay tinalikuran nya ako , narinig kopa ang huli nyang sinabi 'f*ck. I already wasn't having a good day. Why did that b*tch bump into me?' Dahil sa narinig ko ay naging blanko isip ko *Sight* 'mas maganda kong bumili ako ng soft drink pag uwi' may singkwenta panamn ako sa bulsa ko. "Hira---*dong**crashh* "Anong ng yayari?!" "Ano yon?" "May lindol ba?" *Murmur* *BOMMM* *Bohshhhh* 'ahhhhhh' "R-RUN!" *BOGSHH* tinamaan ng kidlat ang isang mataas na gusali *BOGSHH* 'AHHHH-' "RUNN" "HEY!!" "Honey noo!" May namatay dahil sa nag babagsakang mga semento ng gusali, may nag tutulakan sa pagtakbo. *BOGSHH* hindi pala isang kidlat ang tumama kundi mga meteorite... Hindi isa kundi marami nag babagsakan 'shitt' malutong akong napa mura at tumakbo narin Parang umulan ng apoy at nagbabagsakan may mga taong tumitilapon dahil sa malakas na impact. "ACCCKK- muntik na akong mabagsakan ng malaking pader "Ahhh" 3rd person Pov As chaos engulfed the city, Akhera heart raced with adrenaline. They knew they had to find a way to escape the danger that surrounded them. Pushing through the panicked crowd, Akhera mind raced with thoughts of survival. They spotted a narrow alleyway and made a split-second decision to take that route, hoping it would lead them to safety. The narrow alleyway provided a temporary respite from the chaos unfolding on the main streets. Akhera breath came in ragged gasps as they ran, their heart pounding in their chest. The sound of sirens blared in the distance, adding to the sense of urgency. The air was thick with smoke and the acrid smell of burning debris. As Akhera sa mga kalyeng parang maze, nakakasalubong nila ang iba't ibang mga hadlang sa kanilang daan. Fallen lampposts, shattered glass, and crumbling buildings made their escape even more treacherous. With each step, they dont have to be cautious not to trip or get injured. Just when Akhera thought they had found a momentary refuge, the chaos intensified. The sky turned a fiery red as meteorites continued to rain down, causing explosions and setting buildings ablaze. The ground shook violently, making it difficult for Akhera to maintain their balance. They could feel the heat of the flames and the force of the impact as debris flew past them. Amidst the chaos, Akhera witnessed the unimaginable. People were thrown into the air by the powerful impact of the meteorites, their screams echoing through the city. The sight was both terrifying and heartbreaking. Akhera determination to survive grew stronger, fueled by the realization that every second counted.

In a world where monsters roam freely, humanity has adapted to coexist with these formidable creatures. This is the story of a skilled and courageous monster hunter who navigates the challenges of a modern Earth, where the line between humans and monsters becomes blurred.In a world where the boundaries between humans and monsters have blurred, the modern Earth stands as a testament to the resilience and adaptability of humanity. It is a world where towering creatures roam freely, their presence shaping the very fabric of society. Welcome to a realm where the extraordinary becomes the norm, and the line between hunter and hunted becomes indistinguishable.In this modern Earth, the coexistence of humans and monsters has become a delicate dance, a fragile balance that hangs in the air like a taut wire. The once clear distinction between predator and prey has been muddled, as humans have learned to navigate the treacherous landscape alongside these formidable creatures. It is a world where skyscrapers stand tall, casting long shadows over bustling cities, while monstrous beings with fangs and claws roam the streets below.Join us on a journey through the Chronicles of the Modern Earth Monster Hunter, where the boundaries between good and evil, human and monster, are blurred. Explore a world where the extraordinary becomes the norm, and where the hunter's quest for truth and justice takes them to the very edge of their own humanity

SOMEONE POINT OF VIEW Lumaki ako sa kamay ng mga sindikato. Ako ay isa sa mga batang palaboy-laboy lang noon sa kalsada ngunit... nagbago ang lahat ng madakip ako at mapasakamay sa isa sa pinaka-kinatatakutang sindikato ng bansa. Ang sindikatong ito ay pinamumunuan ni Madam Victoria. Isa siyang half Japanese na may tanim na sama ng loob sa mga lalaki. Ang pagkagalit niya rito ang siyang dahilan kung bakit halos lahat ng kanyang mga taohan ay mga babae. Oo mga babae na walang awang pumatay. Isa lang naman kasi ang rule ni Madam..... WIN OR DIE Kaya isa ako na naging biktima ng kapalaran. At the age of 12 ay natapos ko yung nakamamatay na training. Out of 50 na iba't-ibang mga lahi, lima lang kami ang natira. Pagkatapos kong maipasa yung pagsubok ay ginawa akong isa sa mga high ranked assassin ni Madam. Pinapadala ako kahit saang panig ng bansa para pumatay. Hanggang dumating ang araw na naging kanang-kamay niya ako at the age of 20. Pero sa hindi inaasahang pangyayari, I run into an accident. Nabuhay panaman ako pero 'yon nga lang hindi na ako makalakad. Akala ko papatayin na ako dahil nga wala na akong silbi kay Madam, pero mali ako. She spared my life. Hindi ko rin alam kung bakit...pero ang alam ko lang, hindi ko pa siya binigo kaya siguro ganon. Binigyan niya ako ng pagkakataong mabuhay ng normal. She secretly send me to New York with a lot of money in my baggage. Binigyan lang ako ng private boat then I head to New York. Ako lang at si Madam ang nakakaalam sa totoong nangyari saakin. Ang alam kasi ng lahat ay pinatay ako ni madam. *** One week palang ang lumipas ay parang ang bigat na sa pakiramdam. Parang wala akong pakinabang. Nakaupo lang sa wheelchair at nakatulala sa kawalan. 21 years old palang ako, pero pakiramdam ko parang ang tanda ko na. Kinabukasan naisip kong mag research through computer. Pinapaturoan naman kami ni Madam sa pagbabasa at pagsusulat, pati nga pagawa ng bomba ay alam namin. Pero may limit yung education namin. Yung related lang sa mission yung tinuturo. After 2 years sa pagreresearch, ay may naisip akong gawin. Alam kong imposible pero gusto kong subukan. GUSTO KONG MAKALAKAD ULIT. Kaya....inaral ko ang mga gamot at sa mga iba't ibang bahagi ng katawan. Bumili ako ng mga gamit at gumawa ng maliit na laboratory. I spent years and years of experimenting but I failed and failed. Pero hindi ako sumuko. Kung hindi kaya ng gamot baka machine possible. After 50 years of hard work ay wala parin. Gusto ko nang sumuko. Ngunit sa hindi inaasahan araw habang pino-program ko ulit yung machine ay biglang may nahulog na gamit sa bandang likuran ko. Napalingon ako at nagmasid. Pinakiramdaman ko muna ang paligid. Ng sapalagay ko ay wala namang masang banta ay kinuha ko yung bagay at inilagay sa mesa. Tiningnan ko ng maigi ito at sa hindi inaasahang pangyayari, bigla kong naisip yung solusyon sa aking problema. Masaya habang nagmamadali akong isagawa ang aking naisip. After 3 years... nagawa ko na. Isang mala robot na paa ang magpapabago ng buhay ko. Isusuot ko na sana nang bigla nalang may pumutok sa aking likuran. Napakabilis ng mga pangyayari. Namalayan ko nalang na nakahiga na ako habang dumadaloy nayong dugo sa sahig. Papaano? Sino? Gusto kong makita yung taong nagtangkang patayin ako Ngunit wala akong nagawa kung di habulin yung sumisikip kong hininga hanggang sa unti-unting nagdilim ang aking mga paningin. "Your highness it's time to wake up." Isang boses ng babae ang aking narinig dahilan upang magising ako. ??? Buhay pa ako? Pero papaano 'yon nangyari? napabangon ako paupo sa kama at napatingin sa paligid. Nasaan ako? Nakaupo ako ngayon sa isang king size bed na kama. Ito ay nakalagay sa gitna ng mala ballroom na kwartong 'to. Halos light pink with combination of white and lavender yung nakikita kong mga kulay. Ang gagara at may crystal chandelier pang nakasabit sa gitna ceiling. Beside sa indoor plants, malalaking bintana at nag-gagandahang bulaklak na nakalagay sa vase, ay mayroon pang mas nakakaagaw ng attention ko, at 'yon ay ang nagraramihang staff toys sa kama at sa paligid nito. May normal size, may mga maliliit at higit sa lahat may naglalakihang mga teddy bear. Human size at humigit pa rito, yung tipong pwede nang higaan. Mas malaki pa yata kay sa kabayo. Grabi....kwarto ba 'to ng isang bata?! "Your highness, Your breakfast is ready." Napatingin ako sa isang babaeng nakadamit pangkatulong. Kulay navy blue ito with white apron. Naka tight bun yung buhok niya at tingin ko nasa mid-40 na siya. Ngunit sandali nga lang Ano daw?....your Highness? Breakfast? Anong pinagsasabi ng isang 'to? "Sino Ka?" Walang imosyon kong tanong sa babae " Kamahalan ako po si Emma, ang iyong personal na kat

ALEX's Pov's “Nako iha,ayus ka lang ba?Wala bang masakit sayu?” Nag alalang tanong ni Mang Sid saakin, Maliit na ngumite ako,bago tumango. Pagkatapos ng nangyari sa sabungan ay nakakuha ako ng pasa at bugbog sa katawan. May nag-away kasing dalawang gag* at dinamay ako sakadahilang hindi ko alam. At dahil wala ako sa mood sinuntok at pinagsisipa ko sila. Kaya ayun sa ospital ang uwi. "San kaba kasi nagsusuot at ang dami mong pasa?" "Nako!Bat kapo ba nag alala sa kanya Mang Sid? Eh si Alex yan,ang hari ng mga bugbugan" natatawang saad ni Tonyo. Napailing ako dahil kahit kailan hindi parin nagbabago ang mga ugali nila. "Ayus lang ako Mang Sid.Tsaka pasa lang ang natamo ko" Bumuntong hininga siya bago ako bigyan ng pagkain.Tinanggap at nagpaalam na ako para makapunta na sa bahay. Madami pang tumawag sakin para ikwento ko daw sa kanila ang mga nangyari dun sa sabungan,Pero tinanggihan ko sila isa isa. Hinagis ko sa upuan ang bag ko na kanina kopa bitbit,Pumunta muna ako sa kusina at kumuha ng tubig at plato. Bumungad agad ang tahimik at malinis kong kusina, pumunta ako sa maliit kong ref at kumuha dun ng pitsel,Nagsalin agad ako ng tubig,pagkatapos kong uminom llumabas na ako bitbit ang malinis na tubig at plato't kubyertos. Umupo ako sa maliit na na couch katabi ang bag kong may dugo, Probably i got this ln a fight a while ago nagsimula na akong kumain. Then suddenly I remember something— a book. Kinuha ko ang bag ko kuna katabi sa inuupuan kong couch. Its a old classical book. The cover itself is old and dusty. Hindi ko nalang pinansin ang itsura ng libro dahil naniniwala kasi ako sa kasabihang“Dont judge the book by its cover.” Sinimulan ko ng buklatin ang mga pahina. The paper is old even the the letters written is also old. Amoy matandang libro. Im on the last page of the book when i heard someone knock on my door. Inilibot ko ang tingin sa paligid ng mapansin kong madilim na. Hinanap ng mata ko ang orasan at 12:30 na ng umaga. Mukhang napasobrahan ang pagbabasa ko ng storya. Well I can't blame myself it's a nice story afterall. Naglakad ako patungo sa pintuan pero pagkabukas ko walang tao. Did i misheard?maybe,nagkibit balikat ako at umupo muli. “As the princess of Phantom's is gone the whole world celebrate their victory and congratulate their saviours. THE END: Basa ko sa huling parte ng libro. Napangite ako ng malawak dahil sa wakas natapos kona din. Ibabalik ko na sana ito ng napansin ko ang nakasulat sa likod ng libro. “the day will come she will be reborn as the god of gods, forsee her destiny. the untold one, she is not the hero, and also shes not the one, ~~~~~~~” Naguguluhan ako sa huling bahagi ng tula. Ba't may ganyan? Pauso ba to ng writter? Hindi ko ito binigyan ng pansin at tumayo na at matulog dahil sa pagud. ::Isa po itong kathang isip