CHAPTER 2- CONSEQUENCES
721 Words
Hindi natulog si Lia Monteverde nang gabing iyon.
Paulit-ulit bumabalik sa isip niya ang tunog ng putok ng baril, ang amoy ng pulbura sa hangin, at ang bigat ng kamay na humawak sa kanya—mahigpit, sigurado, parang sinasabing ligtas ka na kahit wala namang salitang binigkas.
Mas lalo siyang nabalisa sa isang bagay.
Ang boses.
Masyadong pamilyar.
Umupo siya sa kama, yakap ang tuhod, nakatitig sa pader.
You sound like my professor.
Napapikit siya.
“Impossible,” bulong niya sa sarili. “That’s crazy.”
Pero kahit sabihin pa ng isip niya na hindi puwede, ang katawan niya—ang pakiramdam—hindi sumasang-ayon.
Kinabukasan, mas maaga pa sa lahat si Adrian Vale sa classroom.
Nakatayo siya sa harap, nakatingin sa malinis na board na wala pang sulat. Ang mga kamay niya ay nakapamulsa, pero ang isip niya—nasa eskinita pa rin kagabi.
Mali.
Hindi lang dahil iniligtas niya si Lia.
Kundi dahil narinig niya ang takot sa boses niya—at muntik na siyang bumigay.
Hindi dapat siya ganoon. Hindi dapat siya nadadala.
Ang digmaan sa ilalim ng lungsod ay umiinit. Si Lucius Kane ay gumagalaw. At ang isang estudyante—isang pangalan—ay naging kahinaan.
Bumukas ang pinto.
Pumasok si Lia.
Tahimik ang buong klase nang mapansin ng lahat ang itsura niya. Hindi na siya ganoon kaingay. Hindi na ganoon ka-pilya. May kung anong bigat sa mga mata niya.
Nagtagpo ang mga mata nila ni Adrian.
Isang segundo.
Dalawa.
Walang salita—pero parang may lihim na usapang nagaganap.
“Take your seat,” sabi ni Adrian, mas malamig kaysa dati.
Umupo si Lia, pero ramdam niya ang t***k ng dibdib niya.
He’s avoiding me, naisip niya. Or he’s hiding something.
Sa kalagitnaan ng lecture, hindi mapakali si Lia.
Tinaas niya ang kamay.
“Yes?” sagot ni Adrian, hindi tumitingin.
“Sir,” maingat niyang simula, “hypothetically… what if someone lives two lives?”
May mga estudyanteng napalingon.
“Clarify,” sabi ni Adrian.
“What if by day, someone looks normal. Respectable. But at night—” huminto siya, huminga nang malalim, “—they become someone dangerous?”
Tahimik ang silid.
Sa wakas, tumingin si Adrian sa kanya.
“Then that person is already at war,” sagot niya. “With the world. And with himself.”
Parang may tumama kay Lia.
“Is there a way out?” tanong niya.
Saglit na tumahimik si Adrian.
“Not without blood,” sagot niya.
Pagkatapos ng klase, tinawag niya si Lia.
“Miss Monteverde. Stay.”
Umalis ang lahat. Naiwan silang dalawa.
Lumapit si Lia, diretso ang tingin. “Sir… about last night—”
“Nothing happened,” mabilis niyang putol.
Napakunot ang noo ni Lia. “Someone almost got shot.”
“And you’re alive,” sagot niya. “That’s all that matters.”
“Hindi,” giit niya. “It matters who saved me.”
Naglakad si Adrian palapit, huminto sa harap niya—mas malapit kaysa nararapat.
“You’re asking questions that will get you hurt,” sabi niya nang mababa ang boses.
“Then stop acting like you care,” balik ni Lia.
Tumahimik siya.
Doon niya natalo ang sarili.
“Stay away from me,” sabi ni Adrian sa huli. “From now on.”
Napangiti si Lia—hindi masaya, kundi masakit.
“Too late, Sir,” sagot niya. “You already stepped in.”
Gabi.
Sa underground headquarters, binato ni Adrian ang baso sa pader.
“Lucius Kane crossed the line,” malamig niyang sabi.
“Because of the girl,” sabi ni Raven.
Tumahimik siya.
“She’s not a pawn,” sagot ni Adrian. “She’s off-limits.”
“And if Kane doesn’t agree?”
Dahan-dahang tumingin si Adrian sa kanya.
“Then this war ends sooner.”
Sa kabilang dulo ng lungsod, may lalaking nakangiti habang pinapanood ang litrato ni Lia sa tablet.
“Interesting,” bulong ni Lucius Kane. “The great Adrian Vale has a weakness.”
Isinara niya ang screen.
“Let’s see how far he’ll bleed.”
Sa kwarto niya, nakatayo si Lia sa harap ng salamin.
“Kung sino ka man,” bulong niya, “hindi ka na makakatakas.”
At sa unang pagkakataon, hindi takot ang naramdaman niya—
kundi paghila.
Isang delikadong koneksyon na unti-unting lumalalim.
- Writer
