CHAPTER 1
Tahimik ang lecture hall—ang klase ng katahimikan na parang may inaabangang bagyo. Ang mga estudyante ay nakaupo nang tuwid, ang iba’y nagkukunwaring nagbabasa, ang iba nama’y palihim na nagbubulungan. Ngunit sa sandaling bumukas ang pinto, sabay-sabay silang natahimik.
Pumasok si Professor Adrian Vale.
Hindi siya nagmamadali. Hindi rin siya nag-aaksaya ng kilos. Simple lang ang suot—itim na long-sleeve polo, maayos na plantsado, walang kahit anong palamuti. Ngunit may kung anong bigat sa bawat hakbang niya, parang sinasakop niya ang espasyo sa loob ng silid nang hindi man lang nagsasalita.
“Good afternoon,” malamig niyang bati.
Sabay-sabay na tumugon ang klase, halos bulong lang. May mga babaeng napatingin nang mas matagal, may mga lalaking kusang umiwas ng tingin. Hindi lang dahil guwapo siya—kundi dahil may presensya siyang hindi kayang ipaliwanag.
Binuksan niya ang attendance sheet.
“Monteverde,” tawag niya, hindi tumitingin sa klase.
“Absent.”
Biglang bumukas ang pinto.
“Present po.”
Lahat ng ulo ay napalingon.
Si Lia Monteverde ay nakatayo sa pintuan—bahagyang hingalin, nakapusod ang buhok, at may ngiting parang walang kasalanan. Bitbit ang bag sa isang balikat na parang late lang siya sa coffee date, hindi sa pinaka-istrikto nilang professor.
Tumingin si Adrian sa relo niya. Tahimik. Isang segundo. Dalawa.
“You’re twelve minutes late,” sabi niya, walang emosyon.
Ngumiti si Lia lalo. “Traffic po, Sir. You know… life happens.”
May mahinang tawa sa isang sulok ng silid. Isang tingin lang ni Adrian, agad itong nawala.
“Sit down,” utos niya.
Umupo si Lia sa likuran, pero ramdam niya ang titig ng professor kahit hindi siya nililingon. Parang may mata sa batok niya. Parang may galit. O pagtatago.
Nagpatuloy ang lecture.
“Power,” paliwanag ni Adrian, “is not just about weapons. It’s about control. Fear. Information.”
Biglang tinaas ni Lia ang kamay.
“Yes, Miss Monteverde?” malamig niyang sabi.
“So, Sir,” simula ni Lia, may bahid ng pilyong ngiti, “does that mean the most powerful people are the ones no one knows about?”
Nagkaroon ng bahagyang pagbabago sa ekspresyon ni Adrian—isang iglap lang, pero sapat para mapansin ni Lia.
“Yes,” sagot niya. “And they’re the most dangerous.”
Nagtagpo ang mga mata nila.
Sa sandaling iyon, parang may kung anong pumutok—hindi baril, kundi tensyon.
Pagkatapos ng klase, isa-isang umalis ang mga estudyante. Lahat—maliban kay Lia.
Nanatili siyang nakaupo, pinaglalaruan ang ballpen niya. Parang may hinihintay.
“Miss Monteverde,” tawag ni Adrian nang mapansing siya na lang ang natira. “Do you need something?”
Tumayo si Lia. “Curious lang po ako, Sir.”
“That’s not an academic concern.”
“About you.”
Tumahimik ang silid.
Naglakad si Adrian palapit sa kanya, huminto sa layong isang braso. “I don’t tolerate games.”
“Good,” sagot ni Lia. “Kasi hindi rin po ako marunong umatras.”
Saglit silang nagkatitigan—isang guro at isang estudyante, pero parang may mas malalim na digmaang nagaganap sa pagitan nila.
“Leave,” utos niya sa huli.
At sa unang pagkakataon, hindi na siya ngumiti.
Gabi.
Tahimik ang paligid ng campus habang naglalakad pauwi si Lia. May kung anong mali. Masyadong walang tao. Masyadong tahimik.
May yabag sa likod niya.
Huminto siya. Huminto rin ang yabag.
“Hello?” tawag niya, pilit na matatag ang boses.
Tatlong lalaki ang lumabas mula sa anino.
“Wallet. Phone,” sabi ng isa.
Bago pa siya makatakbo—
Isang putok ng baril ang umalingawngaw.
Nagkagulo. Dalawang lalaki ang tumakbo palayo.
Sa harap niya, isang lalaking nakaitim, may maskara, hawak ang baril.
“Stay behind me,” utos nito.
Nanlaki ang mata ni Lia. “Ikaw na naman…”
Hindi siya nilingon ng lalaki. “You shouldn’t be here.”
“Funny,” bulong niya. “You sound like my professor.”
Saglit siyang natigilan—pero mabilis din niyang hinila si Lia palayo.
“Come with me.”
Mahigpit ang hawak niya sa pulso niya. Mainit. Protektado.
Sa isang madilim na eskinita, huminto sila.
“Who are you?” tanong ni Lia.
Tumalikod ang lalaki. “Someone you should forget.”
“Then why did you save me?”
Tahimik siya.
“Why do you care?” giit niya.
Sa unang pagkakataon, wala siyang naisagot.
“Go home,” sabi niya sa huli—at naglaho sa dilim.
Kinabukasan, pumasok si Adrian sa classroom na parang walang nangyari.
Pero nang pumasok si Lia, nagtagpo ang mga mata nila.
At pareho nilang alam—
may digmaang nagsimula na.
