AGENT MHARIMAR’s POV
MABILIS lumipas ang araw, linggo, buwan. Hindi ko na maalala kung kailan huli kong punta sa bahay namin. Ito ang huling araw na nakasama ko pa si Mikaela. Hindi pa ako humahakbang, nakatingin lang ako, sa harapan ng bahay namin. Malalago na ang damo at hindi man lang nalinisan. Hindi na tabas ang mga damo sa paligid.
Pagbukas ko ng bakal namin, langitngit na iyon. Halatang hindi na nabubuksan ng matagal na panahon. Ilan buwan na ring wala si Mikaela at para sa akin, sariwa pa ang alaala niya sa isip at puso ko. Nagkalat ang mga tuyong dahon sa aming bakuran, nagkalat ang mga walang lamang boto.
Nang buksan ko ang pintuan, madilim na bahay ang bumungad sa akin, amoy alikabok, amoy mapanghi, amoy na nabubulok. Binuksan ko ang ilaw, nanlaki ang mga mata ko, nagkalat an
