AGENT MHARIMAR’s POV
Nagising ako hindi dahil sa liwanag, kundi dahil sa bigat ng aking katawan. Parang nakadikit ako sa kama. Hindi makahumang ni isang kilos. Parang pinatulan ako ng dila. Pinilit kong iginagalaw ang aking pilik mata, pero sobrang bigat. Parang may glue at hindi ko maibuka. Pero pinilit ko at tumambad ang liwanag pagkatapos ng mahabang kadiliman. Sa unang mulat, gumuhit ang puti. Sa pangalawa, nagbukas ang mundo matagal na panahon kong hindi nasilayan.
Maputing kisame, may bitak sa gilid. Ilaw mababa, malamig ang buong silid. Amoy alkohol, bulak, at konting sampaguita. Sobrang tahimik bago ko narinig ulit ang pamilyar na “beep… beep…” Parang hinahagod ang loob ng tenga ko.
Napatingin ako sa gilid ko, ilang beses kong sinubukang magsalita kahit sobrang sakit tagiliran.
