AGENT MHARIMAR’s POV
SA NAKALIPAS na ilang araw na magkasama kami ni Nikolai sa rest house niya sa dito sa Tagaytay, sobrang saya ko. Kaming dalawa lang, nawala ang duda ko sa intensyon niya. Sabay kaming nagdadasal at nag luluksa anak namin, kay Mikaela, at kay Papa. Alam kong dapat akong magalit dapat, pero hindi ko iyon makapa sa puso ko. Mahal ko siya, at kahit anong galit ko, bumabalik pa rin ako sa sitwasyon na masaya kami, na mahal na mahal namin ang isa’t-isa. Napalingon ako sa bahay na ito. Masyadong tahimik at payapa ang puso ko—namin ni Nikolai.
“Let’s go?” Nakatangiting aya ni Nikolai sa akin. Nginitian ko rin siya at tumango. Masaya kaming bumibiyahe pauwi papuntang Manila. Tahimik ang kalsada, at ramdam ko ang malamig na simoy ng hangin na pumapasok sa bahagyang bukas na b
