“ขอบคุณที่เจ้าไม่โทษข้า “คัลเลนโน้มใบหน้าหอมแก้มริเซียเบาๆ
“เจ้าคงไม่ลืมข้าอีกคนใช่ไหม? “รูสที่เดินเข้ามาเอ่ยขัดขึ้น ที่จริงเขามาตั้งนานแล้วละ เพียงแต่ไม่อยากจะขัดคัลเลนที่กำลังขอโทษนางแม้เขาจะอยากเข้าไปขอโทษนางด้วยตอนนนี้เลย พอทั้งคู่คุยกันสร็จแล้วเขาถึงขัดขึ้นมาก่อนจะเดินตรงมาดึงเธอไปนั่งลงบนตัก
บ้างที่เธอก็เริ่มจะคิดขึ้นมาแล้วว่าเธอเบาขนาดนั้นเลยหรือไง? ถึงได้ยกเธอกันได้สบายอย่างกับยกตุ๊กตาตัวหนึ่ง
“ข้ารู้ว่าเจ้าจะไม่โทษข้าแต่ข้าก็อยากจะขอโทษเจ้า เช่นกัน “ริเซียจุ๊บไปที่ปากของเขาแทนคำพูดพร้อมกับหอมแก้มเขาไปอีกหนึ่งที
“ข้าก็นึกว่าหายกันไปไหน? “โวนล์เดินเข้ามาหลังจากที่เขากลับมาจากการไปรับสมุนไพรที่เผ่ามา
“อิจฉาหรืออย่างไรเจ้าหมา?”
“ใครจะไปอิจฉาแมวเช่นเจ้ากัน “โวนล์เข้ามาหอมลงตรงแก้มของเธอ ก่อนจะผละออกส่งยิ้มละมุนใจให้ ก่อนจะเอ่ยถามเธอ
“หิวหรือยัง เจ้ายังไม่กินอะไรไม่ใช่หรือ?”
“นั
