Dalagang Basagulera

Kabanata 7

Tahimik ang loob ng sasakyan ni TL habang binabaybay nila ang daan palabas ng bayan. Tanging ang mahinang tugtog ng jazz mula sa radyo at ang hininga ni Ericka na parang nanggagaling sa isang pagod na boksingero ang naririnig. Hindi pa rin makapaniwala ang dalaga na nandito siya sa loob ng isang kotseng amoy "tagumpay" habang ang suot niya ay t-shirt na may bahid ng uling mula sa palengke.

​“Hoy, Boy Putok. Saan mo ba talaga ako dadalhin? Baka naman ibebenta mo na ’ko sa mga sindikato, ah? Malulugi sila sa ’kin, sige ka, baka sila pa ang bugbugin ko,” basag ni Ericka sa katahimikan habang pasimpleng inaamoy ang kaniyang sariling braso. ‘Lagot, amoy usok talaga ako,’ bulong niya sa sarili habang pilit na inilalayo ang sarili sa mamahaling leather seat ng kotse.

​Hindi man lang lumingon si TL. Nakatitig lang siya sa kalsada, ang kaniyang mukha ay tila nakaukit sa bato sa sobrang seryoso. “Can you please stop talking for just five minutes? Your voice is giving me a headache. And stop calling me that disgusting name. You’re making my car smell like a dirty grill,” malamig na sagot nito nang hindi man lang tinatapunan ng tingin ang dalaga.

​“Aba, choosy ka pa? Masarap kaya ang barbecue ko! At saka, kasalanan mo ito, dinala-dala mo ako rito tapos magrereklamo ka? Akala mo ba gusto kong sumama sa ’yo?” pabalang na sagot ni Ericka.

​Huminto ang sasakyan sa harap ng isang sikat at napakamahal na garden restaurant sa labas ng lungsod. Malayo ito sa ingay ng palengke at terminal. Puno ang paligid ng mga naggagandahang ilaw na nakasabit sa mga puno, at ang mga taong nandoon ay tila galing lahat sa mga business meeting o fashion magazine.

​“Baba,” maikling utos ni TL bago pinatay ang makina.

​“Hoy, TL! Seryoso ka ba? Tingnan mo nga ang suot ko, mukha akong basahan! Nakakahiya, baka hindi pa ako papasukin ng guard diyan! At saka, paano mo ba talaga napa-oo si Mama? Isang libo lang, pinamigay na ako? Ganun na ba ako kamura ngayon?” tanong ni Ericka habang nakatingin sa sariling damit na may mga mantsa ng uling.

​Bumaba si TL at hindi man lang sinagot ang mga tanong ng dalaga. Naglakad siya papasok nang hindi ito hinihintay. Napilitang sumunod si Ericka, habang ang mga waiter ay nagtatakang nakatingin sa kaniya. Pagdating sa isang pribadong mesa sa dulo ng restaurant, seryosong naupo si TL at binuksan ang menu.

​“Sit down and eat. I don't want to hear any more complaints. You look like you need a real meal after screaming like a maniac in that terminal all morning,” sabi ni TL habang ino-order ang pinakamahal na steak at pasta nang hindi man lang kumukurap.

​Nang dumating ang pagkain, pansamantalang napatigil si Ericka. Kahit paano ay nagutom siya mula sa maghapong trabaho. Pero habang hinihiwa niya ang steak, hindi na nakatiis ang kaniyang kuryosidad. Ibinaba niya ang kaniyang tinidor at tinitigan nang masama ang supladong binata sa harap niya.

​“Seryoso, Travis. Paano mo napa-oo si Mama? Kilala ko ’yon, napakahigpit n’un sa akin lalo na sa mga lalaki. Pero kanina, parang excited pa siyang ipahiram ako sa ’yo. At tinawag mo siyang 'Tita' na parang close na kayo? Paano nangyari ’yon?”

​Uminom muna ng wine si TL, dahan-dahan ang bawat galaw na tila ba bawat segundo ay pinag-iisipan. Tumingin siya kay Ericka, ang mga mata ay nananatiling malamig at seryoso.

​“You’re really slow, aren't you?” panimula niya. “My father, Eduardo Guazon... he sent me here for a reason. He didn't just pick this town from a map. He sent me here because of your mother, Liza.”

​Nanlaki ang mga mata ni Ericka. “Ano? Anong kinalaman ng tatay mo kay Mama?”

​“They were best friends. Back in college, or even way before that. They grew up together here in Batangas before my dad moved to Manila for business,” paliwanag ni TL habang tinitingnan ang kaniyang mamahaling relos. “They never lost touch. Kaya noong nalaman ni Dad na naligaw ako sa kalyeng ito at may 'basagulera' na tumulong sa akin, agad niyang nalaman na anak ka ni Tita Liza.”

​Napatigil si Ericka, ang kaniyang hawak na kutsara ay nakalutang sa ere. “So... kaya pala... kaya pala tuwing nababanggit ko ang 'Boy Putok' na kapitbahay natin, ngumingiti lang si Mama. Akala ko nabubuang na siya, ’yun pala, anak ka ng matalik na kaibigan niya?”

​“Unfortunately, yes,” bored na sagot ni TL, pero may kaunting pamumula sa kaniyang mga tainga na pilit niyang itinatago. “My Dad told Tita Liza to look after me. And Tita Liza told him how hard you work—shouting in that terminal and grilling those gross intestines in the afternoon heat. My Dad felt guilty, so he ordered me to treat you to a real dinner. It’s a family favor, nothing more.”

​“Ah, so napilitan ka lang pala dahil sa tatay mo?” inis na tanong ni Ericka.

​Tumigil si TL sa pagkain at tumitig nang matagal kay Ericka. Isang saglit ay nawala ang pagiging suplado niya at napalitan ng isang seryosong tingin na tila ba binabasa ang kaniyang kaluluwa.

​“I don't do things I'm forced to do, Ericka. I’m here because... well, despite your loud mouth and your annoying antics, you saved me that night. Consider this my only 'thank you.' Don't get used to it.”

​Napaawang ang labi ni Ericka. Sa kabila ng pagiging cold nito, naramdaman niya ang katapatan sa boses ni TL. Isang bihirang pagkakataon na magpakumbaba ang lalaking ito.

​“Sus! Napaka-suplado mo talagang magpasalamat, Travis! Pwede namang sabihing 'Ericka, thank you dahil sa ganda mo, naging bayani ka sa buhay ko',” biro ng dalaga para itago ang kilig.

​“In your dreams, Basagulera. Just eat your food before I change my mind and leave you here to wash the dishes,” supladong hirit ni TL, pero palihim niyang inusog ang isang side dish palapit kay Ericka. “At huwag mong isipin na dahil mag-best friend ang parents natin ay magiging mabait na ako sa ’yo. You're still a headache.”

​“At ikaw, 'Boy Putok' ka pa rin sa akin! At dahil binili mo ang oras ko kanina ng isang libo, dadaan tayo sa park, ililibre mo ako ng ice cream!” ganti ni Ericka habang punong-puno ng pagkain ang bibig.

​“No way. I’m going home after this,” maikling sagot ni TL.

​Pero alam ni Ericka, sa kabila ng pagiging cold nito, hindi siya matatanggihan ni TL. Habang tinatapos nila ang pagkain sa ilalim ng mga bituin, naramdaman ni Ericka ang kakaibang gaan sa kaniyang loob. Ang lalaking akala niya ay kaaway lang ay may malalim palang ugat sa kaniyang nakaraan. At sa gabing iyon, alam niyang hindi na lang basta asaran ang namamagitan sa kanila.

​“Hoy, TL,” tawag ni Ericka bago sila lumabas ng restaurant.

​“What now?” supladong tanong ng binata habang iniaayos ang kaniyang polo.

​“Salamat sa steak. Kahit mukha kang laging galit sa mundo, mabait ka rin naman pala... kahit kaunti.”

​Isang maliit, halos hindi makitang ngiti ang sumilay sa labi ni TL bago niya muling ibinalik ang kaniyang cold na mukha. “Whatever. Get in the car.”