PRV.So : เย็นนี้ไปรับ
พรีมมองโนติแจ้งเตือนตรงหน้าจอมือถือ เห็นแล้วก็เก็บมันลงกระเป๋าโดยไม่กดเข้าไปอ่านในช่องแชตเพื่อให้คนส่งรู้ว่าเธออ่านแล้ว การทำแบบนั้นทำให้เพื่อนต้องมองหน้ากัน หมิงเป็นคนถามขึ้น
“แกยังไม่ยอมคุยกับโซ่อีกเหรอ”
“ไม่อยากคุย”
พรีมตอบเสียงเรียบ สามวันแล้วที่โซ่มาหาเธอทุกวัน มารอที่มหา’ลัยด้วยซ้ำ เธอเลือกเมินเขา ไม่คุย ไม่มองหน้า กลับหอพร้อมเพื่อน เธอต้องการเวลาปรับตัวปรับใจ ภาพประวัติศาสตร์ที่เกิดซ้ำรอยเดิมทำให้ความเชื่อใจที่มีต่อเขาลดลง และความเจ็บครั้งนี้มันมากกว่าครั้งก่อนอย่างประมาณไม่ได้ แค่เห็นหน้า ภาพที่เขานัวเนียกับผู้หญิงคนนั้นก็ผุดขึ้นในหัว
“โซ่ก็ดูน่าสงสารนะ แกลองฟังเขาอธิบายสักหน่อยดีไหม ฉันว่าเขาไม่น่าจะใช่ผู้ชายเหี้ย ๆ แบบนั้น”
“ฉันยังทำใจไม่ได้อะเซียร์ เห็นหน้าเขาทีไร ฉันก็เห็นแต่ภาพนั้น ถึงพวกเขาจะยังไม่ถึงขั้นมีอะไรให้เห็นตำตา มันเจ็บว่ะ เจ็บตรงนี้”
