“แทงใจดำก็บอก น้องแค่ห่วงไง”
“เออ ขอบใจ กลับไปได้แล้วไป พี่มีรายงานเป็นกระบุง”
“โอเค ๆ ไว้ว่างนัดตี้กัน”
“โอเค กลับดี ๆ”
เธอตบไหล่น้องเบา ๆ บลูมพักอยู่คอนโดอีกฝั่งของมหา’ลัย เดินออกมาส่งและยืนมองจนรถวิ่งหายไปจากสายตาจึงหันกลับจะเข้าตึก แขนก็ถูกคว้าไว้ก่อน
“เอ๊ะ” หันมาจะว่าคนที่ถือวิสาสะ แต่เสียงที่หลุดออกมาก็เพียงเบา ๆ “พี่โปรด...”
“พรีม...พี่คิดถึงพรีม อยากคุยด้วย” โปรดดึงแขนรั้งให้ร่างเล็กเดินตามไปยังมุมหนึ่งข้างตึก ไม่มีคนพลุกพล่าน เป็นส่วนตัว จากนั้นสวมกอดแน่น
พรีมผงะได้สติ รีบดันอกกว้าง ขืนกายออกห่าง ที่ถูกดึงมาเพราะไม่ทันตั้งตัว ไม่คิดว่าจะเจอเขาอีก
“มาทำอะไรแบบนี้ ปล่อย”
“ขอพี่กอดหน่อย พี่คิดถึงพรีม คิดถึงมากเลย” โปรดขืนแรงรัดร่างสาวไว้ไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ พลางซบหน้ากับบ่าเล็ก
ช่วงเวลาที่ผ่านมา ความอึดอัดมากมายโถมถล่มเข้าใส่เขาจนหายใจหายคอไม่สะดวก มันเพราะเขาถูกพิงค์ควบคุมแ
