"Ah sırtım..."
Sırtımdaki o keskin sızıyla gözlerimi açtım. Yavaşça doğrulmaya çalıştım ama her hareketimde Ayten Hanım'ın vurduğu yerler birer ateş parçası gibi yanmaya başladı.
Ayten Hanım... Artık ona ana demeyecektim. Dilim varmıyordu zaten o kelimeye. Annem erkenden bırakıp gitmişti beni, kimsesizliğimden, çaresizliğimden ona sığınmıştım. Bir ihtimal, sadece bir ihtimal kadın halimden anlar, beni bu ateşin içine atmaz demiştim. Ama yanılmışım. Onun için oğlu her şeydi, bense sadece o evi çekip çeviren, vakti gelince de oğlunun altına yatacak bir sığıntıydım.
Bu saatten sonra hiç kimse benden değerli değildi. Kendi canımı ben düşünmezsem, bu konaktakiler mi düşünecekti?
Bu akşam gidecektim. Ne yarın olacak düğün umurumdaydı ne de arkamdan edilecek laflar. Varsın adımı çıkarsınlar,
