Öylece oturuyordum. Bakışlarım, halının karmaşık desenlerinde kaybolmuştu. Elime giren keskin sızı ara sıra nefesimi kesiyor, boğazımdaki o yanma hissi bana kim olduğumu hatırlatıyordu. Acımı gizlemeye çalıştım. Dudaklarımı birbirine bastırdım.
Ardil, hemen yanımdaydı. Aramızda bir uçurum varmış gibi mesafeli, ama her an düşecekmişim gibi tetikte bekliyordu. Dokunuşları beni korkutmuyordu artık. Çünkü o, ruhuma değmeden önce gözlerimin içine bakıyordu. Onay istiyordu. Sessizce, "İzin veriyor musun?" diyordu.
Ona minnettardım. Kimsesizliğime kayıtsız kalmadığı için. Kalbindeki o merhametin sadece bana değil, yardıma muhtaç her canlıya akmasını diledim içimden. O, benim karanlığımda rastladığım en iyi şeydi.
"Duş almak ister misin?"
Sesiyle irkildim. Bakışlarımı üzerimdeki kirli, yırtık
