His Obsession Series 1; Mia

CHAPTER 15

"Uy ano 'yon ba't may patulala effect ka kanina?" pang-aasar ko kay Joan. Kasalukuyan kaming naglilinis ng cr dito sa third floor. Inaayos ko ang mga shampoo at iba pang hygiene essentials habang siya naman ay nagbabrush ng tiles.

"Ang guwapo kasi talaga ni Señorito Caleb," sagot niya na tila nagdadaydream pa. Tumigil pa siya sa pagkuskos.

"Guwapo din naman si Señorito Axel." Napatakip ako sa bibig ko nang marealise ko kung anong lumabas sa bibig ko.

"Asus ayaw magpatalo. Talagang ipinaglalaban niya ang Axel niya," pang-aasar niya sa'kin. At talagang nakabawi agad ang bruha.

"Sinasabi ko lang naman ang totoo. Natural magpinsan sila at maypagkakaparehas ang facial features nila," katuwiran ko.

"Haha tama ka naman don. Pero si Señorito Axel kasi 'yong tipo ng tao na kapag tumingin sa'yo eh mangangatog ang tuhod mo sa takot, pero itong si Señorito Caleb naman isang tingin palang sa'yo na may kasamang ngiti hihimatayin ka talaga," exaggerated na sabi niya.

May point naman siya, parehong guwapo sina Axel at Señorito Caleb magkaiba nga lang sila ng ugali. Kaya kahit guwapo si Axel ay mas nangingibabaw ang takot ng mga babae tuwing tumitingin siya kaysa sa kilig.

"Hay naku huwag na natin silang pag-usapan tapusin na natin 'tong ginagawa natin para makapagpahinga na tayo," I told her.

"Alam mo tama ka, masakit na ang likod ko kanina pa kaya kailangan ko na nang pahinga."

Natawa nalang ako sa sinabi niya at ipinagpatuloy nalang namin ang aming ginagawa.

Kinagabihan ay lumabas na naman ako ng kuwarto namin ni Joan habang natutulog na ang lahat. Suot ang kulay itim kong cotton shorts at white spaghetti strapped top ay naglakad ako paakyat sa third floor.

Dim na ang mga ilaw indikasyon na tulog na ang lahat at magagawa na namin ni Axel ang gawain namin gabi-gabi.

Nasa pasilyo palang ako ng third floor ay naramdaman ko na agad na may yumakap sa bewang ko at agad akong siniil ng halik.

Kahit medyo madilim ay alam ko agad kung sino 'yon base sa amoy ng pabango niya at bilis ng t***k ng puso ko. Only one man can make me feel like this; and it's Axel.

He pulled me closer to him para mas palalimin pa ang halik niya.

We were both gasping for air nang maghiwalay ang aming mga labi.

"Ang tagal mo, I was about to go to your room," he whispered huskily.

"Ang tagal kasing makatulog ni Joan," bulong ko sa kanya pabalik.

Totoo naman kasi, panay silip ako kay Joan kanina at ang tagal niyang ipikit ang kanyang mga mata. Nakahiga lang siya sa kama at nagdudutdot sa cellphone niya. Saka lang ako umalis nang marinig ko na siyang humihilik at nabitawan na niya ang cellphone niya.

He kissed me again hanggang makapasok kami sa kuwarto niya.

"Let's just have a quick s*x, I need to leave early tomorrow," he told me as soon as he let go of my lips.

"Saan ka pupunta?"

"To our company's headquarters in Manila, I need to do something there," sagot niya.

I never know na may kompanya pala sila sa Manila, hindi ko naman kasi nabalitaan noon na may kompanya pala doon si Don Franco.

"Kasama mo ba ang Don?"

"No. It's my father's company not my Lolo's."

Napatango nalang ako sa sinabi niya.

And just like what he said, we just had a quick s*x. Isang round lang at humiga na siya sa tabi ko na hinihingal.

"I just don't know when to stop when I'm having s*x with you," natatawang sambit niya.

"One round is not enough," he added looking so disappointed.

Tuwing magsesex kasi kami ay pinakamababa na ang 3 rounds.

Kinapa ko ang alaga niya at tayong-tayo pa nga ito. Mukhang bitin na bitin pa.

"F*ck! Don't do that Mia," he hissed nang nilaro-laro ko ang malaki at mahaba niyang alaga.

"Shhhhh." I moved closer to him while still holding his manhood. Dahan-dahan ko itong inilapit sa perlas ko at gumalaw-galaw ako para ikiskis ang dalawa naming ari sa isa't-isa.

"Ohhhhh ughhhhhh," nahihirapang ungol niya.

At dahil sa kakulitan ko ay muli na naman niya akong inangkin.

Mas mabilis ang paggalaw niya ngayon na para bang sabik na sabik.

"Ahhh Axel..."

Sa bawat galaw naming dalawa ay ramdam ko ang pag-uga ng kama at napuno ng tunog ng nag-uumpugan naming katawan ang buong silid.

I covered my mouth to stop myself from letting out a loud moan. Baka kasi may biglang makarinig sa'min.

His thrusts become deeper and deeper hanggang sa maramdaman ko nalang na basa na ulit ang perlas ko. My juices made his movement more exciting at alam kong mas lalo siyang ginaganahan.

Napapakagat pa siya sa kanyang labi habang nakatingin sa'kin na nag-aapoy ang mga mata.

I was so satisfied nang maramdaman ko na ang mainit niyang katas sa loob ko. Punong-puno ako ng katas niya na umabot pa hanggang sa aking hita.

He gave me a few lazy thrusts bago niya tuluyang hinugot ang alaga niya mula sa loob ko.

I grabbed a few pieces of tissue from the side table to clean ourselves. Mukha kasing pagod na si Axel para linisin pa ang kanyang sarili.

"Ilang araw kang mawawala?" I asked him nang makahiga na ako sa tabi niya. He pulled me closer to him at yinakap niya ako habang inaamoy-amoy ang buhok ko.

"Just a few weeks, or maybe a month."

Bigla akong nakaramdam ng lungkot sa sagot niya. Matagal pala siyang mawawala dito sa mansyon.

"Matagal pala."

He chuckled when he heard my sad voice.

"Are you sad?" Marahang hinaplos ko siya sa braso niya dahil sa tanong niyang iyon.

"Malamang, mamimiss kita." Ngayon palang nga parang maiiyak na ako.

I felt his lips on my forehead. He's planting small kisses on it.

"Would you like to come with me? I won't mind. It's much better para maipakita ko na sa'yo ang condo na titirahan mo kapag doon ka na mag-aral."

"Hindi na. Sa susunod nalang," malungkot na sagot ko.

Ayaw kong sumama kasi natatakot ako. I'm afraid that I might see his parents there at lalo na ang fiancé niya.

"Are you sure?" tanong niya ulit, trying to confirm if my decision is final.

"Oo."

Hindi na siya nagtanong pa, nang mag-angat ako ng tingin nakapikit na ang kanyang mga mata. Mukhang matutulog na siya kaya matutulog nalang din ako.

*********

The next day maaga ngang umalis si Axel kagaya ng sabi niya. Hindi muna ako lumabas ng kuwarto namin ni Joan dahil ayaw kong makita siyang umaalis. Parang dinudurog ang puso ko at kanina ko pa gustong maiyak.

"Are you okay? Nakaalis na si Señorito Axel."

Napatingin ako kay Joan nang pumasok siya sa kuwarto namin.

Marahang tumango nalang ako.

"Mia." Napansin kong parang may gusto siyang sabihin pero nag-aalangan siya.

"Ano 'yon?" I urged her to talk.

"Ano kasi..." Napakamot pa siya sa ulo niya.

"Ano nga 'yon? Sabihin mo na," natatawang sambit ko.

"Narinig ko kasi kay Manang Beth kanina, ang pinunta daw doon ni Señorito Axel ay hindi lang tungkol sa negosyo nila."

Seryosong napatingin ako sa kanya; nakikinig sa susunod niyang sasabihin.

"Andon siya para sa birthday celebration ng fiancé niyang si Ma'am Samantha."

Tuluyan nang tumulo ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan. Hindi niya sinabi 'yon sa'kin, siguro dahil ayaw niyang malungkot ako lalo or maybe wala lang talaga akong karapatang malaman.

Sino nga ba ako sa buhay niya? I'm just his f**k buddy.

"Hey, I'm sorry. Hindi ko na dapat sinabi 'to," pag-alo sa'kin ni Joan.

Umiling ako, "No okay lang. Wala kang kasalanan kaya huwag kang magsorry."

Kasalanan ko 'to, alam ko naman na may fiancé 'yong tao pero pumayag parin ako sa gusto niya.

I let my emotions drown me into this kind of situation.

And now I don't know how to let go of this pain.

Naramdaman ko ang pagyakap sa'kin ni Joan.

Umiyak ako nang umiyak sa balikat niya hanggang sa nabasa ang uniform niya. Sobrang sakit, parang dinudurog ang puso ko. Masakit magmahal ng taong alam mong pag-aari na nang iba. It's painful to give your heart to someone na alam mong hindi kayang suklian ang pagmamahal mo.

"What's going on here?" Awtomatikong napabitaw sa'kin si Joan at agad ko namang pinunasan ang mga luha ko dahil sa biglang pagbukas ng pinto.

Señorita Valeria entered our room na mukhang naiirita.

"Se—señorita," kinakabahang sambit ko. Habang si Joan naman ay napahawak nang mahigpit sa braso ko.

"What are you two doing? Hindi niyo ba alam na abala na ang mga tao sa labas and yet here you are having a moment to yourselves? Kayo na ba ang bagong amo dito?" she said full of sarcasm.

"Sorry po." This time ay si Joan naman ang nagsalita para humingi ng paumanhin.

"Ikaw!" She pointed at Joan.

"Go to my room and clean it!" Pagkasabi niya non ay dali-daling lumabas ng kuwarto namin si Joan. Wala na naman ba ang mga kasambahay na naka-assign sa second floor kaya kami na naman ang pinagdiskitahan niya?

"And you!" Napalunok ako nang mabaling na sa'kin ang atensyon niya.

"Feed the horses." Tatlong beses pa akong kumurap at hindi ako makapaniwala sa sinabi niya.

"Po?" I asked in confusion.

"Are you deaf? Go to the stable and feed the horses there!" iritableng sambit niya.

Bukod kasi sa rancho na matatagpuan malapit sa taniman ng palay ay may mga kabayo din sa likod ng mansyon. May kuwadra din doon, pero may tagapag-alaga naman sa mga kabayo. Hindi ko alam kung bakit ako na naman ang napag-utusan niya.

"Pero diba po may nagpapakain naman po sa mga kabayo don?" Kailan ko pa naging trabaho ang pagpapakain sa mga kabayo?

"Really? So umaangal ka na ngayon? Have you forgotten? Axel is not around so stop being so dramatic and do what I want you to do!" This time ay mas tumaas na ang boses niya kaya alam kong wala na akong magagawa. Amo ko siya at hindi ako puwedeng tumutol sa gusto niya.