GLASE POINT OF VIEW
Sa pangatlong araw namin, kumain muna kami ng agahan at nag-ayos. Babalik na ulit kami sa mansion. Nang masiguro kong wala na akong naiwang gamit sa kuwarto ay lumabas na 'ko. Napatingin ako sa kuwarto ni Sir Kellix. Nakaramdam na naman ako ng lungkot at sakit.
Hindi ko pa rin makalimutan ang nasaksihan ko. Simula kahapon umiiwas na ako kay Sir. Paalis na sana ako nang bumukas ang pinto sa kaniyang kuwarto.
Mabuti na lang at napigilan kong lumingon sa kaniya.
“Glase!” Huminga akong malalim. Baka sabihin niya bastos ako o kaya baka tanggalan ako ng trabaho. Lumingon ako kahit labag sa kalooban ko.
“Bakit po Sir Kellix?” tanong ko kaagad. Naglakad siya palapit sa akin.
“Sabay na tayo bumaba,” sagot niya at hahawakan sana ang kamay ko nang iiwas ko ito.
“S-si
