“Naku! Ngiti pa lang iba na! Hindi na ako magtatanong kung ano ang laman niyan at baka masuka lang ako. Iba kapag hindi ko alam ang nagpadala kaysa alam ko, at kapatid ko pa.” Kumumpas pa ito bago naunang maglakad.
Natawa na lang si Joyce at masayang itinago ang sulat. Isasama niya ito sa mga sulat na pinadala rin ni Art. Iniipon niya ito sa isang box niya na gawa sa kahoy. Simple pero mukhang elegante naman.
“Amelia, maling daan na iyan!” tawag niya sa kaibigang liliko na sana sa kanan.
“Dito tayo dumaan noon, ah.” Nagtataka ito dahil ibang daan nga naman.
Noong makalapit lang si Joyce, doon niya lang ito sinagot. “Bumili kasi tayo ng karne noon kaya doon na rin tayo bumili ng inumin. Pero mahal doon kaya dito tayo sa kabila. Mas makakamura tayo at makakarami.” Hinila pa nito si Am
