When The Sun Hides

4

"Hey, tapos kana?"

Ngumiti ako at tumango, ngayon kasi ang pasahan ng chapter 3 ng research na ginagawa namin, at si Allaiza ang partner ko doon.

Dalawang oras lang kaming nasa bahay nila dahil friday ngayon, were instructed to pass it later. We did it in vacant time, and finally we finish it.

Isang linggo na din ang nakalipas simula ng operahan si Mama. To the help of Gustavo the operation succeeded.

I'm beyond happy, para akong nabunutan ng tinik sa dibdib she stay in the hospital for monitoring at tingnan din ang reaction ng katawan niya sa mga gamot.

Everything seems fine that week, wala nang masyadong naging problema bukod sa mga kailangan sa ospital, at mga bayarin.

Joyce has also been distracting me these days, she keeps on telling things might hurt me. She didn't stop, she always had a way to make my day bad.

I'm stressed because a lot of people heard her, and I don't know if they believe her or not. Those gossip make me stay up at night.

I just wish that someday she'll stop bugging me, even if it seems impossible because of Gustavo. It's all about him.

Since the day I got close to him, Joyce threatened me, it is him. And I can't do anything about it. She likes him very much.

"I got to go. Wala naman tayong proof ngayon kaya uuwi na muna ako at mag review for mid term. Sige, una na ako." Paalam ko.

"Okay, okay, sige ingat ka, see yah!" Kumaway ako ganun din ito at tumalikod na.

I walk through the gate but a girl stops me, and it's none other than Joyce. She's very persistent to annoy me.

"Hi, Gold B." She eyed me from head to toe. Tumaas pa ang kilay nito ng magtagpo ang mata namin. " Ano? Aalis kana agad? Ah oo nga pala bukod pala sa trabaho mo kay Gustavo... Nagsisilbi karin sa ibang lalaki. "

Napaawang ang bibig ko, How did she know that? I didn't tell anybody, only Allaiza and my family knows it.

Hindi ako nagsasalita, I'm waiting for whatever she has to say before I'll cut her.

" I'm wondering, nakakailang lalaki kana? Siguro hindi mo na mabilang sa mga daliri mo no? So dirty." Sabi pa nito na may panunuya sa mga mata.

Umirap ako at lumapit sa kanya, I still sip my mouth though. I don't want to give her any words that I might regret, eventually.

I'm so pissed with her, I had enough of her dramas and such. She's totally a b***h one, I can't handle that kind of environment with her, but whatever I say to her, is just nothing for her.

"And I hope Gustav knows it, Of course, he did. He's just enjoying himself, with the pleasure you give him." I tilt my head. She's telling nonsense, she thinks that I slept with Gustavo, really, Her mind clouded with those dirty thoughts that she kept on throwing to me.

I had no Idea where she came from, where those thoughts rooted. She suddenly barged at me with her unwanted words.

" So... what it is to you then? You know what I don't have time for your dirty mind." I smirk, I'll never let her see my irritation with her, instead. I have here a bottle of water. I handed it to her. "Yan. Pag Nagsimba ka, dalhin mo yan, sama mo na rin sa pagbasbas dyan sa utak mong puno ng kamunduhan at pati rin yung bunganga mong umaalingasaw."

Lalagpasan ko na sana siya ng bigla niya akong hawakan sa braso, nanlaki ang mata ko ng sampalin ako nito. Napakagat ako ng ibabang labi upang pigilan ang galit na lalong nagniningas.

"Who are you para sabihin sakin yan? Ikaw! Ikaw ang marumi sa ating dalawa. Ikaw na nagpapagamit para sa pera." Nanlilisik ang mata nito lumapit pa sa akin at ngumisi.

At sino din ba ito para pagbintangan ako ng walang sapat na basehan? She even don't know me, we aren't friends. So how dare her to insult me.

"Ako ang nararapat kay Gustavo... Ako lang." Sabi pa nito bago ako talikuran. Pinigil kong hablutin ang buhok nito, ayoko ng gulo. Pero hindi talaga niya ako tatantanan.

Rinig na rinig ko pa ang bulungan ng ibang estudyante pero isinawalang bahala ko na lang iyon, all off them degrading me, and is because of that b***h.

Araw araw niya akong pinepeste, nung una naman ay hindi ko na siya pinatulan dahil wala naman katotohanan ang mga pinag sasabi niya.

Napakagat ako ng labi at umalis na doon, itutulog ko na lang ito. Kailangan ko din mag aral para sa incoming exams ko.

Nang magising ako ay dalawang oras ang nilaan ko sa pag review ng mga notes ko at pagkatapos noon ay inayos ko na ang sarili ko para pumasok sa trabaho.

I look at myself in the mirror to check my outfit and makeup. I had to put something on my face to look professional and dress up to be presentable.

That's it, ready to go.

Agad akong nagpaalam at umalis na ng bahay sa mga oras na ito kasi ay ang mga kapatid ko lang ang nandoon at mamaya pang ala sais ang uwi ni papa galing mansyon.

Hindi naman kami laging nagkikita doon dahil laging wala ang mag asawa sa mansyon at bihira ko lang din ito makita, mabait ang mga ito at laging nakangiti.

Kailan man ay hindi ko naramdaman ng kakaiba sa pakikitungo nila sakin, lahat ng iyon ay totoo at masaya ako doon.

Kumatok ako at staka pinihit ang door knob, bumati ako ng makita ko si Gustavo, nakaupo ito at naka halum baba sa lamesa nito.

Tila inip na inip ito at parang nag aantay, kunot ang mga noo nito nangmag tama ang mata namin.

"You're late..." I gulp,

"Ah... Hindi ko po kasi masyadong binabantayan ang oras. Pasensya na." Umirap ito at tumayo.

Pumunta ako sa lamesa ko at nakitang may mga nakapatong na ulit na bagong trabaho. Hindi naman iyon ganun kadami at sapat lang para matapos ko sa araw na ito.

"What's wrong? You look..." Napaawang ang labi ko. He recognized my mood. I tried to hide it, but it seems to have failed.

"I'm fine, Gus. Don't mind me." I used to call him that, he likes it anyway...

And I'm slowly going to be comfortable with him. He's not that hard to deal with, he's kind to me, he treats me well.

Ngumuso siya "you looked like had a fight? Who was it? Your classmates?" Usisa niya pa.

Tumingin ako sa mga mata niya, umiling ako at ngumiti ng pilit.

"No... Ahm, there's nothing wrong. I promise."he didn't buy it. He leans closer while I step back.

" You can't fool me. " umiwas ako ng tingin. Kahit na kayang ko ng labanan ang mga tingin niya minsan ay, tumitiklop parin ako lalo na pag malapit siya sakin masyado.

"Sige na, magtatrabaho na ako. " Pag Iwas ko dito, Sabay kagat ng labi.

Tumango lang ito at bumalik na nga siya sa kinauupuan niya kanina, pero hindi man lang ako nito tinantanan ng tingin ng nakaupo na siya.

I got conscious by the way he stared at me, he's been looking intently like he's reading my mind by his sinful eyes. I got uncomfortable with it. Seriously.

I can't focus, how could I even do that if my boss is acting like that? Gosh! What is he doing to me? Why am I so bothered by him? This is so insane.

Even though he accepted calls he still looked at me like a predator, I gritted my teeth. The feeling is now overwhelming. I don't know. I can't understand myself.

"Yeah... Mom, I'm working... Fine... Yes, she's here. Okay. Bye love you too." Napaupo ako ng maayos. "Mamita's coming home. Dine with us, later." Imagine that he said the last words to her mother, made me cringe, he's looking at me. Gosh.

Isa pa nakakahiya naman iyon kung sasalo pa ako sa kanila. It supposed to be a family dinner right?

Pero nakakahiya ang tumanggi kaya kaya hindi na lang ako nagsalita, hindi ko pa nakikita ang lola niya kaya medyo kinabahan ako.

Ang inakala kong simpleng kainan ay nabasag ng makita ko ang mga taong nakaupo sa hapag we're a bit late, maraming pagkain ang nakahain.

I looked at everyone, from senyor to senyora, my eyes darted to the other side, my eyes widened with shock, when I saw the familiar faces of the three men sitting casually.

Those men, I met them years ago sa paborito kong liguan, they smirk at me when they recognize me. Napakagat ang labi ko.

"Looked what we have here? Is that the P.A. You hired? Apo." Matinis na boses ang pumukaw ng atensyon ko.

And when I look at who it is. I got intimidated by the way she looked at me. Unlike the senyora, she is not gonna like me. Her eyebrows elevated. And her eyes screamed danger.

Tumango lang si Gustavo at niya akong maupo katabi niya, napalunok ako sa mga matang nakatitig saakin.

I got nervous, it added as time went by.

I saw how the old woman's eyes narrowed. Each second I'm sitting there. I felt unwelcome.

"Why? You could hire someone as educated, someone who graduated to that field." And there I know it, the old woman doesn't like me. Period.

Mga ingay ng yabang ang pumukaw ng attention ng matanda. Ngumiti ito ng makita ang mga bagong dating.

"Oh my amiga! I miss you. Is that you Joyce? You're a fine woman now." Iyon naman ang nakapukaw ng atensyon ko. I look at her. She smile as she kiss the cheek of the old woman.

She dress up sexily tonight, a fitted red dress paired with her red pointed heels, she looks so much excited and when our eyes meet her smile suddenly fades.

"Come on, let's settle down. We need a lot of catch up." Sabi pa ng isang ginang na kasama nito. Matanda na rin pero mukhang mabait naman.

They seated in front of us, Joyce facing Gustavo, but the man was not paying attention, he was eyeing me and I didn't see it a while ago until now.

He looks so calm but he's eyes are analyzing me, his grandmother talks that made him eyed her, I look at her also.

"Hija, how are you? Do you have someone or dating perhaps, you know I like you for my Grandson Gustavo." That made me uneasy. She likes Joyce for him... that's clear.

The maids serve the wine, I keep my eyes at my plate. I look at Gustavo when he places a piece of chicken and rice at my plate. It was too much for me.

He doesn't care about what the old woman is saying, but I notice Joyce Eyed us and by reading it all I can see is jealousy. She's mad again.

" I like him, Momita," that's all she says.

Ngumiti ang matanda at ng mapansin ang babaeng nakatingin sakin ay bigla ring dumilim ang mukha nito.

"If that's so, we can talk about the wedding! Right Gustavo. I want a grandchild from you. " I look at Joyce,

She smirks like she won a game.

"We are excited also, hijo. I want to see the little you." His Mother.

Joyce seems happy, very happy about it, she eyed Gustavo lovingly.

"Haha, I'm more than willy Mamita. We can. Schedule it now I'm at the right age after all." She say

Ang lalaking kanyang katabi ay walang imik, relax na relax lang ito na parang wala lang sakanya ang pinag uusapan, parang hindi siya ang paksa at hindi ang hinaharap niya ang pinag uusapan ng mga ito.

Napapalunok pa sya dahil sa usapan ng mga ito, meron sa loob niya ang nalulungkot, hindi niya iyon mapigilan pero ano nga bang magagawa niya.

It's nothing to do with her, that's her boss's life, he can marry Joyce if he wants.

"My daughter is right, I think they are both ready for marriage, Right Hon?" Her mother.

Tumango ang asawa nito, masaya din sa kasalang inaasahang magaganap, pero nagtataka siyang na patingin. Kay Gustavo.

Hindi dahil sa gusto niya itong mag protesta, kundi dahil bakit wala itong masabi at hinahayaan lang ang mga ito na parang tanggap na nito ang kapalaran niya.

" Then, maybe 4 - 6 months? Let's say we can push it by December. What do you think, hija? " Agad naman ngumiti si Joyce.

Sinubukan niyang lunukin ang mga pagkain nasa plato niya, gusto na rin niyang matapos ito at ng makauwi na.

Habang ang lalaki naman ay sinasabayan siya na tahimik at walang imik, kumakain lang ito ng tahimik katulad niya.

"As soon as possible maybe, grandma? I want to be married by him for two months by now." Nagtaas ako ng tingin sa babae at nakatingin ito habang may ngiti na naglalaro sa labi.

Nakatingin lang ako sa kanya at hindi ko magawang alisin iyon, lagi niyang pinapaalala na kanya lang ang binatang katabi.

Sa mga oras na iyon ay hindi siya naniniwala, pero ngayon. Mukhang ganun na nga yata ang mangyayari, malinaw na malinaw na ito ang gusto ng kanilang mga magulang. Pati ng matandang Gustavo...

Kahit tahimik ay makikita na sang ayon naman ang mga ito sa pinag uusapan, hindi ito mababakas ng pagtangi.

"I'm so excited to prepare our wedding, soon. Gustav." Nakangiti itong nakatingin na ngayon kay Gustavo. Napatigil ang binata sa pagkain at tumingin sa babae.

Nagbaba ako ng tingin. Sa huli, sila rin pala. Hindi ko alam kung anong nasa isip ni Gustavo. Kung payag ba ito o hindi.

Aaminin ko, nalulungkot ako, bukod sa tinatanggal sa kanya ang sariling pagpapasya... Nalulungkot ako kasi napaka layo niya.

Walang mababakasan na emosyon ang mga mata nitong nakatitig lamang sa dalagang kaharap, agad naman nawala ang ngiti nito ng tumugon ang binata at tumayo.

"You can do whatever you want. But remember this..." He pauses, kinuha ang susi sa lamesa. He looked at me. "I will never agree with this, isa lang ang babaeng pakakasalan ko. You'll know who it is. Enjoy preparing your wedding. We have to go."

Hinila nito ang kamay ko. At umalis na doon, narinig ko pa ang pagtawag ng grandma niya, pero tuloy tuloy lang siya.

He never look back, he is just holding my hand, I smile. I don't know but my heart seems happy with his statement and the way he rejected the wedding plan of his Grandma.

The sadness suddenly faded.

Silence fill the surroundings as we reach his car. His jaw tense, his mood changed easily, he looks mad now.

Maybe I'm wrong? He doesn't want to marry Joyce, he just let them think that way?

I look at the window even though I want to talk about what happened, I can't open my mouth and start a conversation.

"I have a business trip in L.A this coming Saturday, You'll come with me. Friday night is our flight."

He said it with finality, it's about work so I nod my head, I look at him to see his expression, but nothing change kita pa rin ang inis at mabangis nitong mga mata.

He informed me about the things I need, hanggang linggo kami doon at ang uwi na namin ay gabi.

Hindi ko namalayan na nasa tapat na pala kami ng bahay, tinanggal ko ang seat belt, tumingin ako sakanya at nagpasalamat. Tumango lang siya.

Bubuksan ko na sana ang pinto ng magsalita siya.

"Forget what you heard at the dinner." Nakatingin ako sa kanya.

I don't think it's possible for me to forget those, especially when I remember Joyce and his Grandmother's dagger eyes.

But I still smile maybe he thinks that, I gossip about it? I won't do that.

"Huwag kang mag alala hindi naman iyon makakalabas. "Sabi ko, tamango ito.

"Just forget it, I'm not marrying her, so, don't think. Okay?" iniwas ko ang tingin, hindi ko alam kung bakit iyon ang nasabi niya. Siguro nasa isip niyang iniisip kong papayag siya sa plano ng grandma niya, Ganun ba ako ka obvious?

Maybe he see the way I look at that woman? For him to think that way, Alam ko naman na hindi iyon kayang itago ng mga mata ko kanina.

Bukod sa gulat ako ay medyo nahihiya ako dahil baka nga iba ang isipin niya, ayoko naman maging iba ang dating niyon sa kanya.

"Ah, mauna na ako, salamat ulit."

Lumabas na ako at hinintay na umalis ang kanyang kotse pero hindi iyon nangyari ng bumukas ang binatana niya.

"Go inside." Napaawang ang bibig ko.

Pero sinunod ko parin siya, pag pasok ko ay doon ko narinig ang pagharurot ng kanyang sasakyan. At doon ko lang din narealize na kanina ko pa pala pinipilit ang paghinga.

Parang nakahinga ako ng maluwag, at bigla na lang naging normal ang pagtibok ng puso ko, sa araw araw namin magkasama laging ganito.

Sobrang bilis ng t***k ng puso ko pero pag oras na nasa school or bahay na, normal na ito ulit. Napahawak ako sa dibdib ko. I feel different.

"Ano bang nangyayari sayo?" I shouldn't feel anything. Mali yon.

"Anak? May masakit ba sayo?" Agad akong napatingin at nakita si Papa agad ko itong nilapitan at humalik sa pisngi nito.

"Okay lang po ako pa, si Mama po?" Agad ko ng iniba ang usapan, baka kasi makahalata ito.

"Tulog na bumaba lang ako dahil hihintayin sana kita, kumain kana ba?" Tumango ako, umupo ako sa upuan.

Isang tanong agad ang pumasok sa utak ko, hindi ko naman alam kung paano iyon itatanong na parang normal lang, pero gusto ko parin malaman.

"Pa, may itatanong po ako." Ngumuso ako. Tumabi ito sa akin. "Paano nyo po nalaman na si mama na hanggang huli?" I'm still curious at that, on how they keep their relationship despite of messy world.

Ngumisi ito, ibinigay ang isang nakakalokong ngiti. umiwas naman ako ng tingin. Uminit pa ang pisngi ko.

Bakit ba kasi ako nagtanong pa.

"You'll never know until it's the end..." He pause, Yeah right. Yet he continue. " But Only you could answer it. Alam mo kasi anak, pinili ko ang mama mo at pipiliin ko siya hanggang sa huling hininga ko, hindi mo naman iyon malalaman sa unang kita, o gaano man kayo katagal. Dahil madarama mo iyon dyan, sa puso mo."

Naantig siya sa pagmamahal na meron ang kanilang mga magulang, ipinaglaban nila ang pagmamahalan nila kahit anuman ang mangyari.

I want that kind of love, if one day, kung mabibigyan man ako ng pagkakataon, gusto ko din iyong maranasan sa tamang tao. Sa tamang pagkakataon.

"Mahal na mahal ko ang mama mo, kaya kahit ayaw ng mundo, pinilit ko. Kahit na maraming hadlang, kami parin. Ang mahalaga kasi anak. Hindi ka susuko."

Matapang ang mga ito dahil dinala sila ng panahon hanggang dito, hindi ko alam pero, mukhang hindi ko nakuha ang tapang na iyon.

I can't even figure out my feelings.

"Bakit anak may magugustuhan ka na ba?" It caught me off guard. Napahagod ako ng buhok.

"Wala po Pa. Wala pa po iyan sa isip ko." Ngumiti ang Papa niya.

"Bata ka pa anak, pero huwag mong pipigilan ang nararamdaman mo, dahil kahit anong pagpigil mo. Kung iyon ang nakatakda. Wala kang magagawa."

I can't find words, it hits me, kaya ba kahit anong iwas ko doon ay parang wala parin.

"Pa, paano po kung... Magkaibang mundo ang ginagalawan nyo?" f**k this curiosity.

"Gaano man ito kakaiba, pagtatagpuin pa rin kayo." Natahimik kaming pareho.

"Aalis na ako bukas ng gabi, isasama ako ni Senyorito sa business trip niya." Hindi ko mapigilan ang ma excite bukod sa makakasama ko ito ay L.A yun.

"Ganun ba? Mabuti pa ay matulog kana." Nakita ko pa ang pagtataka sa mukha nito. Pero hindi ko na iyon tinanong pa.

Bago ako matulog ay nag impake muna ako, kinabukasan ay nakangiti akong pumasok sa school, agad lang iyon nawala ng makasalubong ko si Joyce.

Nanlilisik ang mga mata nito at kita ang galit sa mukha niya. Napahinto ako sa paglalakad.

"Kung sa tingin mo panalo ka, Nagkakamali ka. Alam mo at nakita mo mismo na ako ang gusto ng mga magulang ni Gustavo. Kaya pwede ba layuan mo siya." Napabuntong hininga ako sa kanya. He likes him that much huh.

"Hindi ako nakikipag kompitensya sayo, Joyce. Wala naman akong inaagaw sayo. At kung si Senyorito ang problema mo, bakit hindi siya ang kausapin mo." Nanliit ang mga mata niya.

"Umamin ka nga, may gusto ka sakanya? Mahal mo ba siya ha?" Hindi ko inaasahan iyon. Kumunot ang noo ko.

"Hindi..." Sabi ko.

Sa Kanya ko iyon sinabi pero parang sa sarili ko ata tumama. Parang kinukumbinsi ko ang sarili ko na wala akong nararamdaman.

"Kung ganon, layuan mo siya. In two months, akin na siya. Ikakasal kami. Kaya ayokong lumalapit ka sa kanya."

Her eyes were bloodshot.

And the way he said it gives a knife to my chest, even though Gus declined it yesterday. She seems sure about it.

"Wala naman akong ginagawa. Boss ko siya." Tumango tango siya at nginitian ako.

"Buti naman at nagkakaintindihan tayo. I love him, ako nauna sa kanya. Kaya akin siya." Tumalikod ito, ilang segundo akong nakatayo doon.

"I was right." Isang pamilyar na boses ang nagpalingon sa akin. "She's bugging you. Why didn't you tell me." He is emotionless. But his voice are manly and deep.

"It's... Nothing, I can handle her." Nakatitig siya sa mukha ko. Hindi niya nagustuhan ang sinabi ko.

"I hate it." His eyes narrowed." When someone fills your mind some bullshits. Is she the reason why... You distance yourself to me?" He asked.

I gulped, I saw the danger in his eyes. He's obviously irritated. At some point, I am too. I'm irritated because of the idea that someone threatened me not to feel something for him.

It's like he is a forbidden fruit that I can't pick, because he is for someone. He is meant to be with someone... That is not me.

" I just don't want them to think ill of me... And you. I don't want to give them the idea of..." Us being together. " I don't want us on artilces." I avoided his gaze.

"Their opinions don't matter to me. f**k, that woman. She's getting on my nerves." He said with irritation. "Don't be bothered by them, what does she say?" So. He doesn't hear what we talk about.

"It's nothing important." Nan-liit na naman ang mga mata niya.

"Tell me. " He looks at me intently, I feel like he's hypnotising me.

"But..." Umiwas ako ng tingin at umatras. Agad naman siyang lumapit at hinawakan ang baba ko.

"Tell me or I'm gonna ask her myself. And I swear..." Pumikit ako ng mariin.

"She... Tell me to... Stay away from you." Agad siya napatalikod. Napayuko naman ako.

"That f*****g bitch..." I heard a lot of curse coming from him. Nakakuyom ang kamao nito at kita doon ang mga ugat nito. Tila nagpipigil ito ng galit. " Don't tell me you agreed?" He ask me with irritation voice.

Hindi naman ako nakasagot agad, hindi naman ako sumasang ayon dahil boss ko siya at paano ko naman siya iiwasan. Pero iyon parin ang ginawa ko, I tried to avoid him. But sometimes I failed.

I keep on reminding myself about our differences, all the possibility. Lalo na at ako lang naman ang may magulong nararamdaman.

"Dammit!!! I'll fetch you later, ipakukuha ko na ang gamit mo sa bahay niyo. I'm leaving." Sabi niya, tumalikod ito at naglakad paalis.

Nagbuga ako ng malalim na hininga, What the hell just happened. Why is it so complicated to be closer with him? All issues, everything that happened now? It's so hard.

Bakit ba ako napunta sa ganitong sitwasyon? Nangangarap lang ako noon para sa pamilya ko, pero eto ako naiipit sa taong iyon. Isama pa itong lecheng puso ko.

Napasabunot ako.

"Hoy, ano nababaliw kana? Kanina ka pa tulala dyan." Tumingin ako sa kanya.

I told her what happened at the dinner yesterday, then what happened when Joyce confronted me a while ago. Then Gus.

"The hell. Alam mo feeling ko, Senyorito likes you." Napanganga ako hindi ko napigilan ang puso ko, umahon doon ang pagasa, pero agad naman din iyon nawala.

"He's just kind... And eventually. He'll marry Joyce." I guess. Hindi ko alam, kahit na sinabi niya na hindi naman niya ito papakasalan hindi parin maiwasan maisip na baka magbago pa isip nito.

"Look, it doesn't matter if they marry each other, but it will if... You developed feelings for him." Napakagat ako ng labi. "So. Do you like him?" Do I? I don't know. I shouldn't be right. Hindi tama.

"I can't, he's... Too much for me." I said sadly.

"My only question is, do you like him?" Tumingin ako sa kanya bago marahang tumango.

"Pero hindi tama, I'm not good for him." Ngumuso siya.

"It doesn't really matter if your good or bad what matters is his feelings. And I think he likes you also." Ngumisi siya.

Imposible naman ata yun, I wasn't pretty at all, kaya hindi rin.

"But... I shouldn't..." Huminga ito ng malalim at hinawakan siya sa balikat.

"Just focus today, stop overthinking. And stop thinking about your feelings it will just give you distraction like I did. " Malungkot niyang sabi.

Nagkatinginan sila sa mata, napakagat ng labi si allaiza at umiwas ng tingin.

At ngayon lang niya napansin ang mga mata nitong malungkot.

"Hey. What happened?" Her eyes become bloodshot.

"Ana. This is my last sem in here." Nanlalaki ang mata ko sa sinabi niya. What the...

"Teka... Bakit? Anong--- nangyari." Ngumiti ito ng malungkot.

" I'm just his distraction here, and I realized that shouldn't be. Kaya sasama ako kay mama sa probinsya namin doon na ako mag aaral." Napatitig ako sa kanya. So it's still him.

Her decision includes that man.

"Why leave suddenly? Pwede naman dito ka na lang. Edi wag mo na lang siya guluhin. Ally, you are my only friend I can't lose you." Naiiyak kong sabi.

"Hindi ko din naman kasi kayang lumayo sa kanya kung makikita ko siya dito, kaya lalayo na muna ako ng tuluyan, malay mo doon ko makita ang taong nagpapahalaga sa akin. Ana I'm still your friend, hindi naman iyon magbabago." Tumango ako. She's saying goodbye. And I'm sad, she had to do it because he fell and that man can't catch her.

"Kelan alis mo?" Malungkot kong tanong malapit ng matapos ang sem na ito dahil midterm na next week. At pagkatapos nun ay finals na. Nakakalungkot lang.

" Sa, susunod na buwan. " It's too soon.

Niyakap ko siya, I cried. She's my best friend and it saddens me to see her this way, she doesn't deserve him.

Napatingin ako sa unahan ko and I saw Hiro looking at us. His serious, umirap lang ako at humiwalay na kay Ally.

"Have you tell him?" I ask, umiling siya. Good..

"That's good, don't tell him. Okay." Ngumiti siya.

"Why would I, I've been avoiding him. Para naman hindi ako mabigla. Diba." Nagkibit balikat ako.

That's better I guess.

True to his words, Gustavo fetched me. Gabi ang flight namin, we eat first in a fine dining restaurant, we're just silent.

He doesn't even look at my direction, but I keep on looking at him. I know he noticed but he just didn't give a damn.

It's frustrating me, not that I'm asking for his attention but, I supposed to be acting that way.

But why the hell am I acting this way? I should avoid him but I feel conscious.

We finished but still he ignores me. Kahit nasa private plane na kami.

At hindi ko na napigilan mag tanong sa kanya na agad ko naman pinagsisihan.

"Ahm. May problema ba tayo? Gus." I ask.

" Should we?" Ang sungit ampota.

Napakagat ako ng labi fine edi wag kaming magpansinan kainis, Itinulog ko na lang ang pagkairita ko sa kanya. Nagising ako sa mahinang tapik niya.

"We're here. " Maikling sabi niya, napanguso na lang ako ng mauna na itong naglakad papunta sa pinto ng plane.

Nasa likod lang niya ako, pero katabi ko siya sa kotse, I'm pissed. Wala talagang balak kausapin ako, nakakairita na.

How ironic, before I find it uncomfortable when he is talking to me and now It makes me irritated.

When we arrive at the hotel ganun pa din nakasimangot lang ako the whole time simula ng nasa pinas pa kami.

"I'm sorry sir but we have only one room."

What?

"Okay." Okay? Yun na iyon? Eh saan ako matutulog? May sofa naman siguro doon?.

Really? Hindi ka man lang magrereklamo na sa isang room lang kayong malandi ka! Konting pakipot naman.

He walked as he received the card, I followed him. I faced him when we got inside. I saw the couch, malaki iyon at mukang kasya naman ako.

" Sa couch na lang ako." He just walk past through me.

"You can have the bed." But...

"Pero nakakahiya naman..." He cut me

"Or do you want us both have the bed, it's not like I'm gonna do something..." Napaawang ako ng hagurin niya ng tingin ang buong katawan ko.

I wear a simple purple dress hindi naman iyon malaswa at hindi ganun kahigpit, I can say na medyo halata parin ang curves ng katawan ko.

Napaiwas ako ng tingin, bigla na lang akong nailang sa klase ng pagtingin nito sa akin. Heck.

" Malaki naman iyong kama, okay lang." Shet, saan galing yun huh? Takte. Sabing magpakipot eh. Baka kung anong isipin niya.

Pero nakakahiya naman kasi, alam kong hindi niya hahayaang sa couch ako at hindi naman kaya nh konsensya kong doon siya.

Maybe it's okay. Right?

"Okay. I'll use the bathroom first." Narinig ko na