When The Sun Hides

3

After that incident, I avoided him, I talked to him, yes, but it's all for work. It was so embarrassing on my part. That night I stood and bid my goodbye to him.

I run, he never bothers chasing me. All I heard is his laugh. My cheek heated at that moment. I don't like what I feel. I realized that he is a big distraction for me.

Ilang araw rin akong lutang, pag nasa iisang silid kami ay hindi ako mapakali, pero syempre hindi ko iyon ipinakita sa kanya.

Patuloy din ang pangungulit ni Allaiza saakin. Lalo na ng makita niyang sinundo ako ni Senyorito nung isang araw.

We had a meeting to attend, his secretary was busy that time so I'm the acting secretary for four days now. That's okay for me. I had lots to learn anyway.

I'm quite most of the time, he look at me, oftentimes. It's awkward, especially when he is asking me unexpected questions.

"So how's school?" He ask me that everyday. It's like, he's expecting me to tell him all my activity during school hours?

And no, I didn't.

"Ayos naman po." Mukang hindi niya pa iyon na gustuhan pero, ayoko naman na mag assume at iniiwasan ko nga siya diba.

"Any suitors?" Nanlaki ang mata ko. I never thought that we will end up talking this right now.

Wala naman akong manliligaw ngayon, I turn them down, immediately.

"Wala naman po." Nanliit ang mata nito. Did I say something wrong?

"Drop the 'po' if you don't want to have a kiss." Napakagat ako ng labi.

Tumango ako at umiwas ng tingin.

Nandito kami ngayon sa isang Restaurant masyado kaming maaga ng thirty minutes para sa huling meeting niya.

"After this I drive you home. " Hindi na naman ako nag protesta.

Hinayaan ko na lang dahil ayoko ng makipagtalo pa, sa pagkain lang ang buong attention ko at mukhang na pansin niya iyon.

"Look at me." Napalunok ako at tiningnan siya. " Are you avoiding me?." Hindi ako nakasagot agad.

Huminga siya ng malalim at tumango tango. Agad naman akong nag iwas ng tingin dahil titig na titig na naman ito sa akin ngayon.

Ano bang meron sa lalaking ito? He's acting strange, I don't know. But even he acted that way hindi naman ako na threatened.

Dahil kinakabahan lang naman ako sa presensya niya, I don't want to give names on it. It will just take chaos.

He's a rich man, handsome and smart. He has all the things he wants, even girls throw themselves to him, He can get them without effort.

While me was just a simple girl, walang wala sa mundong kinalalagyan niya, I don't want to take advantage. Iniisip ko din kasi na baka ano na lang isipin ng mga tao.

We are indebted, I owe their family my mother's life. They are the one who help us and I feel I'm taking advantage of it.

Ayoko din na biguin ang mga magulang ko, I have dreams at hindi naman ata tama na ito ang maramdaman ko dahil sa tinutulungan niya ang pamilya ko.

I admit, natatakot ako lalo na pag-naririnig ko ang mga bulungan, alam ko din na napapansin na iyon ni papa pero hindi naman ito nagsasalita.

Habang tumatagal ako sa tabi niya lalo akong naguguluhan, lalo akong hinihila ng hindi ko malaman. Hindi ako sigurado. Lalo na dahil sa mga ipinapakita niya.

Dahil paano kung ganito siya sa lahat? Paano kung wala naman talagang ibig sabihin at ako lang ang nagbibigay ng kaguluhan sa lahat ng pinapakita niya?

"Hindi... Hindi kita iniiwasan." Nakayuko ako dahil nahihiya parin ako sakanya.

"If that's the case, I want you to always look at me. Be comfortable, okay?" Ngumiti ako. Tama siya dapat maging komportable ako dahil boss ko siya.

How can I do that? This is intimidating, I erase it Immediately.

Isasantabi ko ang lahat ng nararamdaman ko siguro talagang naguguluhan lang ako.

Natapos ang meeting ng gabing iyon hinatid niya ako sa bahay dumeretso ako sa Club pagkatapos kong magbihis.

huminga ako ng malalim, isa ito sa itinatago ko mabuti na lang at hindi naman nagtatanong si Gustavo kay papa.

Sinabi ko na din kay papa ang pinag-usapan namin at alam niya na hindi ko iyon sinunod. Napabuntong hininga na lang ito.

He support everything I do kaya Hindi na din niya hinahadlangan ang pagtatrabaho ko dito sa Club bilang waitress.

"Table 6. 2 brandy, 3 Hard drinks. " agad ko naman iyong kinuha at naglakad na papunta sa table six.

"Sir here your order." Ngumiti ako sa kanila.

Limang lalaki na may mga ka table na babae siguro nasa mids fourty na ang mga ito.

Inilapag ko ang mga bote pero biglang may humawak sa kamay ko, isa ito sa mga lalaking nandoon. Naka ngisi ito saakin napapikit ako ng mariin.

I always deal to those maniacs who try to bed me. Pero may iba na sobrang aggressive, ilang beses na din akong na hawakan ng mga ito sa kamay, minsan sa bewang na agad ko naman inaalis.

Ngumiti ako dito at magpapaalam na ng biglang nagsalita ang kasama niya.

"This is not our orders." Isang lalaking kalbo. Napaawang ang labi ko.

"I'm sorry sir.. but can I get your orders again?" Kinakabahan ako Naramdaman kong tumaas ang hawak ng lalaki sakin kanina agad ko iyong tinanggal.

Mukang na galit ito.

" Mojito and Jaguar." That's the most expensive beer we have agad akong humingi ng sorry.

Pero nagulat ako ng kabigin ako ng lalaking humawak kanina sa akin sa bewang. Kinabahan ako ng sobrang lapit nito sa aking katawan.

Gumagalaw ang kamay nito sa bewang ko, agad kong hinanap ang bouncers at ng mahanap at ng V sign ito. s**t, those are VIP.

Napalunok ako, hindi ko naman alam na VIP sila hindi ako agad nakaiwas, tangina naman oh.

Hindi ko naman hahayaan na mabastos ako pero, Natatakot ako na baka kung anong gawain nito pag tumanggi ako.

Unti unti kong naramdaman ang kamay nitong umaangat pataas sa ilalim ng dibdib ko. Halos maiyak ako ng nasa ilalim na nga iyon at unti unti pang tumataas.

Pero bago pa niya tuluyan mahawakan ako ay may biglang humila sa akin. At ng tingnan ko ito ay napanganga ako.. hindi ito pamilyar. Parang ngayon lang ata ito nagawi dito sa Club,

"Give this girl to me." May ibinigay siyang card at ng mabasa ito ng lalaking humawak saakin ay agad niyang itinaas ang kamay.

Agad akong hinila ng lalaking nagligtas saakin sa matanda. Pero agad kaming tumigil sa isang pinto.

At kahit kailan ay hindi ko pinangarap na makapasok sa silid na ito, waitress ako at ang pintuang ito ay para lamang sa mga gustong magpainit.

"He's mad right now, you better watch yourself." Ani nito at binuksan ang pinto itinulak niya ako papasok.

Hahabulin ko sana kaso agad itong nagsara ng pinto. Kaya humarap ako kinabahan ako.

Sobrang dilim ng silid na ito, ilang segundo lang ay may isang ilaw ang bumukas. It's dim light.

At nang-makita ko ang isang bulto na nakaupo sa couch habang nakadekwatro any bigla akong tinakasan ng ulirat. Nanlamig ako at natuod sa kinatatayuan ko.

It's him Gustavo Del Fabbro looking at me darkly, he looks murderous. Parang may sumanib na kung ano rito.

Kinabahan ako lalo ng magsalita na ito.

"Such a stubborn kitten, what should I do to you?"

What he should do to me? Ahm. I can't find words to say, masama ang mga tingin na pinukaw niya sa akin tila galit ito at gusto manakit.

Umatras ako ng unti unti na siyang lumalapit sa akin, I wanted to run but my knees is shaking.

Nanlalambot ako sa mga mabalagsik niyang tingin. He look so Violent, his muscled arms move. His jaw tense.

"W-What are you doing here?" She stuttered.

His eyes narrowed, ilang dipa na lang ang layo niya sakin na lalong nagbigay sakin ng milyong milyong kaba.

"I should be asking you that?" I gulp.

Nagbaba ako ng tingin, He learned it quickly that I lied to him. Malinaw na malinaw iyon. At malinaw din na hindi nito iyon nagustuhan.

It's my fault, I know, at ang lalaking nagligtas sa akin sa bastos na iyon ay hindi ko kilala pero base sa sitwasyon ko ngayon. Mukang magkakilala ang mga ito or maybe that's one of his men.

I cleared my throat. " I lied, I'm sorry." He lifted an eyebrow. Mas lalo siyang lumapit. Our face is an inch away from each other.

"Putangina..." Her mouth fell open. "Muntik nang hawakan yang boobs mo ng matandang yun!" He said with a low tone but it wasn't calm, madiin iyon at puno ng galit.

This is the first time I heard him talk in tagalog. Or is it? Galit na galit ito. His facial expressions says it all.

Fear cross her face, nag iipon siya ng lakas para tingnan ito sa mga mata pero ng makita niya na nag aapoy iyon sa galit halos lumambot at maiyak siya sa takot.

"May usapan tayong aalis ka dito! f**k! Gustong guto king paluhurin." She wince. Lahat na ata ng laway ay nalunok na niya sa sobrang kaba.

Pero paluhurin? Ganun na ba kalaki para lumuhod pa siya?

"Pero kasi-" nagulat na lang ako ng hawakan niya ang pulsuhan ko at hilahin papuntang couch.

Umupo siya doon at pinaupo naman niya ako sa tabi niya, hindi parin lumalambot ang mukha niya.

Ilang minuto siyang tahimik lang at hindi kumikibo nakakuyom ang kamao niya.

Tumayo siya.

"Wait me f*****g here." She closed her eyes intently as the door closed violently.

The thought of staying or running, it's been twenty minutes since he went out of the door, at habang tumatagal lalo akong nangangamba.

Ano na ang gagawin ko? Lalabas ba ako. Should I go home Instead? I don't really know. I keep myself in that sofa.

Hindi ako ako mapakali doon at kating kati na akong pumunta sa pinto.

Makaraan pa ang limang minuto ay bigla itong bumukas. At nang-makita ko siya ay medyo kalmado na ang kanyang mukha hindi katulad kanina na halos pumatay na siya.

Tatayo na sana ako ng mag ring ang cellphone ko, it was Liam. My forehead crease bakit gising pa ito ng ganitong oras?

Bago ko sagutin iyon ay napatingin pa ako kay Gustavo lumapit ito sa ref kaya itinuon ko ng pansin ang cellphone ko.

'Liam?'

'Ate, umuwi kana si mama.' agad akong kinabahan pagkarinig ko niyon. Parang tinatambol ang dibdib ko at sumasakit iyon.

'b-bakit a-anong nangyari?" Nauutal kong sagot.

'sinugod siya sa hospital ate, bilisan mo.' agad akong pinatay ang tawag ang nagmamadali kong tinahak ang pinto.

I heard him call my name, pero isinawalang bahala ko iyon ng makalabas ako ng bahay ay sumakay agad ako ng taxi dahil sa pagmamadali ko.

I'm thankful, hindi niya ako pinigilan o hinabol.

Umaagos ang luha sa mga mata ko pinipilit kong aluin ang sarili ko, okay lang si mama. pero hindi ko parin maiwasan ang mangamba.

Nang makarating ay agad akong nagbayad at tumakbo sa kung saang ang emergency room dahil iyon ang text ni Liam sa akin.

Tatlo silang nandun sa labas si papa ay palakad lakad at si Xia naman ay umiiyak ganun din si Liam.

"Anak." Si papa, nilapitan ako nito at niyakap. He's crying. Masakit makita na nanghihina ang mga taong mahal mo, masakit na makitang nasasaktan din sila. Parang dumoble ang sakit na nararamdaman ko sa nasaksihan.

"Ano ang nangyare?" Nag-aalalang tanong ko.

"Inatake ang mama mo, kumalat na daw ang Cancer sa katawan niya, Anak." Bigla akong nanghina.

Paanong nangyari iyon ginagamot naman namin? I was crying sumasabay ang sakit ng puso ko sa mga luha ko sa mga mata.

I don't know what to do, I walk to the emergency door nakita ko si mama doon at nakahiga. Maraming taong nakapaligid sa kanya.

Mas nanghina pa ako lalo sa nakita ko, ang sakit sakit makita ang mama mo sa loob ng silid na iyon.

"Kailangan na nila operahan ang mama mo, Anak. Kalahating milyon ang gagastusin sa operasyon." Napaawang ang labi ko, kalahating Milyon? Saan ako, kami, kukuha ng ganitong kalaking pera?

Hindi sapat ang sweldo ko lalo na at may utang pa kami sa pamilyang Del Fabbro, saan ako kukuha ng ganitong kalaking pera.

Napa-kagat ako ng labi, ang tingin ko ay nasa lapag lang, hanggang sa isang itim na sapatos ang tumigil sa harapan ko ko.

Marahan kong inangat ang ulo ko at nakita ko siya, Si Gustavo Del Fabbro, walang emosyon ang mga mata.

"I'll help your family, don't worry." Yan lang ang tangi niyang sinabi. Yet, I hug him tightly. Sa Kanya ako kumuha ng lakas.

Hindi ko alam kung nasaan kami ng pamilya ko kung wala ang pamilya ni Senyorito, lagi sila ang tumutulong sa amin. At ngayon siya na mismo.

Kahit hindi maganda ang pakikipagtungo ko sa kanya noong una ay tinulungan niya parin ako.

"Hindi ko alam kung paano kita mapasasalamatan..." Kung ano man ang kapalit ng lahat ng ito ay handa akong ibigay sakanya.

Handa ako para sa Mama, Papa, at mga kapatid ko, I do everything for them.

I look at my Mother who's laying on the emergency bed, even though it breaks my heart, I still look at her. Siya ang kasama ko sa lahat.

Hindi man perpekto ang mga magulang ko, hindi man nila ibigay ang mga bagay na gusto namin, sa huli, sila parin ang pipiliin ko.

Na kahit anong mangyari, sila ang pipiliin ko. Mawala na sakin ang lahat huwag lang siya, huwag lang sila.

"Dadating din tayo dyan, ngayon magpahinga muna kayo, ako na ang bahala dito." Tumingin ako kay tatay at tumango siya.

I look at him and nod.

"Maraming salamat."

Pinahatid niya ako sa personal driver niya wala na akong lakas para tumanggi pa. Buong gabi kong iniisip ang kalagayan ni mama, buong gabi akong nakahiga at nakatingin lang sa kawalan.

May pasok bukas pero hindi na iyon pumasok pa sa isip ng dalaga, iyak ito ng iyak. Tulog na ang kanyang katabi dahil din sa pag-iyak.

Pero siya, ito parin, hindi siya makatulog gusto niya sanang puntahan ang mama niya kaso walang titingin sa mga kapatid niya.

Ayaw naman niyang iwan ang mga ito baka magalala pa, maaga siyang nagising kinabukasan naghanda siya ng makakain.

Naghatid na din siya sa hospital pero nagulat siya ng maraming pagkain ang nandoon at ang mas lalong ikinagulat niya ay nasa isang pribadong silid na ang kanyang mama.

Gawa ito ni Gustavo, wala ang binata kaya kakausapin niya na lang ito mamaya, kailangan niya parin pumasok sa eskwelahan iyon din ang gusto ng papa niya.

Ayaw na ayaw talaga nitong lumiliban sila ng mga kapatid dahil lang may kinakaharap silang problema.

Pumasok siya sa eskwelahan, agad naman napansin ng kaibigan na wala siya sa sarili.

"Okay ka lang ba?" Tanong pa nito, ngumiti lang siya dito.

"Sinugod na naman kasi ni mama." Nanlaki ang mata ng kaibigan. Dito talaga siya nag sasabi ng mga problema niya.

Ito lang din naman ang kaya niyang pagkatiwalaan, allaiza is very genuine, medyo martyr lang sa love of her life niya.

"Kamusta naman?" Sinabi niya dito ang estado ngayon ng lagay ng mama niya pati na rin ang kailangan niyang pera sa operation pero hindi niya sinabi na si Gustavo ang magpapautang sa kanila.

"Mababait ang mga Del Fabbro, maintindihan naman nila, isa pa, barya lang naman iyon sa kanila. Kaya alam ko na pag nalaman nila ito, agad iyon sasaklolo." Tama siya. Lagi sila ang takbuhan ng pamilya ko.

Hindi lang pera ang malaki pati na ang utang na loob din, napabuntong hininga na lang ako.

"Hoy babae!" Sigaw ng isang babae na papalapit sa amin.

Si Joyce.

Galit na galit ito, napatingin ako kay allaiza. Nang makalapit ito ay bigla niya akong sinampal.

It hurts.

"You f*****g w***e!!!" Hindi agad ako nakabawe ng bigla niya hilahin ang buhok ko.

Hindi iyon nagtagal ng bumawi si Allaiza, sinabunutan din niya ito kaya napabitaw ito sa akin, Hinila ko si Allaiza.

"Ang kapal ng mukha mo huh! Akala mo makakabingwit ka ng mayaman gamit yang katawan mo. Nakakaawa ka!" I don't know what she is saying.

Why is she acting like this all of a sudden? At ako? Ginagamit ang katawan? Saan naman niya nakuha ang ideyang iyon?

" Hindi ko ginagamit ang katawan ko, wala kang karapatan gawin sakin to." Sigaw ko sa kanya.

Galit na galit ito, akmang susugurin na niya ako ng pumagitna sa amin si Allaiza.

Marami na rin ang nanonood sa kanila pero wala atang pakialam ang babae, hindi man lang nito alintana ang mga makakakita o makakarinig sa mga sinasabi sa kanya.

"Pwede ba Joyce, umayos ka! Palikera ka talaga. Tahimik kami dito bigla kang susugod at kung ano-anong sinasabi mo." Galit din niyang sabi dito.

Hindi ko alam ang sinasabi niya, wala naman akong mayamang kilala bukod sa mga Del Fabbro. Pero hindi ko naman ginamit ang katawan ko. Hindi ko naman iyon gagawin.

At wala naman itong karapatan magalit sakin sa kung ano man ang gawin ko sa buhay ko, labas ito doon.

"Talaga, eh malandi yang kaibigan mo!!! Nilalandi niya si Gustavo, para ano? Huh! Para sa Nanay niyang mamatay na!!!" Tila nagdilim ang mga mata ko sa tinuran nito. Gulat na gulat ang mukha niya.

Sinugod ko ito ng isang malakas na sampal, kantiin na niya ang lahat, sabihin na niya kung anong gusto niya sa akin.

Huwag lang ang pamilya ko, dahil hindi ako mangingiming saktan siya hanggang sa hindi na makilala ang mukha nito.

"Wala kang karapatan para sabihin iyan! Hindi mo alam kung ano ang nangyayari sa pamilya ko. Wala kang alam, kaya manahimik ka." Hinagod ko ang buhok ko at nanlilisik na tinignan ito.

Tatalikod na sana ako ng ngumisi ito.

"Hinding hindi siya mapupunta sayo, ako ang nababagay sa kanya. Hindi ikaw na isang hampas lupa." Huling sinabi nito bago tumalikod at naglakad na paalis.

Napako ako sa kinatatayuan ko...

Then I realized, mali nga siguro kahit pangarapin ang isang taong tanyag at may sinabi sa buhay, dahil kahit anong gawin natin, may mga tao tayong pwedeng sagasaan.

May mga taong makikitid ang utak, hindi nga siguro ako nababagay sa buhay ng isang Gustavo Fierro Del Fabbro.

Dahil Isa lamang akong hamak na dukha masyadong mataas ang kinalalagyan nito at hinding hindi ko iyon maabot.

Pero bakit ko nga ba iniisip na pwede ko siyang abutin? Mabuting tao lang ang mga Del Fabbro, pinalaki silang matulungin sa mga tao.

At hindi naman na iba si papa ika nga nila, at ang mga simpleng pagtulong na iyon ng binata ay nabigyan na agad ng pangit na kahulugan.

Hindi man sa kanya, kundi sa taong nakatanggap nito. Bakit ganun no? It's just a shadow, they can see only the shadow pero kung makapagsalita sila parang kanila na ito parang sila ang nagmamay ari niyon.

Hindi pa nga nabubuksan ng tuluyan ang libro sinara ito at hinusgahan agad. Ang sakit lang kasi. Habang ako lumalaban para sa pamilya ko, sa mga Mahal ko sa buhay.

Meron naman mga taong hindi naman sumama sa laban pero alam ang istorya, nakakatawang isipin na may mga ganoong tao.

I shouldn't blame myself, My family is all that matters, I didn't do anything wrong to anybody.

"Hayaan mo na iyon, that's not her story to tell, Huwag mong kakalimutan na mas mahalaga na may naniniwala sayo, at kami yon. Pamilya mo. Hmm"

Indeed, pamilya ko ang importante, sila lang ang dapat kong pagtuunan ng pansin at wala ng iba. Lilipas din ito. Hindi magtatagal mawawala, maglalaho.

L