When The Sun Hides

10

Results

Isang umaga ng mag-ising siya ay tila hinahalukay ang tiyan niya, nitong mga nakaraang araw ay masama na ang pakiramdam niya.

Agad siyang nag-tungong banyo, doon siya sumuka. Pero tubig lang ang inilalabas niya.

Ilang araw na nga ba niya itong nararamdaman. Isang linggo, isa lang ang dahilan nito, kailangan niyang malaman agad iyon.

Tatlong linggo na and she knew by now what could be the result. She felt something in her heart, she couldn't recognize it.

Is she happy? What would she feel? She felt nervous as a matter of fact.

"Anak, masama pa rin ang pakiramdam mo? Ano bang nangyayari sayo?" Tanong ng mama niya isang umaga.

" Wala po ito ma, wag na ho kayong mag-alala. Okay na po ako." Simula noon ay hindi niya na napigilan ang magamba, sa araw na mga lumipas. Ramdam niya ang unti-unting pagbabago hindi lang ang relasyon nila ng binata.

Maraming beses na niyang sinubukan ang tawagan ito kahit puntahan pero lagi itong wala, minsan na sa manila o kaya naman ay out of town ang binata.

Isang beses sa isang linggo kung mag-kita sila. Pinupuntahan siya nito sa bahay, maraming dalang pagkain, pero kahit kailan hindi siya nag-tanong.

Ayaw niyang maging demanding, pinagkakasya na lang niya ang sarili sa oras nito. Mas lalo niyang tinutukan ang oras sa skwela. Sa susunod na linggo ay pasko na.

Christmas break na pero busy pa rin ito, pinapanalangin na lang niya na sana kahit sandali lang makasama niya ito sa pasko.

"Baby, let's celebrate after Christmas? Okay lang ba." Isang araw. Nagkaroon siya ng pagkakataon para makausap ito sa telepono.

Mahabang katahimikan muna bago ito sumagot.

"Okay, if that's what you want, anything else. " Ngumiti siya ng pilit.

" Wala naman, excited ako kasi makikita kita at makakasama." Nag-handa siya ng regalo. Isang linggo na rin niya iyong pinaghirapan.

At excited siyang ibigay iyon sa binata.

" Gustavo, let's go." A sweet voice interrupts.

Natigilan siya sa boses na iyon, kilalang kilala niya iyon. She heard him curse.

" Baby, I need to hang up. I love you."

Hindi na niya nagawa pang sumagot ng agaran iyong mawala, napapikit siya ng mariin. Sa pagkakaalam niya nasa isang business trip ito.

At base sa boses na iyon may kasama ito, hindi niya mapigilang masaktan sa kaalamang si Joyce ang kasama nito.

Wala man lang itong sinabi, hindi nag-paliwanag. Ganun na lang ba iyon?

Kinagabihan. Napasapo siya sa kanyang tiyan, tuloy tuloy ang tulo ng luha niya sa mga mata, mahigpit ang hawak niya sa maliit na puting bagay na hawak niya.

" I'm pregnant." She don't know what to feel. Kinapa niya ang dibdib, kinastigo ang sarili.

Is this what she wanted right? What now? She cried.

Hindi niya alam pero humagulgol na pala siya ng iyak, eto na iyon oh? Pero bakit parang hindi ako masaya? Bakit parang hindi tama?

Puta ito ang gusto ko diba? Dapat masaya ako. Dapat nagdiriwang ang puso ko, ang laki na ng tiyan ko.

Natulala ako sa resulta, and It says it all. That my plans succeeded, I got pregnant. But why does it seems I'm not happy with the results? I try another PT, and another. But it's all the same.

All of them have two lines. Should I celebrate right now? My plan Succeed. f**k. My stupid plan is now infront of me...

I should get party, tumalon talon sa saya dahil dinadala ko na ang anak ng isang Del Fabbro.

I touch my belly, what now? Should I tell him now? What would he react? Paano kung hindi siya maniwala?

How can I be so desperate. One thing is for sure, he would accept this... or not.

Kahit walang kasiguraduhan, kahit alam kong matatalo sumugal ako, kahit alam kong wala akong laban tumaya ako.

How stupid.

You should be a proud b***h, it's now or never, you did this for the both of you.

I heard a knock...

"Anak, okay ka lang ba diyan." Lalo siyang na guilty at umiyak.

Ano na lang ang sasabihin ng mga magulang niya? She didn't think of them while making this decision and now it's on the table.

"Okay lang po ako." Pinilit niyang maging buo ang boses, ayaw niyang mag alala pa ang mga ito.

" kumain na tayo, may lakad ka pa diba?" Natulala siya. And it hits her, today is their Monthsary... And this baby would be her great gift. I hope he'll like it.

Kasabay ng pag-litaw ng mga ala-ala na iyon ay ang pamilyar na sakit na gumuhit sa puso ko.

Sinubukan kong ialis iyong lahat sa utak ko, sinubukan kong maging productive para sa araw na ito pero tila inagaw na ng emotion ko ang araw na iyon.

I decided to go home, since the night I run away, my life change completely. Umalis ako ng bahay hindi dahil pinalayas ako o ano.

Masyado na akong kinain ng hiya ko, nabaliwala lang ang lahat, sobrang sakit lang ang binigay ko sa pamilya ko.

Minabuti ko na lang na umalis, hanapin ang sarili ko, swerte ako dahil may isang babaeng tumulong sa akin.

She helped me a lot, she taught me how to stand still, she made me a fierce woman, I totally changed. I became someone that I couldn't Imagine I could be.

She is my savior. I find myself with her.

" You'll only trust yourself, no one else, Louisa. From now on I'll call you Louisa. "

That what she call me since we met each other, nabulag ako sa damdamin akala ko totoo. Nabulag ako at nakalimutan ko ang sarili ko.

She helped me to pursue my dreams. I became a Doctor. After years of trying to put myself piece by pieces I succeeded. Now, I have become a better version of myself.

Napuno ng galit ang dibdib ko, hindi ko na binigyan ng pagkakataon ang sarili kong bumalik noon, kahit para na lang sa pamilya ko.

Gusto ko silang kunin at humingi ng tawad, that's my last mission, I will get them. Ililipat ko sila sa manila, at hinding hindi na ako babalik pa doon...

After 8 long years of pulling myself together, I'll finally go back to the place I once run away.

" Miss. L, handa na po ang sasakyan." My secretary inform me.

I'm not just a Doctor, before Tita Emelia died, the woman who helped me. She gave all her assets to me. All her companies are named after me.

Ulila na itong lubos, she suffered from cancer for 4 years before she died because of Cancer.

" My schedule?" I ask her, of course, hindi lang ang pamilya ko ang pupuntahan ko dahil may business din akong doon na kailangan kong tapusin.

" Ahm. Mam, hindi ko po pala na sabi na nag cancel si Mr. Aguirre today, he move it tomorrow night, kaso may party kayong kailangan daluhan!"

She signed.

" Inform him, I will meet him before the party, I had things to do before it all ends. " Malamig kong sabi at nauna ng umalis ng opisina.

Bumisita muna ako sa Hospital, I do rounds and Check my co- doctor.

"Hey, Are you leaving tonight, right? Akala ko umalis kana? " It was alyzza.

After I learned that she stop her med school, I got her. Pareho kaming nag-aral ng medisina, I had to help her. She's my friend after all.

" I had to finish my work here, I'll be gone for 2 days or so." Malamig kong sabi.

One of the changes in me is how I treat people around me, I need to become tough, I don't want what happened years ago.

I became distant to all, I even lost my family, even myself, and now I should make it up to them.

" Matagal na simula ng trahedyang iyon... Are you really sure about this? " She ask.

" Yes. " I answered.

Our conversation stay that way, she stop me going to my hometown but I made up my mind and no one can change that.

I don't know why she's stopping me but my decision is final.

" I'm done here, Ally. Ikaw na muna ang bahala, contact me if there's a problem. " She just sighs and nods.

I get my purse and remove my lab coat, I head to the door and walk out of the Hospital. I already texted my driver.

I immediately get inside my car, I plan to sleep after I give instructions to my driver, I even silence my phone. I need rest.

Naalimpungatan ako ng huminto ang sasakyan namin sa isang bahay, napalunok ako as I stare at the house.

I glance at my watch, it's been 2 and a half hours and we're in front of my house.

I gather myself, I wear my sunglasses and get out of the car. Napatingin saakin ang ibang taong nandoon but I never give my attention to them.

Nakatitig lang ako sa bahay namin ng isang dalagang babae ang lumabas, it's Xia. Maraming dalang damit na nasa basket, at nangpamatingin ito sa gawi ko ay nanlaki ang mga mata nito.

I remove my shades and look at her, I miss her so much, I miss them so much. 8 years of running away. It's been a hellish year for me.

Napaawang ang labi nito ng makilala ako, agad na na salubong ang kilay nito.

"A-ate." Hindi ito makapaniwala na nasa harap ako nito. Buhay na buhay.

" Xia." I muttered, her Shock face suddenly faded and her expression changed. It was madness.

I walk to her, pero umatras ito.

"Bakit bumalik kapa?" Pain. She said it with pain.

Napahinto ako sa paglalakad. Hindi alintana ang mga taong nakikinood sa kaganapan, lalo na at naagaw nito ang attention niya.

She heard the murmured but she don't care.

" A-Anong ginagawa mo dito?" Galit na tanong nito.

Napayuko ako, Malaki ang kasalanan ko sa pamilya ko, at alam kong wala iyong kapatawaran.

" Xia!!!!" Boses ng lalaki. " Asan kana ba? Ang tagal tagal mo, sinabi ko ng mag luto kana diba?"

Isang matandang lalaki ang lumabas, Si Papa, hindi siya agad nito napansin pero ng balingan niya si Xia at napansin na may kinakausap ito ay napalingon ito saakin.

Nanlaki ang mata nito, at katulad ni Xia napalitan agad ito ng galit. Pinasadahan niya ng tingin ang kabuuan nito.

Kupas na pantalon, at t-shirt, napatitig siya sa hawak hawak nitong bote ng alak. Kailan pa natutong uminom ang Papa niya?

"Ana?" Hindi makapaniwala na tanong nito. Nakakunot pa ang noo nito at lumapit para makita ako ng mabuti.

At doon lang pumasok sa kanya na hindi lang siya ang nag-bago pati na ang mga ito. Napakagat siya ng ibabang labi.

"Pa..."

"Hahaha." Humalakhak ito ng pagak. Umiling-iling din ito. "Totoo kaba talaga?" Pinasadahan pa siya nito ng tingin.

Parang hindi na ito ang Papa na iniwan niya noon. Ibang iba na ito, ibang iba...

" Pa." Lumapit ako dito at akmang kukunin ang boteng hawak nito pero agad nitong inilayo iyon.

Napalunok siya ng makita niya ang galit nitong mga mata, napako iyon sa kanya.

" Gusto mong kunin ito? Pipigilan mo ako... Mag-papakita ka dito matapos ng mahabang taon para pigilan ako?" Maanghang nitong sabi.

Napatalon ako ng bigla nitong ihagis iyon sa tabi ko, hindi ako tinamaan pero ang lakas ng tunog niyon ang nagpakaba sa akin.

"Pa. I'm sorry, sorry po. Papa ko." Hindi ko na napigilan pa at napaiyak na ako sa harap nito. Hindi alintana ang mga tao sa paligid mailabas lamang ang emosyong matagal ng nakatago.

"Sorry? Bakit maibabalik ba ng lintik na sorry mo ang mga taong nawala ha? Mababago ba ng sorry mo ang lahat ng ginawa mo?" Umiling siya.

" Alam ko, kasalanan ko--" hindi siya pinatapos nito ng higitin siya nito at pinapasok sa loob ng bahay.

Umiiyak lang ang nakababatang kapatid niya. Silang dalawa lang ang nasa bahay na iyon.

Binitawan siya nito at tumalikod sakaniya. Napa Hilamos ito sa mukha at humarap sa kanya. Hindi niya kinakaya ang sakit na nakikita niya sa mga mata nito.

"Pa..." Sinubukan kong hawakan ito pero umatras ito saakin.

"Alam mo ba kung anong nangyari matapos mong tumakbo palayo?" Madiin nitong tanong.

"Sa sobrang pag-aalala namin sayo, ng Mama mo. Simula ng umalis ka, nalungkot ang mama mo. Hindi niya kinaya ang pangungutya ng mga tao. Lumala ang sakit niya... Namatay ang Mama mo ng dahil sayo." Napaawang ang labi ko.

Napa Atras ako, inawat naman ni Xia si Papa, habang ako naman ay hindi na ma-proseso ang mga sinabi nito.

Umiling siya, nagbara ang kanyang lalamunan dahil sa sakit na nararamdaman niya, nanghihina at tuluyang nanlalambot ang kanyang tuhod.

Napaluhod siya sa sahig hanggang sa tuluyang napaupo, she cried hard while her hands on her face.

"Namatay siya dahil sa pag-aalala sayo... Ikaw parin ang inaalala niya kahit binigo mo siya. Paano mo iyon nagawa saamin?"

Napahagulgol siya.

" Sumuportahan ka namin sa lahat, Ana..." Masakit na turan nito. " Pero bakit naman ganun?"

"Pa." Iyon na lang ang kaya niyang bigkasin.

"Bakit ka pa bumalik ha? Mukang maayos naman na ang buhay mo kung nasaan ka man ngayon." Maanghang na sabi niyo.

" B-Bumalik ako para sa inyo Pa... I-I'm sorry, it took me years for coming back here. " Tumingin ako dito at kay Xia.

" Hiyang hiya ako sa inyo ni Mama, I failed you big time. Iniisip ko na mas lalo ko kayong masasaktan pag-nasa tabi ninyo ako."

" Nagkamali ako Pa, Sorry. Nabulag ako sa isang bagay na walang kasiguraduhan. "

Unti-unting umahon ang ekspresyon ng muka nito.

" Bakit ngayon lang? " Ani ni Xia.

" Dahil hindi ko pa kaya..." Na duwag ako noon. Sobrang na duwag na akong harapin sila.

And my Mother? How reckless am I? She died because of my stupidity. She died still thinking about me.

Hindi ko inaasahan ito, hindi ko inaasahang wala na pala akong babalikang Nanay. At masakit iyon.

" Umalis kana." Walang emosyon sabi nito.

"Hindi ka namin kailangan dito ate, please umalis kana." Tumango ako.

Aalis ako pero babalik ako. Babalik pa rin ako.

" Pa... Mahal ko po kayo, kahit anong mangyari, babalik ako, hindi man ninyo ako mapatawad ngayon. Sana po dumating ang araw na iyon."

Tumayo ako, nakatitig lang ang mga ito sa akin. Lumapit ako kay Papa. At niyakap siya ng mahigpit.

" Kahit anong kasalanan man ang magawa namin ay hinding-hindi niyo kami tatalikuran, kahit tinalikuran kita noon, sana pa mapatawad mo ako... Iyon ang itinuro mo saakin." Kumalas ako at tumalikod na.

Dalawang araw, I keep myself away from them, I let them think and if the time comes...

If they don't find forgiveness for me, I won't give up. Like how they didn't give up on me.

I'm sure, Hindi nagustuhan ni mama ang pag-babago na iyon sa aming pamilya. I kind of feel guilty. It's all my fault, if I could just think properly any of this won't happen.

Sa dalawang araw na lumipas ay pumunta ako sa bahay, hindi ako lumalapit pero alam kong nakikita nila ako.

I will give them time... I will give them everything that I never gave before.